Εκπορνεύει τον θυμό του (Sportday / Αντώνης Πανούτσος)

Μερικά πράγματα ο άνδρας δεν πρέπει να τα κάνει όταν περνάει τα πενήντα. Να χορεύει σε κλαμπ, να παίζει ποδόσφαιρο –επειδή και οι σκύλοι το καταλαβαίνουν ότι έπειτα από κάποια ηλικία τη χάνουμε τη χάρη μας– και να ξεπουλάει την ιστορία του. Γιατί η υστεροφημία, μαζί με κάτι φράγκα –αν υπάρχουν–, είναι αυτά που αφήνουμε πίσω για να μας θυμούνται. Ο Πελέ θόλωσε την εικόνα του μαζεύοντας μπικικίνια από όποιον είχε την ευχαρίστηση, είτε επρόκειτο για Master Card είτε για χαπάκια για να σου σηκώνεται. Ο Τζον ΜακΕνρο κάνει κάτι χειρότερο. Εκπορνεύει τον θυμό του.

Για να μπουν μέτρα στην ιστορία του, ο Τζον ΜακΕνρο μαζί με τον Τζίμι Κόνορς ήταν οι δύο παίκτες που επαναπροσδιόρισαν τη συμπεριφορά του τενίστα στα courts. Μέχρι εκείνη την εποχή οι τενίστες, αν και επαγγελματίες, συμπεριφέρονταν όπως οι ερασιτέχνες του ’20. Ντυμένοι στα λευκά, ακόμα κι όταν ήταν βέβαιοι ότι ο διαιτητής τούς είχε αδικήσει η μόνη προβλεπόμενη αντίδρασή τους ήταν ένα σφίξιμο του χειλιού τη στιγμή που γύριζαν για να κατευθυνθούν στη βασική γραμμή. Οι επαγγελματίες τενίστες πριν από τον Κόνορς και τον ΜακΕνρο έπρεπε να συμπεριφέρονται σαν να έκαναν το κέφι τους, ενώ αυτό που έκαναν ήταν η δουλειά τους.

Το ότι Κόνορς και ΜακΕνρο ήταν αμφότεροι Νεοϋορκέζοι δεν ήταν συμπτωματικό όσον αφορά τη συμπεριφορά τους στα courts. Μεγαλωμένοι σε ένα περιβάλλον στο οποίο αν σπρώξεις τον διπλανό σου λες «sorry» μόνο αν είναι 20 κιλά και 10 πόντους πιο ψηλός ή σε πληρώσει, τα δύο Νεοϋορκεζάκια δεν έβλεπαν κανένα λόγο γιατί δεν θα έπρεπε να διαμαρτύρονται σε κάποιους κύριους με μουστάκια συνταγματάρχη και μπλέιζερ, που κάθονταν σε μία ψηλή καρέκλα στο Γουίμπλεντον και έπαιζαν με τα λεφτά των άλλων. «With my money». Στη μετά τους Beatles εικονοκλαστική εποχή, ο κόσμος λάτρεψε την αμφισβήτηση της εξουσίας. Ο συνδυασμός ταλέντου, περίεργου στυλ στο σέρβις –γυρίζει την πλάτη του στον αντίπαλο, επειδή είχε τραυματιστεί μικρός στη μέση και ήταν ο μόνος τρόπος να σερβίρει– και κόντρας με τους διαιτητές έκανε το κοινό να λατρέψει ή να μισήσει τον Κόνορς. Στην πραγματικότητα είναι το ίδιο, αφού στο πλασάρισμα στα Media το μίσος είναι πιθανώς πολυτιμότερο και από την αγάπη.

Ολα αυτά έγιναν πριν από 30 χρόνια. Και είχαν ένα νόημα. Σήμερα ποιο είναι το νόημα να πας να δεις τον ΜακΕνρο να τσακώνεται με τον διαιτητή σε ένα στημένο καβγά; Λίγο μικρότερο από το να δεις τον Σουγκλάκο να πλακώνεται με τον αδίστακτο Τούρκο μασκοφόρο Χασάν Καρατσογλάν. Είναι σαν να περιμένεις την Καλουτά να σκύψει για να δεις την κυλότα της. Θα μπορείς να το λες με περηφάνια, αλλά τη διαφορά την κάνει το αν την είδες το 1950 ή το 2006. Τριάντα χρόνια μετά τους μεγάλους τσακωμούς με τους διαιτητές, να πάω στο ΟΑΚΑ για να δω τον ΜακΕνρο να κάνει ότι πλακώνεται με τη διαιτητή Δώρα Πατσουράνη, sorry. Μήπως ξέρετε που μένει η Καλουτά; Και αν, όταν απλώνει τα ρούχα στο μπαλκόνι, σκύβει;

