Η νέα Εθνική, στο πρώιμο στάδιο της κύησης (Sportday / Αλέξης Σπυρόπουλος)

Είναι το πρώιμο στάδιο της κύησης. Τι (εν τέλει) θα βγει απ' την κοιλιά, τούτο θα το δούμε στον συνηθισμένο με όλες τις εγκυμοσύνες χρόνο. Στους εννέα μήνες. Οταν θα αρχίσουν οι προκριματικοί αγώνες του Euro 2008. Θα 'ναι όμορφο; Θα μπουσουλήσει; Θα περπατήσει; Θα τρέξει; Αυτό θα το ξέρουμε, όταν οι ίδιοι προκριματικοί αγώνες θα 'χουν ολοκληρωθεί.
Το μωρo (η νέα Εθνική) χρειάζεται να 'χει, από κληρονομικότητα, τα χαρακτηριστικά των προγόνων του. Εκείνο που δεν χρειάζεται, είναι να 'ναι κλώνος των προγόνων του. Χρειάζεται να αναπτύξει τη δική του προσωπικότητα και να διανύσει τη δική του διαδρομή. Οι αναφορές στο παρελθόν, αυτό είναι ανάγκη. Ο εγκλωβισμός στο παρελθόν, αυτό όχι. Αλλο η έμπνευση, άλλο η προσκόλληση. Η σύνθεση του ρόστερ, στην αποστολή τούτες τις ημέρες στη Μέση Ανατολή, σε γενικές γραμμές είναι ο καταρχήν εύστοχος συγκερασμός.

Θα πaει, η όλη κύηση, όπως το συρτάκι. Αργά-αργά στην αρχή, πιο γρήγορα και δυνατά στη συνέχεια. Αυτά τα δύο ματς στη Σαουδική Αραβία, αύριο και την Τετάρτη, σε λίγον καιρό δεν θα τα θυμάται κανείς. Αδειο (ως προμηνύεται) γήπεδο, φώτα νυσταγμένα και βαριά, ρυθμοί χαμηλοί. Ακόμη και το οικονομικό κίνητρο για τους διεθνείς, να πάρουν και να μοιραστούν το μπόνους πρώτης θέσης του τουρνουά, για τα δικά τους βαλάντια (και για τη συγκεκριμένη συγκυρία της σεζόν) φαντάζει ισχνό.Η επιτaχυνση θα συμβεί, όσο οι μήνες θα κυλούν. Η κορύφωση έρχεται τον Σεπτέμβριο. Τότε που, για την Εθνική, θα 'ναι η αφετηρία ενός... μισού πρωταθλήματος. Με 12 ή με 14 αγώνες, ανάλογα με το πόσες ομάδες (επτά ή οκτώ) θα 'ναι στο γκρουπ, σε 14 μήνες.

Αυτh η νέα Εθνική θα κάνει λίγα πράγματα, εάν στο μεταξύ οι σύλλογοι κορυφής της χώρας (και οι όποιοι Ελληνες ποδοσφαιριστές στο εξωτερικό, ο καθένας για τη δική του «παικτική» υπόσταση) δεν κάνουν τα πολλά. Είναι το δίδαγμα που μας άφησε η παλαιά Εθνική. Η οποία στηρίχθηκε, για να πιαστεί από κάπου και να βάλει εμπρός, πού;
Στο oτι, τω καιρώ εκείνω, ο Οτο Ρεχάγκελ διείδε (δεν ήταν, δα, κάτι το πολύ δύσκολο) πως η ελληνική ομάδα που ξέρει να στέκεται ανταγωνιστική στο υψηλό διεθνές επίπεδο είναι ο Παναθηναϊκός. Ηδη, και μόνον αυτό του αρκούσε για να έχει βρει τον πυρήνα. Ο εμπλουτισμός με προσθήκες, διότι μονάχος ο πυρήνας φυσικά δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι αρκετός, ήρθε απέξω. Οταν, ακόμη, έκαιγε το καριέρα-στη-Δύση κίνητρο. Σhμερα, εκείνος ο Παναθηναϊκός μας έχει τελειώσει (από την άνοιξη του 2003, και τον αποκλεισμό στα χέρια της Πόρτο, στα προημιτελικά του Κυπέλλου UEFA). Οι δε διεθνείς στην πλειονότητά τους, δημοσίως το είχε επισημάνει σε ανύποπτο χρόνο ο Νίκος Νταμπίζας και υπήρξε απολύτως καίριος στην παρατήρησή του, μετά την Πορτογαλία τα επαγγελματικά τους τα είδαν... λάθος.

Αυτh τη στιγμh, ελληνική ομάδα να στέκεται στον ευρωπαϊκό ανταγωνισμό δεν υπάρχει καμία. Να το επαναλάβουμε; Κ-α-μ-ί-α. Τα αποτελέσματα εύγλωττα, για να χρειάζονται περαιτέρω επιχειρήματα. Οσο για τους ξενιτεμένους, με ελάχιστες (τις προφανείς) εξαιρέσεις, η προτεραιότητα είναι να ξαναμαζέψουν το σκορπισμένο μυαλό τους.
Το που θα βασιστεί, συνεπώς, η δόμηση της νέας Εθνικής (σε ποιον πυρήνα και σε ποιες προσθήκες πολυτελείας), αυτό αναδεικνύεται τώρα το υπ' αριθμόν ένα ερώτημα. Το κακό νέο είναι ότι, στην όλη θολούρα του τοπίου, δεν ξεπροβάλλουν τούτη τη στιγμή καθαρές απαντήσεις-εγγυήσεις.