Με το φτωχό μου το μυαλό... λέω εγώ (Sportday / Αντώνης Πανούτσος)

Ποιο είναι ένα επιτυχημένο ποσοστό στις καλοκαιρινές μεταγραφές; Για να είναι επιτυχημένη μια μεταγραφή ο παίκτης πρέπει να παίξει ένα χρόνο καλή μπάλα στην ομάδα, για να είναι πολύ καλή πρέπει να παίξει δύο και από τα τρία και πάνω η μεταγραφή μπορεί να θεωρείται σούπερ. Επίσης, αν η μεταγραφική σεζόν σού βγάλει πάνω από έναν παίκτη, μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη. Τροφή για σκέψη όταν διαβάζετε ότι μια ομάδα παίρνει πέντε και επτά παίκτες και όλοι στην προετοιμασία είναι «σούπερ». Η προετοιμασία είναι η περίοδος των «μαύρων δαιμόνων» της Αφρικής, των «τσακαλιών» της Σουηδίας και των αγαθών γιγάντων από την Κροατία. Μέχρι να αποδειχθεί ότι οι «δαίμονες» είναι μόνο για τις πίστες των ντάμπα ντούμπα μαγαζιών της παραλίας, τα «τσακάλια» σωστά ονομάστηκαν τσακάλια, επειδή η μπάλα που ήξεραν ήταν όση ξέρει ένα τσακάλι, και οι «αγαθοί Κροάτες γίγαντες» ήταν αγαθοί μόνο στο μυαλό.

Πόσοι παίκτες «βγήκαν» στον Ολυμπιακό από την προηγούμενη μεταγραφική σεζόν ; Ενας: ο Κωνσταντίνου. Και μετά; Το χάος. Ο Τουρέ «βγήκε», αλλά είχε προβλήματα χαρακτήρα. Ο Μπαμπαγκίντα «βγήκε» περισσότερο σαν αξιοθέατο παρά ως ποδοσφαιριστής. Ο Μπουλούτ βγήκε επειδή δεν υπήρχε άλλο αριστερό μπακ να τον βγάλει από την ενδεκάδα. Ο Καψής, που ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής, κάηκε στα αποδυτήρια και στα τραπέζια των φυσικοθεραπευτών και το να προχωρήσουμε στον Κυριάκο είναι σαν να υπενθυμίζουμε γνώσεις χρήσιμες σε μελλοντικά κουίζ –«πού είχε πάει ο...;».
Στον Παναθηναϊκό «μισοβγήκαν» πολλοί. Ο Δάρλας και ο Τζιόλης περισσότερο, ο Μάντζιος στο περίπου και ο Νίλσον και ο Λεοντίου λιγότερο έπαιξαν στην ενδεκάδα. Αλλά πραγματική βασικούρα δεν μπόρεσε να γίνει κανένας. Ο Κονσεϊσάο, που είχε αποκτηθεί με την υποχρέωση να γίνει ηγέτης, έκανε μόνο τα απαραίτητα και ο Μπίσκαν έγινε κάτι σαν τα αυτοκίνητα στον δακτύλιο. Στόπερ Δευτ.-Τετ.-Παρ., αμυντικό χαφ Τρ.-Πέμ.-Σάββ.

Στην ΑΕΚ οι δύο Ιταλοί έγιναν πραγματικές βασικούρες. Το ίδιο και ο Αλεξόπουλος. Στην ΑΕΚ, όμως, βοηθάει το ότι μετά το 44 χρειάστηκε να φτιαχτεί μια ομάδα απ' την αρχή. Ο Λάκης έπαιξε βασικός επειδή ο Σοάρες είχε καταρρεύσει, ο Εμερσον ήρθε τον χειμώνα, ενώ ο Τσάνκο «έκλεινε στόματα με την απόδοσή του», για να του κλείσει τελικά το συμβόλαιο η διοίκηση και να τελειώνει το θέμα. Για τον Σαπάνη και τον Βενγλίνσκι, που ήταν και η ακριβότερη περσινή μεταγραφή, η διακριτικότητα επιβάλλει να κλείσουμε το θέμα…

Το καλοκαίρι οι κακοί είναι στη φυλακή. Στην προετοιμασία όλοι καλοί είναι. Μην ξεχνάτε, όμως, τον κανόνα. Για μια στρωμένη ομάδα δύο παίκτες να βγουν είναι επιτυχία, μπορείτε όμως να ξεχωρίσετε την αλήθεια από το παραμύθι; Μία φράση του Phillip Roth μπορεί να βοηθήσει: «Αν κάτι μοιάζει με ψέματα, είναι». Αλλά ξαπλωμένος στην παραλία, με μια μπίρα στο χέρι, ποιος έχει λόγο να ενδιαφέρεται για την αλήθεια;

