Παγωνιά μες στο καλοκαίρι (Sportday / Νίκος Παπαδογιάννης)

Το ερώτημα είναι, για τους φίλους του Αρη, βασανιστικό. Ποιος Αρης θα εμφανιστεί απόψε (και, ελπίζουν, την Τετάρτη) στο παρκέ; Ο Αρης που ξέρει να καταθέτει το πηγαίο ταλέντο των παικτών του στον αγωνιστικό χώρο και να το μετατρέπει σε εχέγγυο κυριαρχίας; 'Η ο ανερμάτιστος Αρης, που δείχνει ικανός να ηττηθεί από οποιονδήποτε, οπουδήποτε; Για το Μαρούσι, βλέπετε, δεν υπάρχουν ερωτηματικά. Τουλάχιστον στην έδρα του θα παίξει το γνωστό, αποτελεσματικό μπάσκετ του «επτάμισι», θα κυνηγήσει με πάθος στην άμυνα και θα πετύχει γύρω στους 75 πόντους.

Το βαρόμετρο αυτής της σειράς είναι ο Αρης, όπως το βαρόμετρο της προηγούμενης ήταν ο Ολυμπιακός, όπως το βαρόμετρο της εναρκτήριας υπήρξε ο ΠΑΟΚ. Το Μαρούσι αντιπροσωπεύει τη σιγουριά, τη σταθερότητα, τον μέσο όρο. Και, αίφνης, τη δύναμη της έδρας. Οταν παίζει μπροστά στους ελάχιστους φιλάθλους που κατοικοεδρεύουν στο γηπεδάκι της οδού Αγίου Θωμά, το Μαρούσι έχει ρεκόρ 6-0 στα φετινά πλέι οφ. Σε όλους ανεξαιρέτως τους εντός έδρας αγώνες του, οι οπαδοί της φιλοξενούμενης ομάδας ήσαν περισσότεροι και ασφαλώς πιο εκδηλωτικοί από τους «οικοδεσπότες». Το Μαρούσι, λοιπόν, ομάδα έδρας; Τα ύστερα του κόσμου!

Αυτός που έμαθε να στηρίζεται στη θαλπωρή του σπιτιού του και μοιραία κρυώνει σε βαθμό υπερβολικό όταν βγαίνει από την εξώπορτα είναι ο Αρης. Θυμηθείτε τους αγώνες του στο ULEB Cup. Καμία αναποδιά δεν τον πτοούσε, όσο είχε την πολυτέλεια των εντός έδρας επαναληπτικών. Στο Αλεξάνδρειο «έλιωσαν» η Βιλερμπάν, η Χέμοφαρμ, ακόμα και ο Πανιώνιος, πάνω που (αυτός τουλάχιστον) είχε ρίξει τον Αρη νοκ ντάουν.

Εκτός Θεσσαλονίκης, όμως, η ομάδα με τα κίτρινα πέτυχε ελάχιστα πράγματα. Ούτε η συμπαράσταση των φανατικών οπαδών του υπήρξε αρκετή για να του δώσει πλεονέκτημα. Το κλειδί, εκτός «Παλέ», είναι να βρει ρυθμό και να παίξει μπάσκετ. Το κάνει τόσο σπάνια, ώστε δεν εμπνέει την παραμικρή εμπιστοσύνη.
Η εικόνα αποσύνθεσης του πρώτου και του τρίτου αγώνα δικαιώνει όσα κατά καιρούς έχω γράψει για τον Αρη. Οτι δίχως ισχυρό πυρήνα Ελλήνων παικτών, η ομάδα υστερεί σε αυταπάρνηση και πάθος, ότι με λεγεωνάριους δεν γίνεται προκοπή, ότι ο σινιόρε Ματσόν είναι λίγος για το πόστο, ότι ο Μπρούερ είναι αρνητικό στοιχείο, ότι οι Στακ, Πάντιους παραείναι εύθραυστοι για να θεωρηθούν ηγέτες.

Ωστόσο, η «bottom line», η κατακλείδα, είναι πάντοτε αυτή που διαβάσατε στην πρώτη παράγραφο. Ο Αρης διαθέτει άφθονο ταλέντο για να νικήσει το καλό Μαρούσι (όχι μία, αλλά) δύο φορές μέσα σε 5 μέρες. Θα το κάνει; Πλέον, αμφιβάλλω. Η πλάτη του είναι κολλημένη στον τοίχο και περιθώριο ελιγμών δεν υπάρχει. Μόνο αν μπορούσε να παίξει και το πέμπτο ματς στο Αλεξάνδρειο, θα είχε ο Αρης δικαίωμα να θεωρήσει εαυτόν φαβορί.

Οι ανακοινώσεις για τη διαιτησία, για την ΕΟΚ και για τον Γιαννάκη προδίδουν εκνευρισμό και φανερώνουν ότι οι εγκέφαλοι της ομάδας άρχισαν να αναζητούν άλλοθι για τυχόν αποτυχία, τώρα που η γη τρέμει κάτω από τα πόδια τους. Τι είχες, Αρη μου; Τι είχα πάντα. Αφεντικά τα οποία ρίχνουν τις ευθύνες σε δίκαιους και άδικους (και πάντως στην επάρατο Αθήνα), ώστε να ταΐσουν την εξέδρα κουτόχορτο και να βγουν οι ίδιοι λάδι. Τα υπόλοιπα προφανώς θα τα φροντίσει ο «υπέροχος κόσμος».