Με το φτωχό μου το μυαλό, λέω εγώ (Sportday / Αντώνης Πανούτσος)

Πριν αρχίσει το ματς στη Λιβαδειά, ένας οπαδός της ΑΕΚ μπήκε στον αγωνιστικό χώρο, πήγε μπροστά στους οπαδούς του Λεβαδειακού και αφού έβγαλε τη ζώνη του, έδειξε με τα δύο χέρια το φερμουάρ του παντελονιού του. Υπάρχει δικαστικό, αλλά και σημειολογικό ενδιαφέρον. Το δικαστικό είναι να μην το παρατραβάμε. Δεν ήταν τα παιδιά των λουλουδιών αυτοί που μπήκαν στο γήπεδο και ήθελαν να πανηγυρίσουν. Το σημειολογικό είναι ότι το ίδιο κόλπο με τη ζώνη είχε κάνει ο Τσουκαλάς στην τηλεόραση, όταν του την είχε «βγει» ένας παναθηναϊκός και θεώρησε απαραίτητο να πληροφορήσει τους τηλεθεατές «την έχω τόση».

Στο ατελείωτο μπούρου-μπούρου για το τι έγινε και γιατί έκαψαν το βαν στη Λιβαδειά, η πιο ενδιαφέρουσα άποψη ήταν ότι οι οπαδοί της ΑΕΚ εκδικήθηκαν τον Alpha για τη διακοπή της μετάδοσης του ματς με τον Ακράτητο «και μάλιστα έδειξαν και ένα ντοκιμαντέρ για τις Ινδίες». Τώρα το γιατί όποιος το έλεγε τόνιζε το «για τις Ινδίες», δεν το καταλαβαίνω.

Καταλαβαίνω όμως το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Οπως έγινε σε μία από τις επιθέσεις οπαδών της ΑΕΚ σε τεχνικό του Alpha. Ο ένας βάραγε και ο άλλος ψείριζε το πορτοφόλι του τεχνικού. Οπου αποδεικνύεται ότι στην ΑΕΚ το ψείρισμα στους τσαμπουκάδες έχει γίνει τέχνη. Το προηγούμενο που θυμάμαι ήταν στο ντου πριν από ενάμιση χρόνο στους Θρακομακεδόνες. Τότε είχαν καταφέρει όχι μόνο να δείρουν τρεις παίκτες, αλλά να ματσακουνιάσουν και το πορτοφόλι του Ντουμιτρέσκου, όπου το να κλέψεις πορτοφόλι Ρουμάνου και να μην είσαι και εσύ Ρουμάνος αποτελεί ρεκόρ.
Τώρα ότι ανεξαρτήτως από τις καφρίες των οργανωμένων, η διοίκηση της αστυνομίας της Λιβαδειάς έχει δείξει απροθυμία έως και ανικανότητα να επιβλέπει τα ματς, είναι δεδομένο. Η προηγούμενη περίσταση με την αστυνομία της Λιβαδειάς να εκτίθεται ήταν στο ματς με τον Παναθηναϊκό. Τότε είχε κυκλοφορήσει η πληροφορία ότι ο διοικητής της αστυνομίας της Λιβαδειάς δεν θέλει αγώνες στην πόλη για να έχει την ησυχία του. Εάν το γεγονός είναι αληθινό, ας τον στείλει ο Βουλγαράκης σε μία πόλη, το Μεσολόγγι για παράδειγμα, που να μην έχει επαγγελματική ομάδα. Εάν δεν είναι αληθινό, ας τον στείλει και πάλι. Μέχρι στιγμής, στην πόλη του γίνονται τα μεγαλύτερα επεισόδια και οι άνδρες του το μόνο που ήξεραν ήταν να ζητούν βοήθεια από τον Ντέμη Νικολαΐδη.