Οι πρώτοι ξένοι που έχω δει να δίνουν αγώνα επίδειξης στην Ελλάδα ήταν τα πληρώματα του 6ου Στόλου των Ηνωμένων Πολιτειών. Οταν ο Στόλος άραζε στο λιμάνι, το πρώτο που ακουγόταν στην Τρούμπα ήταν το σύνθημα «κορίτσια, στα κρεβάτια σας. Ηρθε ο Στόλος». Το δεύτερο happening ήταν το ρεπορτάζ στις εφημερίδες: «Η ομάδα του 6ου στόλου θα αντιμετωπίσει σε αγώνα μπάσκετ...» και ακολουθούσε το όνομα της ελληνικής ομάδας. Και οποιαδήποτε κι αν ήταν, ακόμα και η πρωταθλήτρια Ελλάδας, μέχρι τη δεκαετία του '60 έχανε τον αγώνα μαρς από τους Αμερικανούς ναύτες. Το γράφω για να φανεί πόσο μεγάλη ήταν η διαφορά ανάμεσα στο ελληνικό και το αμερικανικό μπάσκετ πριν από 40 χρόνια.

Το άλλο ετήσιο happening, που κάθε χρόνο εκείνη την εποχή γινόταν στο Καλλιμάρμαρο, ήταν ο αγώνας επίδειξης των Harlem Globetrotters εναντίον μιας κολεγιακής ομάδας, που τους συνόδευε στο ευρωπαϊκό τουρ. Οι παίκτες του κολεγίου έπαιζαν τον ρόλο του θύματος στα κόλπα των Globetrotters, που σκαρφάλωναν στους ώμους τους, πέρναγαν την μπάλα μέσα από τα πόδια τους και ντρίμπλαραν σε κύκλους γύρω τους μέχρι να πέσουν στο τσιμέντο ζαλισμένοι. Γιατί, φυσικά, εκείνη την εποχή το μόνο γήπεδο με παρκέ ήταν του Κολεγίου των Αθηνών. Ετσι, τουλάχιστον, μας έλεγαν, αλλά όχι και ότι το πιστεύαμε. Εδώ τα σπίτια μας δεν είχαν δωμάτιο με παρκέ, θα υπήρχε κάποιος τρελός να βάλει παρκέ σε γήπεδο, να χτυπάνε πάνω την μπάλα οι παίκτες και να το χαλάνε;

Αυτό, όμως, που πιστεύαμε ήταν η ιστορία ότι οι Globetrotters δεν έπαιζαν στο επαγγελματικό πρωτάθλημα του μπάσκετ στην Αμερική επειδή «είναι τόσο καλοί, που τους έχει απαγορευτεί να παίζουν. Αν έπαιζαν, θα τους νικούσαν όλους». Σε μια εποχή που τα νέα από την Αμερική ήθελαν μία μέρα για να μας έρθουν και η επιλογή τους γινόταν από το κρατικό ραδιόφωνο, η λέξη «ρατσισμός» για τους περισσότερους ήταν μια προπαγάνδα των κομμουνιστών για να κακολογήσουν τους Αμερικανούς. Σιγά που στη «χώρα της ελευθερίας», όπου κάθε σπίτι είχε ψυγείο και τραπεζαρία από φορμάικα, δεν θα άφηναν τους καλύτερους παίκτες να παίζουν λόγω του χρώματος του δέρματος τους.

Τα ανωτέρω μού ήρθαν αυτόματα στη μνήμη με το ματς του ΜακΕνρο, που έκανε τους Globetrotters, με τον Σέρχι Μπρουγκέρα, που έκανε την κολεγιακή ομάδα. Νόμιζα ότι αυτά τα happenings τελείωσαν με την τηλεόραση τη δεκαετία του '70, αλλά –όπως φαίνεται– υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν τα 12 και θεωρούν ότι παρακολούθησαν έναν αγώνα, αλλά και δημοσιογράφοι που μπόρεσαν να ρωτήσουν τον ΜακΕνρο αν θα μπορούσε να παίξει τένις στο απλό. Φυσικά. Αν, όπως με τα άλογα, ισοζύγιζαν τον αντίπαλό του με 30 κιλά βάρος και έπαιζε με τον Φέντερερ, μπορεί να κέρδιζε ένα game.
Στο σημερινό τένις, το να φτάσεις τα 30 και να μπορείς να παίζεις είναι επίτευγμα. Το να φτάσεις τα 35 και να μπορείς να χτυπάς τίτλο σε Grand Slam Event είναι εξωπραγματικό και μόνο ο Αντρέ Αγκάσι το έχει καταφέρει. Η εποχή που ο Πάντσο Γκονζάλες μπορούσε να έχει φτάσει τα 30φεύγα και να περπατάει στα courts, φτάνοντας στα προημιτελικά του Wimblendon, που είναι και γρήγορο γιατί οι αγώνες γίνονται στο γρασίδι, είναι τόσο μακρινή όσο οι Beatles και τα παντελόνια καμπάνα.