Η φωνή και η δύναμη των πρωταγωνιστών (Sportday / Αλέξης Σπυρόπουλος)

Για το ενδεχόμενο να μην το έχετε παρατηρήσει: Αυτό που ο Γιώργος Κούδας διαθέτει την πίστη να το υποστηρίζει και την υπομονή να το προσμένει, οι Χατζηχρήστοι του ΠΑΟΚ δεν το διαθέτουν. Ούτε την πίστη ούτε την υπομονή. Αλλά πάλι, ποιος είν' ο Κούδας... μπροστά στον Καναράκη;

Με όλες τις αποκλίσεις στο (πράσινο, μαύρο, κίτρινο, μπλε, κόκκινο) χρώμα και μόνον σ' αυτό, τα συμπτώματα δεν παρουσιάζουν καμία επί της ουσίας διαφορά. Ο λαός είμαστε εμείς, η ομάδα είμαστε εμείς, το σύμπαν είμαστε εμείς. Φυσικά, και οι εφημερίδες τους επιφυλάσσουν θέση «ισότιμων συνομιλητών». Απ' τη μια τι λέει ο πρωταγωνιστής, απ' την άλλη τι λένε τα «ναυάγια» της ζωής.

Οταν η κρατούσα κουλτούρα (τα σημειώναμε εδώ τις προάλλες) ανέχεται, μάλλον θεωρεί νορμάλ, ο ποδοσφαιριστής να ζητεί συγχώρεση απ' την κερκίδα επειδή η ομάδα ηττήθηκε, τότε η εύλογη συνέχεια είν' αυτό. Η κερκίδα (οργανωμένη και συντεταγμένη) να καβαλάει, να νιώθει αφ' υψηλού. Κατά κυριολεξίαν. Εξ ου και ο σαφέστατος (υπέρ)τονισμός πόσο μικρός είναι στο μπόι ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης. Ο Δημητράκης, για την ακρίβεια της διατυπώσεως.

Ο Δημητράκης λοιπόν είναι αθλητής που δεν προκάλεσε. Ποτέ, κανένα, σε τίποτα. Κουβαλάει ευγένεια. Συστολή. Αγωγή. Φαίνεται αυτό. Δεν το 'παιξε κάποτε κάτι. Λίντερ του ΠΑΟΚ στα 24 έγινε «από τα πράγματα». Υπηρετεί τον ρόλο με τρόπο που κερδίζει την πανελλήνια εκτίμηση. Μέτρο το μέτρο. Με αυταπόδεικτη προσφορά μες στο γήπεδο. Έξω απ' το γήπεδο επίσης, η εν γένει πολιτεία του είναι έως και υποδειγματική. Κανείς δεν θυμάται κάτι στραβό να του προσάψει.

Ο,τι έπραξε την Κυριακή στην Τούμπα, όταν έβαλε το γκολ κατά της Ξάνθης, άριστα το έπραξε. Και... λίγο ήταν. Χρειάζονται θαρραλέες απαντήσεις ότι, διάολε, δεν είναι ρουτίνα (που συμβαίνει τάχα στα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου) να πηγαίνουν αυτά τα «ναυάγια» και να κράζουν απ' την προθέρμανση «παίξτε μπάλα, ρε κοπρόσκυλα». Θέλει αντίσταση, για να μη γίνει ρουτίνα.

Ο... ανοργάνωτος, απλός κόσμος δεν έχει φωνή να απαντήσει μαζικά. Οι πρωταγωνιστές έχουν. Και φωνή και δύναμη. Οφείλουν, οπωσδήποτε με λογισμό, να τη χρησιμοποιούν. Οχι να την κρύβουν. Δεν ποδοπάτησε καμία ιστορία του ΠΑΟΚ, ούτε τους έφτυσε κατάμουτρα και... ντροπή του ο Σαλπιγγίδης επειδή τους κάλεσε να σωπάσουν. Κατά βάθος, περισσότερο κι απ' το να σωπάσουν, να σκέπτονται πριν (ανοίξουν τον βόθρο και) μιλήσουν.

Ο κόσμος μπορεί να πηγαίνει (ή να μην πηγαίνει, όπως κατά κόρον συμβαίνει με τον ΠΑΟΚ φέτος) στο γήπεδο. Το γήπεδο δεν είναι καταναγκασμός, είναι ευχαρίστηση. Και τούτο, λυπάμαι, δεν γίνεται να αλλάξει για να 'ρθει στα μέτρα του όποιου πυροβολημένου.

Ο κόσμος, εφόσον πληρώνει εισιτήριο και μπαίνει στο γήπεδο, δικαιούται να είναι (επί)κριτικός. Να εκφράζει τη διαμαρτυρία του, την αντίθεσή του, την (αν συμβαίνει να έχει) θέση του. Ο κόσμος, μόνο και μόνο επειδή πληρώνει εισιτήριο, δεν δικαιούται να είναι χυδαίος. Τελεία. Αδιαπραγμάτευτο.

Ο Κωστίκος, παιδί που (αν δεν απατώμαι) έχει γεννηθεί στο παλαιό ανατολικό μπλοκ, είπε μια συναισθηματική, συνάμα και λογική όμως, κουβέντα για τις αιματηρές συνέπειες των εμφυλίων διενέξεων. Προφανώς έπεσε χάμω (η κουβέντα) και την πήρε το ποτάμι. Μετά τον Σαλπιγγίδη, είναι περίπου ξεκάθαρο (εφόσον αυτοί οι πυρήνες της ασχήμιας δεν εξουδετερωθούν) τι περιμένει αργά ή γρήγορα και τον Κωστίκο.

'Η μήπως πριν απ' τον Κωστίκο, τον Ζαγοράκη;