Η εποχή του στρουθοκαμηλισμού (Sportday / Αντώνης Καρπετόπουλος)

Ο πειρασμός κάποιος να ηθικολογήσει ή να εξαπολύσει δριμύ κατηγορώ κατά πάντων έπειτα από ένα παιχνίδι που διακόπηκε έστω και προσωρινά είναι πάντα τεράστιος. Στην περίπτωση του αγώνα της ΑΕΚ με τον Λεβαδειακό, τα είπε όλα μια εικόνα που αξίζει όσο χίλιες λέξεις: Ο μπαμπάς με το κοριτσάκι που τρέχουν στην εξέδρα για να γλιτώσουν από τα δακρυγόνα. Θυμίζω ότι μια ανάλογη σκηνή είχαμε δει και στο Περιστέρι, όταν πάλι ένας μπαμπάς προσπαθούσε να γλιτώσει το παιδί του μέσα στον πανικό.

Μολονότι ο πειρασμός να καταγγείλει κάποιος διάφορα παραμένει πάντα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για εκτόνωση, θα προτιμούσα να μην πω τίποτα, κυρίως διότι η επανάληψη είναι κουραστική. Το ελληνικό ποδόσφαιρο περνάει μια φάση απερίγραπτου στρουθοκαμηλισμού. Η ΕΠΟ βγάζει αυτάρεσκα ανακοινώσεις για τη διαιτησία.

Οι μεγαλοπαράγοντες συναντιούνται για να συζητήσουν για τα θεσμικά, ξεχνώντας ότι κάνουν το αυτονόητο, αυτό δηλαδή που συμβαίνει στις άλλες χώρες κάθε φόρα που υπάρχει ανάγκη και σε κάθε ευκαιρία. Κάθε φορά που γίνονται συλλήψεις χούλιγκαν, οι αθλητικές εφημερίδες γεμίζουν από άρθρα και επιστολές για το πόσο καλά παιδιά είναι όλοι τους και πόσο άδικη είναι η αντιμετώπισή τους. Το ελληνικό ποδόσφαιρο μπορεί να συνεχίσει να κοροϊδεύει τον εαυτό του, αλλά δεν μπορεί να κοροϊδεύει τον κόσμο. Ο κόσμος ξέρει ότι η διαιτησία είναι τσιφλίκι των «μεγάλων», ότι οι μεγαλοπαράγοντες συναντιούνται για να μοιράσουν τα λάφυρα του ΟΠΑΠ και ότι το μόνο που θέλουν οι χουλιγκάνοι είναι να συνεχίσουν να δρουν ανενόχλητοι. Κάποτε πίστευα ότι με μια γενναία απόφαση η πολιτεία θα μπορούσε να εξυγιάνει το σύστημα.
Πίστευα ότι ένας νασερικού τύπου αποκλεισμός των ομάδων από τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις θα έκανε τους αρμοδίους τους να συνετιστούν. Τώρα δεν το πιστεύω ούτε αυτό. Διότι ο κόσμος βαρέθηκε να παίρνει τα παιδιά του για να γλιτώσει από τους κανίβαλους και πλέον δεν περιμένει τίποτα. Οπως τίποτα δεν περιμένω κι εγώ...