Εκείνος κι εκείνος (δύο ντέρμπι - μία ή δύο τακτικές;) (Sportday / Δ.Ελευθεράτος)

Το σκορ έγινε λοιπόν 1-1! Εάν το ντέρμπι της Ριζούπολης, το 2003, μνημονεύεται μεταξύ άλλων και για τις προηγηθείσες «πολεμικές» δηλώσεις του Σ. Κόκκαλη, ο πρόσφατος αγώνας του Καραϊσκάκη θα συζητείται (και) για τις οπτικογευστικές -κρασιά και DVD- κινήσεις της διοίκησης Γ. Βαρδινογιάννη. Αναζητήστε τον κοινό παρονομαστή, όχι στο ύφος ή το στυλ του ενός και του άλλου, αλλά στα ίδια τα γεγονότα: κινήσεις -εν πολλοίς απροσδόκητες- πριν από ντέρμπι. Τι λέτε, ανιχνεύουμε τη στρατηγική λογική των δύο πρωτοβουλιών;

«Θα υποδεχθούμε καλά τους πελάτες μας», «ο κόσμος του Ολυμπιακού απαιτεί από τους παίκτες μας να τους νικήσουν, όπως κάνουν πάντα». Αυτά είχε πει ο Σ. Κόκκαλης πριν από τον κρίσιμο αγώνα της Ριζούπολης. Απαντες διαπίστωσαν το εγχείρημα της πώρωσης κόσμου και παικτών, αλλά μόνον αυτό. Λάθος. Το μήνυμα Κόκκαλη δεν ήταν μόνο «ερυθρόλευκο» δόρυ. Ηταν και η προσωπική του ασπίδα.

Την περίοδο εκείνη ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Ολυμπιακός ήταν στόχος αυστηρότατης κριτικής, κυρίως επειδή άλλαζε τους προπονητές σαν τα πουκάμισα. Ετσι αποφάσισε ο ίδιος να φορέσει ένα επικοινωνιακό «αλεξίσφαιρο»! Τα λόγια του κατέδειξαν τους παίκτες του Ολυμπιακού, το πάθος και τις ατομικές τους ικανότητες, όχι ως βασικούς, αλλά σχεδόν μοναδικούς παράγοντες που θα έκριναν την έκβαση του ντέρμπι και του πρωταθλήματος. Εάν ο Ολυμπιακός θριάμβευε (όπως κι έγινε), ο Σ. Κόκκαλης θα γινόταν «πατέρας της νίκης». Εάν αποτύγχανε, θα ήταν ο πιο μακρινός συγγενής της αποτυχίας!

Πονηρό; Ασφαλώς, στα όρια του κυνισμού. Ορθολογικό; Ναι, εάν αναλογιστούμε ότι η καλή πολεμική στρατηγική αυξάνει τις πιθανότητές σου, πρώτον, να νικήσεις σε μία μάχη και, δεύτερον, να αποφύγεις τις βαριές απώλειες σε περίπτωση ήττας.
Αυτό ακριβώς το διπλό κριτήριο καθιστά εξεζητημένη την «πράσινη» τακτική πριν από το πρόσφατο ντέρμπι του Καραϊσκάκη. Με γνώμονα το τι έμελλε γενέσθαι στο γήπεδο, η διανομή DVD και οίνου με το ζόρι «έβγαζε» (αν έβγαζε) θετικό το ισοζύγιο των προσδοκιών. Προφανώς στην ΠΑΕ γνώριζαν ότι ο -γεμάτος «φοβίες»- κόσμος της διαιτησίας επηρεάζεται από τη διαμόρφωση «κατάλληλου κλίματος», έλα όμως που στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς το βάρος θα ήταν αναπόφευκτα σημαντικό: το «ξεσήκωμα» του αντίπαλου στρατοπέδου -παικτών και οπαδών.

Δύο φορές τα τελευταία χρόνια ο Παναθηναϊκός απέσπασε ισοπαλία από τον Ολυμπιακό εκτός έδρας, σε περιόδους κατά τις οποίες οι «ερυθρόλευκοι» διέθεταν (όπως τώρα) κάποια βαθμολογική άνεση και οι «πράσινοι» βρίσκονταν άσχημα στριμωγμένοι: 1-1 στη Ριζούπολη, στη σεζόν του «πράσινου» νταμπλ (2003-04) και 2-2 στο ΟΑΚΑ, το 2001-02. Σε αμφότερες τις περιπτώσεις ο ΠΑΟ είχε αποφύγει επιμελώς να φορτίσει την ατμόσφαιρα. Δεν το μετάνιωσε.

Σύμφωνοι, η ισοπαλία τώρα θα ήταν αποτυχία, εξεταζόμενη υπό το πρίσμα της βαθμολογίας, όχι όμως και υπό το αντίστοιχο του ηθικού της ομάδας. Σε τελική ανάλυση η ουσία μένει αναλλοίωτη: ό,τι καλύτερο μπορούσε να καταφέρει η ομάδα στο Ν. Φάληρο θα το διεκδικούσε υπό καλύτερες συνθήκες, εάν η διοίκηση δεν είχε προκαλέσει «αντάρες» στον ψυχισμό του εν πολλοίς «κυκλοθυμικού» γηπεδούχου αντιπάλου!

Τι γίνεται όμως με το δεύτερο κριτήριο που προαναφέραμε; Μα αυτό που μοιραία θα συνέβαινε σε περίπτωση ήττας: τo DVD μετατράπηκε σε στρογγυλό μπούμερανγκ και τα κρασιά έδωσαν κέφι στις σκωπτικές διαθέσεις των «εχθρών». Εν προκειμένω, το κακό είναι μικρό και προσωρινό. Μεγάλο και ανθεκτικό στον χρόνο, όμως, είναι ένα ερώτημα: πώς επενεργεί αυτή η τακτική στην ομάδα και τον κόσμο της; Εξηγούσαμε τις προάλλες γιατί πλήττει το ηθικό των παικτών. Τα «αποτυπώματά της» στους οπαδούς ποια είναι; Πιθανότατα ανάλογα.

Το 2006 δεν είναι 1997 ή 1999. Ο «μέσος πράσινος» οπαδός δεν δείχνει να πιστεύει πως η διαιτησία κρίνει τα τελευταία χρόνια τους εγχώριους τίτλους. Ούτε ανταλλάσσει την αξίωση να δει καλύτερο κι αποτελεσματικότερο ποδόσφαιρο μ' ένα έναυσμα ετεροχρονισμένης αμφισβήτησης επιτυχιών των «άλλων».

Ακόμα κι αν υποθέταμε -και δεν έχουμε λόγους- ότι στην παρούσα δύσκολη συγκυρία η ΠΑΕ θα ήθελε να τονώσει το πάθος των σκληροπυρηνικών οπαδών (ως γνωστόν, οι «σκληροί» όλων των συλλόγων «πιστεύουν» ότι η σφυρίχτρα υπονομεύει την ομάδα τους αδιαλείπτως και μονομερώς), μάλλον την γκρίνια τους θα αναζωπύρωνε: στις τάξεις τους, κάθε συζήτηση περί διαιτησίας τροφοδοτεί τα παράπονα για την αδυναμία της διοίκησης «να προστατεύσει την ομάδα». Αν ο «λαοπλάνος», εξωστρεφής Κόκκαλης έχει δεδομένη βασική γραμμή πλεύσης και την ακολουθεί με μικρές παρεκκλίσεις, ο Τζίγκερ είναι ακόμα «ανεξερεύνητος». Ακόμα...