Η ατυχία των Ολυμπιακοπαναθηναϊκών (Sportday / Αντώνης Καρπετόπουλος)

Κάποτε το Τσάμπιονς Λιγκ ήταν για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό πεδίο σοβαρού ανταγωνισμού. Οι του Ολυμπιακού καυχιόνταν για τη δυνατή έδρα τους και το ανοιχτό ποδόσφαιρο που έπαιζε η ομάδα τους (που είχε αποτέλεσμα μερικά πραγματικά σπουδαία ματς) και οι του Παναθηναϊκού έβλεπαν τη διοργάνωση ως ευκαιρία να αποδείξουν ότι στην Ευρώπη, εκεί που δεν υπάρχουν παράγκες και σφυρίγματα, φαίνεται η αξία της ομάδας τους. Ο ΠΑΟ έκανε συγκριτικά καλύτερα αποτελέσματα γιατί έπαιζε γι' αυτά και ο Ολυμπιακός πρόσφερε μερικά σπουδαία παιχνίδια γιατί το θέαμα έμοιαζε να είναι η βασική επιδίωξή του. Μέχρι που άρχισαν να κοιτάζουν ο ένας τον άλλον και διαλύθηκαν.

Από τη διάλυση της ομάδας της Ριζούπολης και μετά ο ΠΑΟ έχει κάνει τρεις απόπειρες διάκρισης στην Ευρώπη: και οι τρεις είχαν πενιχρά αποτελέσματα. Πρόπερσι ο ΠΑΟ έκανε μία νίκη σε έξι ματς, αυτή στη Σκωτία με τη Ρέιντζερς, που είναι και η τελευταία εκτός έδρας. Πέρυσι είχε έξι βαθμούς σε πέντε ματς, που έγιναν εννέα, γιατί στον τελευταίο αγώνα η PSV Αϊντχόφεν ήρθε για τουρισμό. Ο αποκλεισμός του από τη Σεβίλλη στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ επιβεβαίωσε την υποψία ότι οι βαθμοί αυτοί ήταν το όριό του: καλύτερα δεν γινόταν. Γινόταν όμως –εύκολα– χειρότερα. Το είδαμε φέτος.

Εξαίρεση

Την ίδια τριετία ο Ολυμπιακός είχε μια καλή χρονιά (την περσινή, στην οποία από ένα καπρίτσιο του προγράμματος αποκλείστηκε με 10 πόντους) και δύο μέτριες παρουσίες. Πριν από τρία χρόνια κατάφερε να αποκλειστεί από την πρωτάρα Ρεάλ Σοσιεδάδ και να τερματίσει πίσω και από τη Γαλατασαράι, έχοντας δεχτεί επτά γκολ από τη Γιούβε στη χειρότερη εμφάνιση της ιστορίας του. Φέτος δέχτηκε πάλι επτά γκολ, στα δύο ματς που έδωσε στην έδρα του με τη Ρόζενμποργκ και τη Λιόν. Η περσινή χρονιά του Μπάγεβιτς είναι η κλασική εξαίρεση του κανόνα που τον θέλει από το 2000 και έπειτα να παίρνει το πολύ πέντε βαθμούς.

Κατρακύλα

Κανονικά με τέτοια κατρακύλα θα έπρεπε οι διοικήσεις των δύο να προβληματιστούν και να αναλογιστούν τι έχουν τα έρμα και ψοφούν. Αμ δε! Στον Παναθηναϊκό τηρείται πιστά το πενταετές πλάνο και στον Ολυμπιακό ξεκίνησε η ανανέωση της ομάδας με την παρουσία του Σούρερ και του Ντάνι στην αρχική ενδεκάδα. Οι δυο τους του χρόνου, έχοντας προσαρμοστεί στη δύσκολη ελληνική πραγματικότητα (Galea, Envy, Antonio στη Γλυφάδα, Μικρολίμανο μόλις ανοίξει ο καιρός κ.λπ.) θα βοηθήσουν τον Σόλιντ να φτιάξει την ομάδα που θέλει και με την παρουσία των υπόλοιπων νέων παιδιών του Ολυμπιακού θα υπάρξουν ευρωπαϊκοί θρίαμβοι χωρίς προηγούμενο: ο Θεός να μας έχει καλά!

