ΕΠΟ-πτεύοντας σαν τον χωροφύλακα της Δημητσάνας... (Sportday / Διονύσης Ελευθεράτος)

Ναι, το DVD του ΠΑΟ ήταν μια τρύπα στο νερό, αλλά η ΕΠΟ δεν έχει κανένα δικαίωμα να πετάει το μωρό (δικαίωμα στη διαμαρτυρία) μαζί με τα απόνερα!

Ε, λοιπOν, μόνο η «αγανακτισμένη» ΕΠΟ θα μπορούσε να προσδώσει τόσο κύρος στο πολυσυζητημένο DVD του Παναθηναϊκού! Αποφάσισε, λέει, «να συστήσει ειδική επιτροπή (...) που θα επιλαμβάνεται στο μέλλον όλων των ανάλογων περιπτώσεων προς επιβολή των προβλεπομένων από τους κανονισμούς». Πω, πω, τόσο σοβαρά είναι λοιπόν τα πράγματα...
ΣκΕφθηκα προΣ στιγμήν να ρωτήσω τους καθ' ύλην αρμόδιους συναδέλφους ποια ακριβώς είναι «τα προβλεπόμενα», αλλά τελικώς το έκρινα περιττό: αν υπήρχε ένα μουσείο «θεσμικών ανεκδότων» -κι όχι μόνο στο ποδόσφαιρο-, αυτό θα ήταν γεμάτο από τέως σεβαστούς νόμους και κανονισμούς. Εάν το παράλογο κατοχυρώνεται σε κανονισμούς, τόσο το χειρότερο γι' αυτούς. Ναι, παράλογο. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσει κανείς την ποινικοποίηση της διαμαρτυρίας ή την απαίτηση να τηρείται πάντοτε ένα συγκεκριμένο θεσμικό τελετουργικό «διατύπωσης παραπόνων»;

ΕπιτΕλουΣ, ο κόσμος του ποδοσφαίρου δεν (μπορεί να) είναι πολιτικό κόμμα που απαγορεύει στα μέλη του να ασκούν «κριτική εκτός οργάνων». Ούτε στρατιωτικός λόχος, όπου ο παραπονούμενος φαντάρος έχει την επιλογή να βγει στην αναφορά ή «να βγάλει τον σκασμό». Δεν νοείται κάθε τρεις και λίγο να αντιμετωπίζονται ως εγκλήματα καθοσιώσεως οι περί διαιτησίας διαμαρτυρίες -βάσιμες ή μη, άλλο θέμα- κάποιας ομάδας. Ούτε νοείται, ούτε συγχωρείται. Το κακΟ με τους πάσης φύσεως (και... θέσεως) τυπολάτρες είναι πως θεωρούν τις καρέκλες τους -άντε, κι εκείνες και των ομολόγων τους άλλων φορέων- ως το κέντρο του κόσμου. Η πρώτη παρενέργεια είναι ότι «κεντράρουν» το βλέμμα τους όπου υπάρχουν... κέντρα λήψης αποφάσεων: γι' αυτούς δεν υφίσταται τίποτε άλλο, μόνο Ομοσπονδία, ΕΠΑΕ, Υπουργείο, Ενώσεις. Ελα όμως που υπάρχουν οι φίλαθλοι, οι οπαδοί, η κοινωνία που νοιάζεται για το άθλημα -σε όποια κατάσταση κι αν έχει περιέλθει το δύσμοιρο. Γιατί άραγε όλοι αυτοί δεν μπορούν να κρίνουν, να συγκρίνουν, να εγκρίνουν ή να επικρίνουν; Γιατί θα πρέπει όλα να επαφίενται σε «διοικητικά μέτρα»;

Ναι, το DVD του ΠΑΟ ήταν μια τρύπα στο νερό, αλλά η ΕΠΟ δεν έχει κανένα δικαίωμα να πετάει το μωρό (δικαίωμα στη διαμαρτυρία) μαζί με τα απόνερα! Θα μπορούσε να γνωστοποιήσει την απροθυμία της να το πάρει στα σοβαρά, δίχως να προβεί σε έμμεσες απειλές, οι οποίες τείνουν να μετατρέψουν ένα αμφιβόλου αποτελεσματικότητας και μικρής εμβέλειας επικοινωνιακό τρικ σε φετίχ ελευθερίας! Δίχως επίσης υπερφίαλες εκτιμήσεις για τις συνέπειες του εν λόγω τρικ.
Οχι, δεν «δυναμΙτισε» το DVD του ΠΑΟ το «κλίμα». Ενα αδύναμο πετραδάκι ανάμεσα στα συνήθη «χοντρά σκάγια» ήταν: θυμηθείτε μόνο τα -προ του ντέρμπι- πρωτοσέλιδα του «στρατευμένου» αθλητικού Τύπου. Αλλά κι αυτά έχουν γίνει πλέον τόσο προβλέψιμα κλισέ, ώστε ούτε οι τραμπούκοι τα χρειάζονται προκειμένου να μαχαιρώσουν αλλήλους.

ΜΟνο τιΣ ελπΙδεΣ των «πρασίνων» να εξασφαλίσουν καλό αποτέλεσμα στην έδρα του Ολυμπιακού «δυναμίτισε» το DVD -για λόγους που έχουν ήδη αναλυθεί. Αντε, και την αξιοπιστία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός: όταν επιλέγεις τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και ταυτοχρόνως διακηρύττεις πως ούτε τον διαιτητή του ντέρμπι επιδιώκεις να επηρεάσεις ούτε την κακή αγωνιστική σου κατάσταση να συγκαλύψεις, με τι ακριβώς μοιάζεις; Ας πούμε, με τον μαθητή που κάνει κοπάνα ακριβώς την ώρα του διαγωνίσματος στο μάθημα στο οποίο είναι «σκράπας» και κατόπιν διατείνεται: «Απλώς τώρα μου ήρθε η διάθεση να πάω για καφέ».

Σε τελικΗ ανΑλυση, εάν ο (κάθε) Καλόπουλος επηρεάζεται από ένα DVD, αυτό είναι πρόβλημα της διαιτησίας. Αλλά και αποτέλεσμα εν μέρει της «υπερδιόγκωσης» της σημασίας του εν λόγω τρικ εκ μέρους κάμποσων επικριτών του. Ναι, το DVD δεν αποδεικνύει τίποτε. Για την ακρίβεια, κανένα τέτοιο DVD δεν θα μπορούσε να τεκμηριώσει κάτι, μιας και η επιλεκτική παράθεση στοιχείων οδηγεί στις «μισές αλήθειες» και αυτές στα πλήρη ψέματα. Θέλεις με ένα DVD να «αποδείξεις» πως οι πλέον ευνοημένες ομάδες τα τελευταία χρόνια είναι η Λάρισα κι ο Ιωνικός; Εύκολο. Ολα αυτΑ ΟμωΣ κινούνται στη σφαίρα της κρίσης του κόσμου κι όχι στη μανία ενός διοικητικού μικρόκοσμου να ΕΠΟ-πτεύει τα πάντα και να καταστέλλει ό,τι τον ενοχλεί. Η αναζωπύρωση της βεντέτας ανάμεσα στον ΠΑΟ και τον Β. Γκαγκάτση μπορεί να εξηγεί κάμποσα, όχι όμως και να δικαιολογεί. Τουλάχιστον όχι τη ροπή προς τα ήθη του παλιού χωροφύλακα της Δημητσάνας, ο οποίος κάποτε διέταξε: «Απαγορεύεται το πτύειν, το πίτσι -πίτσι ανά τας οδούς και το δημοσίως πέρδεσθαι...».