Ωραίος ως σκόρερ, μοιραίος ως αμυντικός (Sportday / Αντώνης Πανούτσος)

Μέχρι χθες η απόδοση του Παναθηναϊκού εξεταζόταν με τη μέθοδο πουά. «Αλλά δεν ήταν κακός στο πρώτο ημίχρονο» με την Μπρέμεν. «Ναι, δεν τράβηξε. Αλλά στο τελευταίο μισάωρο ήταν καλός» με τον Λεβαδειακό. «Αλλά εμείς χάναμε τις ευκαιρίες στο δεύτερο» με την ΑΕΚ. Ο Παναθηναϊκός είχε γίνει κάτι σαν ποδοσφαιρικός Φρανκενστάιν. Φοβερή ομάδα αν έπαιρνες ένα εικοσάλεπτο από το ένα ματς, το κολλούσες σ' ένα τέταρτο του άλλου και στην παράταση του τρίτου. Ετσι όμως δημιουργούνται επικοινωνιακά τέρατα και όχι ομάδες. Μέχρι το χθεσινό πρώτο ημίχρονο με την Ουντινέζε, όταν ο Παναθηναϊκός απέναντι σε μια καλή ομάδα του Καμπιονάτο έδειξε ότι όχι μόνο μπορεί να σταθεί, αλλά και να επιβάλει το παιχνίδι του.

Η ειρωνεία της μοίρας είναι ότι και στο δεύτερο ημίχρονο ο Παναθηναϊκός συνέχισε να είναι η καλύτερη ομάδα. Οχι όμως τόσο πολύ ώστε να μη γυρίσει στην άμυνα. Ακόμα και η αλλαγή του Δημήτρη Παπαδόπουλου με τον Σρτζαν Αντριτς από τον Αλμπέρτο Μαλεζάνι ήταν ομολογία ότι ο Παναθηναϊκός μέχρις εκεί έφτανε και το 1-0 του ήταν αρκετό. Εάν υπάρχει προπονητικό λάθος στο χθεσινό ματς ήταν αυτή η αλλαγή. Το μήνυμα του Μαλεζάνι στους ίδιους τους παίκτες ότι από αυτό το σημείο και πέρα προσέχουν την άμυνα και περιμένουν το σφύριγμα της λήξης. Από εκεί και πέρα, χρειάστηκε και το παικτικό λάθος. Η μοίρα διάλεξε για μοιραίο τον καλύτερο παίκτη του Παναθηναϊκού, τον Χαραλαμπίδη.
Οταν το τερέν είναι βρεγμένο, το θανάσιμο λάθος του αμυντικού είναι να αφήσει την μπάλα να γκελάρει στην περιοχή. Κανένας δεν μπορεί να ξέρει τι γκελ θα κάνει η μπάλα και ποια τροχιά θα ακολουθήσει. Με τον Ροσίνι να έχει πάρει την κεφαλιά από τον Χαραλαμπίδη, ο Κώτσιος βρέθηκε στην πιο δύσκολη θέση που μπορεί να βρεθεί αμυντικός. Να έχει το σώμα γυρισμένο στο τέρμα και να πρέπει να αποκρούσει μια μπάλα που είναι κολλημένη στο νερό. Ο Κώτσιος κάνει το καλύτερο που μπορεί, αλλά δεν είναι αρκετό. Σημαδεύει να περάσει την μπάλα δίπλα στο δοκάρι, αλλά δεν μπορεί να δώσει στην μπάλα ύψος. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Ο μόνος τρόπος να αποφύγει το γκολ ο Παναθηναϊκός ήταν κάποιος παίκτης της Ουντινέζε να σουτάρει και η μπάλα να φτάσει στην αγκαλιά του Γκαλίνοβιτς. Θα μπορούσε... Όπως θα μπορούσε κάποιος αμυντικός του Παναθηναϊκού να πάρει το ρίσκο ενός αποφασιστικού τάκλιν, έστω και με τον κίνδυνο του φάουλ, όταν ο Καντελά, πριν σουτάρει, εκινείτο παράλληλα με τη γραμμή της μεγάλης περιοχής. Δεν την πήρε...

Στην ιστορία υπάρχει ένας ολόκληρος τομέας συγγραφής βιβλίων που αναφέρονται σαν «What if...». «Τι θα συνέβαινε εάν...». Τι θα συνέβαινε εάν στο Βατερλώ δεν έβρεχε. Τι θα συνέβαινε εάν ο Χίτλερ είχε κερδίσει τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και οι Σοβιετικοί είχαν βρει πρώτοι την ατομική βόμβα. Κανένας δεν τα παίρνει σοβαρά. Το μόνο που μετράει είναι αυτό που έχει συμβεί. Μετά το χθεσινό ματς ο Παναθηναϊκός έχει δικαίωμα να επαναλαμβάνει την κλασική ρήση του Ιβιτσα Όσιμ «Η μπάλα είναι πόρνη». Που, όπως όλες οι πόρνες, σε προδίδει όταν της έδωσες τα πάντα για να την κατακτήσεις.