Ευτυχισμένοι

Κι όμως, ποτέ άλλοτε δεν υπήρχε τόση ευτυχία όσο φέτος! Οι λαοί των δύο ομάδων (ειδικά το σκληροπυρηνικό κομμάτι τους) είναι ευτυχισμένοι. Οι μεν χάρηκαν το γεγονός ότι ο ΠΑΟ δέχτηκε οκτώ γκολ εκτός έδρας και περιμένουν να τον νικήσει και η Βέρντερ, ώστε να αποδειχτεί περίτρανα ότι ο Θρύλος έξω ήταν καλύτερος. Οι δε χάρηκαν με τις ήττες-διασυρμούς των αντιπάλων τους στο κάποτε απόρθητο Καραϊσκάκη, γλέντησαν τα γκολ της Ρεάλ και της Λιόν στο τέλος των ματς και πανηγυρίζουν γιατί ο ΠΑΟ έκανε τέσσερις πόντους, ενώ ο Ολυμπιακός στα τέσσερα πρώτα ματς δεν είχε κανέναν: μιλάμε ότι και οι δύο την καταβρήκαν!

Ρητορική

Από την αρχή της χρονιάς ο ένας δεν κάνει τίποτα από το να κοιτάζει τον άλλον. Λες ότι ο Μαλεζάνι δεν έχει διδάξει ένα σύστημα και σου απαντούν «έλα, μωρέ, κι ο Σόλιντ που παίζει πάντα 4-3-3 τι κατάφερε;». Επισημαίνεις ότι μια ομάδα όπως ο Παναθηναϊκός θα πρέπει να έχει μια σταθερή ενδεκάδα και σου αντιτείνουν περήφανα ότι και στον Ολυμπιακό, που παίζουν οι ίδιοι και οι ίδιοι, βλέπεις τι γίνεται! Αναρωτιέσαι πώς γίνεται ο Μπίσκαν, ο οποίος το καλοκαίρι προβαλλόταν ως η καλύτερη μεταγραφή του ΠΑΟ, τώρα δεν επιτρέπεται να αγωνιστεί ούτε δέκα λεπτά με την Ουντινέζε (που πιέζει) και σου απαντούν ότι και στον Ολυμπιακό ο Ντάνι και ο Καψής δεν παίζουν. Ρωτάς τι έγινε ο Σανμαρτεάν και σου λένε «είδαμε και τον Καστίγιο»! Για να μην παρεξηγηθώ, η ίδια ακριβώς ρητορική χρησιμοποιείται και εκ του αντιθέτου. Ρωτάς για τον Ριβάλντο και σου λένε «δες πώς περπατάει ο Κονσεϊσάο» κ.λπ.

Λογική

Το πιο ωραίο είναι ότι οι του Ολυμπιακού θεωρούν ότι όλα πάνε καλά γιατί ο Ολυμπιακός νίκησε τον ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ και οι του Παναθηναϊκού ισχυρίζονται ότι όλα θα στρώσουν αν ο ΠΑΟ νικήσει στο Καραϊσκάκη! Μιλάμε για φοβερή λογική.

Διάθεση

Εχω προσπαθήσει πολύ καιρό τώρα, από το ξεκίνημα της σεζόν, να μην τους τσουβαλιάζω και να εξηγώ ότι οι δυσκολίες των δύο ομάδων είναι ολότελα διαφορετικές: δεν το γουστάρουν! Αν δημοσιεύσω τα επικριτικά e-mails που έχω δεχτεί από την αρχή της σεζόν από τη φυλή των Ολυμπιακοπαναθηναϊκών, θα γελάσει κάθε πικραμένος: η δυσκολία του άλλου θεωρείται πρόοδος της ομάδας που ο οπαδός υποστηρίζει! Λες κι αν ο Ολυμπιακός έχανε από την Καλαμαριά, ο ΠΑΟ θα νικούσε την Μπαρτσελόνα στο «Καμπ Νου» και αντίστροφα! Ποτέ δεν υπήρξε τέτοια διάθεση να μη δει κανείς την πραγματικότητα.

Ατυχία

Αν ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ ξαναπαίξουν του χρόνου στο Τσάμπιονς Λιγκ, θα είναι πάλι άτυχοι: σας διαβεβαιώνω ότι η ατυχία έχει γίνει μεταδοτική, σαν την ιλαρά. Θα είναι άτυχοι γιατί δεν θα έχουν διδαχτεί τίποτα από τα φετινά παθήματα. Η εύκολη λύση ότι για όλα φταίει η ατυχία (λύση που –καλά να είμαστε– προσφέρεται σε γενναίες δόσεις και από τον ελληνικό Τύπο) βοηθά τις διοικήσεις των δύο να περάσουν στο ντούκου τα πάντα.

Πάτος

Μπορεί τελικά οι Ολυμπιακοπαναθηναϊκοί να έχουν δίκιο. Αν τα χάλια του ενός είναι παρηγοριά για τον άλλο, μπορεί η λύση του χρόνου να είναι ακόμα περισσότερα χάλια. Ετσι κι αλλιώς, το βαρέλι δεν έχει πάτο…