Tourloubouki ball

Ο φετινός Ολυμπιακός υποφέρει από το σύνδρομο του γέρικου σκύλου, που στα χέρια ενός νέου αφεντικού πρέπει να μάθει καινούργια κόλπα. Μέχρι πέρυσι οι παίκτες του Ολυμπιακού είχαν μάθει να παίζουν το 4-4-2 του Μπάγεβιτς, το «Πάμε γερά» του Αλέφα και άντε οι παλιότεροι να θυμούνται και το μουλτεζίμ του Κόλλια. Με ποια λογική η διοίκηση του Ολυμπιακού περίμενε ότι στα γεράματα ο Τζόρτζεβιτς, ο Ριβάλντο και ο Στολτίδης θα μάθαιναν να παίζουν τη μυστήρια τριγωνομετρία του 4-3-3 του Σόλιντ, μόνο οι ίδιοι ξέρουν. Το αποτέλεσμα είναι ότι στην αρχή κάθε ματς οι παίκτες προσπαθούν να ξεπατικώσουν το ρημαδοσύστημα του Νορβηγού και μετά το μισάωρο, με την επίδραση της κούρασης, το γυρνάνε στο tourloubouki ball. Ο Σωκράτης Κόκκαλης μπορεί να τους απαλλάξει από το μαρτύριο, αλλάζοντας προπονητή ή περιμένοντας μια μέρα το τηλέφωνο του Νορβηγού να μην απαντάει. Τελευταία σημείωση στο περιβόητο μπλοκάκι του θα είναι «Δίνω τέλος στη ζωή μου. Δεν μπορούσα να βλέπω να μου καταστρέφουν άλλο το σύστημα».
Αντίθετα, στην ΑΕΚ το σημείωμα θα λέει «Εκανα το καθήκον μου. Αγόρασα διαρκείας, ψώνισα από την μπουτίκ, ήπια φρεντοτσίνο στο Καφέ Ντεριντά της Δεκελείας, αλλά δεν αντέχω άλλο να βαριέμαι». Από τις μεγάλες μέρες του τσούκου-τσούκου μπολ του Παναθηναϊκού του Κυράστα έχει να βρεθεί τόσο βαρετή ομάδα όσο η φετινή ΑΕΚ. Τουλάχιστον όμως η ΑΕΚ έχει τη δικαιολογία ότι δεν έχει λεφτά. Ο Παναθηναϊκός;

Ο Παναθηναϊκός δεν είναι βαρετός. Ο προπονητής του προσπαθεί να τον κάνει. Δεν ξέρω τι νομίζει ότι κάνει ο Μαλεζάνι, αλλά όταν κερδίζει, γυρίζει την ομάδα στην άμυνα. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι οπαδοί του Παναθηναϊκού έφτασαν στην παράνοια να φωνάζουν «Τόργκελε», που σε κάθε ευνομούμενη κοινωνία με τις ικανότητες του Ούγγρου θα αποτελούσε ιδιώνυμο αδίκημα. Κάποιος πρέπει να πει ευγενικά στον Μαλεζάνι ότι δεν θα περάσει στην ιστορία αν κερδίσει εντός και εκτός έδρας τον Ακράτητο. Πόσο μάλλον τον ΟΦΗ... Θα είναι σκληρό, αλλά από το να ακουστεί για μια φορά ακόμα το «Τόργκελε», προτιμότερο.

Ο Ριβάλντο χθες έχασε την μπάλα. Σε μια σπάνια επίδειξη φιλότιμου όμως όχι μόνο κυνήγησε τον αντίπαλο, αλλά έκανε τάκλιν. Τέλος πάντων, κάτι που έμοιαζε με τάκλιν... «Προσγειώθηκε» στο ένα χέρι σαν γριά που γλίστρησε στη σκάλα, σηκώθηκε με αξιοπρέπεια, αδιαφόρησε για τον αντίπαλο και κοίταξε με αγωνία αν του έφυγε πόντος από την κάλτσα.

Με τα χρόνια ο Σούρερ αποκτά όλο και περισσότερο την εικόνα συμπαθούς θείου που αντί να τραβολογιέται με τα σώβρακα, θα έπρεπε να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση με τα ανιψάκια του και να τους διηγείται κατορθώματα από την καριέρα του. Τώρα γιατί πρέπει να συνεχίζει να παίζει και γιατί πρέπει στα πλάγια για να καλύπτει τον Γεωργάτο και τον Μπουλούτ, φταίει η καταραμένη φτώχεια. Οχι η δική του, αλλά του προέδρου...

Το πρόβλημα με τον Ιεροκλή Στολτίδη είναι ότι πίσω από το γιγαντόσωμο παρουσιαστικό κρύβει μια ευαίσθητη καρδιά. Οπως φαίνεται, ο θάνατος μιας πεταλούδας τον κάνει να γράφει χαϊκού και ένα ηλιοβασίλεμα να δακρύζει. Το αποτέλεσμα είναι μετά το σπάσιμο του ποδιού του Σουηδού στο ματς με τη Ρόζενμποργκ ο Στολτίδης όχι μόνο να μην κάνει τάκλιν, αλλά να μην μπορεί να σταυρώσει ούτε πάσα.