Η άλλη πλευρά του λόφου είναι ανηφορική (Sportday / Χρ.Χαραλαμπόπουλος)

Σε σύγκριση με τον Ολυμπιακό, τον νικητή, ο χαμένος, ο ΠΑΟ, βρίσκεται ένα βήμα μπροστά. Και αυτό το βήμα είναι εκείνο που θα έπρεπε να είχε ήδη κάνει η ομάδα του Πειραιά εδώ και μια τριετία τουλάχιστον.

Η «κριτική» ακτινογραφία του χαμένου σ' ένα ντέρμπι σαν αυτό της περασμένης Κυριακής είναι η πιο εύκολη υπόθεση. Τα κακά νέα πουλάνε και φυσικά συζητιούνται περισσότερο. Τα πράγματα είναι δυσκολότερα σε ό,τι αφορά στον νικητή, ο οποίος εξαιτίας της νίκης του παρουσιάζεται δικαιωμένος. Αυτός νίκησε, πώς να τον κρίνεις; Αυτό θα μπορούσε να ισχύει σε μια πληθώρα περιπτώσεων, αλλά όχι στη συγκεκριμένη. Για τον ΠΑΟ έγραψα χθες τη γνώμη μου. Θα αρκεστώ όμως να παρατηρήσω ότι σε σύγκριση με τον Ολυμπιακό, τον νικητή, ο χαμένος, ο ΠΑΟ, βρίσκεται ένα βήμα μπροστά. Και αυτό το βήμα είναι εκείνο που θα έπρεπε να είχε ήδη κάνει η ομάδα του Πειραιά εδώ και μια τριετία τουλάχιστον.

Οι «πράσινοι» έκαναν το τόλμημα του μπολιάσματος της πρώτης ομάδας με νέα παιδιά, που, παρά την πίεση που υπέστησαν μέχρι τώρα, θα μπορέσουν στη συνέχεια να ενσωματωθούν καλύτερα στο κλίμα της πρώτης ομάδας και να αποκτήσουν πολύτιμες εμπειρίες. Η επιλογή της ανανέωσης του υλικού μιας ομάδας είναι μια δύσκολη επιλογή, μια διαδικασία με μεγάλο ρίσκο και πολλούς κραδασμούς. Στην περίπτωση των «πρασίνων», η επιλογή είχε αποτέλεσμα από τα μέσα της περιόδου η ομάδα να βρεθεί εκτός στόχων.

Στον Ολυμπιακό, μια ομάδα με μεγάλο μέσο όρο ηλικίας, αυτή η διαδικασία δεν έχει ξεκινήσει καν. Παρά την «ηχηρή» στροφή που δείχνει ότι έκανε η ομάδα του Πειραιά στο σκάουτινγκ και σε νέους ποδοσφαιριστές, όλοι αυτοί οι νεαροί θα χρειαστούν δύο με τρία χρόνια για να κτυπήσουν την πόρτα της πρώτης ομάδας, αν επιβεβαιώσουν τις προσδοκίες για το ταλέντο τους. Στον Ολυμπιακό, πάντως, μέχρι τώρα έχει δημιουργηθεί μια παράδοση «καταστροφής» ταλέντων. Αν θυμάμαι καλά, ο τελευταίος ποδοσφαιριστής που ανέδειξε η ομάδα του Πειραιά από τα σπλάχνα της –με εξαίρεση την ιδιομορφία της περίπτωσης Καστίγιο- ήταν ο Δ. Ελευθερόπουλος. Και ένας από τους λόγους για τους οποίους έχει δημιουργηθεί αυτή η παράδοση των χαμένων ταλέντων στον Ολυμπιακό δεν οφείλεται στην αδιαφορία που έδειξαν οι άνθρωποι της ομάδας για τα τμήματα υποδομής και στις συχνές αλλαγές στον πάγκο των Πειραιωτών. Όποιος καθόταν στον πάγκο, δεν είχε χρόνο και μυαλό να ασχοληθεί με τα τμήματα υποδομής και την ενσωμάτωση νεαρών ποδοσφαιριστών στην ομάδα λόγω της «ψύχωσης».

Εκτός αυτού, και η μεταγραφική πολιτική των «κόκκινων» δεν ήταν προσανατολισμένη σε νεαρούς ποδοσφαιριστές. Ο Ολυμπιακός κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να αντιμετωπίσει το κόστος που συνεπάγεται η επιλογή της ανανέωσης. Το κόστος της διαδικασίας της ανανέωσης θα είχε ενδιαφέρον να δούμε πόσο σοβαρό θα είναι και αν η ομάδα μπορεί να το αντέξει. Η ομάδα του Πειραιά, μια γερασμένη ομάδα, η οποία όμως στην Ελλάδα μπορεί να κερδίζει τον τίτλο, είναι πολύ λίγη για τις αγωνιστικές απαιτήσεις των ευρωπαϊκών αναμετρήσεων. Αν η διοίκηση των Πειραιωτών αρκείται στην κατάκτηση του τίτλου και στην απλή –πλην προσοδοφόρα- συμμετοχή στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, θα πρέπει κάποια στιγμή να απολογηθεί και στους φίλους της ομάδας που ζητούν κάτι περισσότερο.
Αν αληθεύουν οι πληροφορίες που υποστηρίζουν ότι στον Ολυμπιακό σκέφτονται να ανανεώσουν το συμβόλαιο του Ριβάλντο για έναν ακόμα χρόνο, τότε είναι να απορεί κάποιος για τη σοβαρότητα του σχεδιασμού που καταστρώνουν στην πρωταθλήτρια ομάδα της χώρας. Μπορεί οι όποιες αναταράξεις που θα αντιμετωπίσει ο Ολυμπιακός στο πλαίσιο της διαδικασίας ανανέωσης να μειωθούν, αν στον πάγκο συνεχίσει να παραμένει ο Σόλιντ. Ο Νορβηγός μπορεί να επιβλέψει αυτή τη διαδικασία και, αν οι μεταγραφικές του επιλογές αποδειχθούν τόσο επιτυχημένες όσο αυτή του Τουρέ, τότε το πράγμα αποκτά ενδιαφέρον.

Σε ό,τι αφορά στην περίπτωση Τουρέ, πιστεύω ότι ο Ολυμπιακός θα τον παραχωρήσει είτε πριν είτε μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο νεαρός Αφρικανός ποδοσφαιριστής είναι αποφασισμένος να συνεχίσει την καριέρα του σε ομάδα του εξωτερικού. Υποθέτω ότι οι πρόσφατες δηλώσεις του ενόχλησαν όχι τόσο γιατί υποστήριξε πως θέλει να συνεχίσει την καριέρα του σε μια μεγαλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό, όσο γιατί –όπως ο ίδιος υποστήριξε- συζητεί με τη Λιόν, ενώ έχει συμβόλαιο με τον Ολυμπιακό. Πολύ γρήγορα, τόσο οι εφημερίδες όσο και ο μάνατζέρ του του φούσκωσαν τα μυαλά σε βαθμό τέτοιο ώστε η παραμονή του να είναι απίθανη.

Στον Ολυμπιακό, με δεδομένο ότι μέχρι τώρα δεν είχαν πολιτική διαχείρισης των ταλέντων, πρέπει να αποδείξουν ότι ο πρόσφατος «έρωτάς» τους με τα ταλέντα δεν είναι ευκαιριακός και ότι έχουν αντιληφθεί πως η ανανέωση είναι μονόδρομος, ανηφορικός βέβαια, αλλά οδηγεί στην κορυφή.