Από μικρός σιχαινόμουν τους κυνικούς αθλητικογράφους, που αμφέβαλαν ή έβγαζαν σκάρτη μια μεταγραφή πριν αρχίσει η σεζόν. Θυμάμαι στο Μουντιάλ, μετά τις εμφανίσεις του Ζεβλάκοφ, όταν είχα πει ότι είναι πολύ βαρύς για ακραίος, στα επόμενα λεπτά έβρεχε SMS hate. Για δέκα λεπτά ακροατές θυμόντουσαν ότι είμαι γέρος, καραφλός, ήθελα να πάρω το γραφείο Τύπου του Ολυμπιακού και επειδή δεν μου το δώσανε τώρα χύνω χολή και ότι ο Καρπετόπουλος, παρ' ότι είναι κοντός, τολμάει να κριτικάρει τον Μπαμπαγκίντα. Ειλικρινά, το καταλάβαινα. Σιχαινόμουν επίσης τους αθλητικογράφους που στο ρεπορτάζ τους έγραφαν για επεισόδια στην προετοιμασία. Αυτό που ήθελα, όπως και κάθε οπαδός θέλει, είναι μια προετοιμασία υπερανθρώπων που ορκίζονται στη φανέλα στην ατμόσφαιρα του «Μικρό σπίτι στο λιβάδι». Μετά έγινα 12 χρόνων και κατάλαβα πέντε πράγματα. Οπως ότι:

1) Οταν αναφέρεται ότι κάθε νέος παίκτης που έρχεται είτε θα πάει καλά «επειδή έχει ποδοσφαιρικό θράσος» είτε θα πάει καλά «μόλις αποκτήσει ποδοσφαιρικό θράσος», σημαίνει ότι αυτός που έχει «ποδοσφαιρικό θράσος» δεν διστάζει να κάνει οποιαδήποτε μαλακία, ενώ αυτός που χρειάζεται «ποδοσφαιρικό θράσος» είναι αρκετά έξυπνος για να ξέρει ότι αν δοκιμάσει κάτι θα τελειώσει με μαλακία.

2) Με τους ώριμους παίκτες υπάρχει ένα άλλο σενάριο. Του εγκλιματισμού. Την πρώτη μέρα βρίσκουν ένα φίλο στην ομάδα. Τη δεύτερη μέρα γίνονται ένα με τους υπολοίπους. Την τρίτη μέρα δηλώνουν ότι νιώθουν σαν να παίζουν χρόνια στην ομάδα. Την τέταρτη, ότι καταλαβαίνουν πως μπήκαν σε μια οικογένεια. Θα ήμουν πρόθυμος να το πιστέψω αν μέχρι σήμερα είχε βρεθεί ένας παίκτης να πλακωθεί την πρώτη μέρα με έναν άλλον. Τη δεύτερη να κόψει την καλημέρα στους υπολοίπους. Την τρίτη να τρακάρει με τρεις συμπαίκτες του. Και την τέταρτη να κοιμάται στο σπιτάκι του σκύλου, δηλώνοντας ότι από αυτούς προτιμάει τον Φλοξ. Μέχρι να το διαβάσω, ας μου επιτραπεί να πιστεύω ότι οι ονειρικές εικόνες κάθε προετοιμασίας είναι επεισόδια από τους «Waltons».

3) Επίσης, κάθε χρονιά θα εμφανιστεί σε μια ομάδα παίκτης που θα περιγράφεται σαν «προπονητής μέσα στον αγωνιστικό χώρο». Αυτό σημαίνει ότι έχει περάσει τα 35 και τρέχει τόσο γρήγορα όσο ο προπονητής. Συνήθως η εμφάνιση του «προπονητή των αγωνιστικών χώρων» συνοδεύεται από δηλώσεις πιτσιρικάδων, που λένε ότι καθημερινά μαθαίνουν πολλά με το να προπονούνται δίπλα του. Το μόνο που μαθαίνουν είναι πώς να λουφάρουν στις ασκήσεις.

4) «Εσπασε τα ρολόγια ο…». Φυσικά κάποιος σπασίκλας θα εμφανιστεί να σπάσει τα ρολόγια στα εργομετρικά τεστ. Συνήθως φαίνεται και από τη «στεγνή» εμφάνιση. Ο άλλος, όμως, που μοιάζει σαν μισοψημένο ντονέρ κεμπάπ, τι έκανε στα εργομετρικά; Μήπως έσπασε τη ζυγαριά;

5) Ο νέος γυμναστής είναι πάντα καλύτερος από τον προηγούμενο και κάνει φοβερές ασκήσεις και κόλπα, με τα οποία οι παίκτες μένουν ενθουσιασμένοι. Κάπου κάπου, όμως, οι παίκτες δεν πρέπει να πολυενθουσιάζονται και έτσι εμφανίζεται το συνοδευτικό κείμενο «βγήκε το λάδι των παικτών στην πρωινή προπόνηση, όταν χρειάστηκε να τρέξουν 20 χιλιόμετρα μέσα στο δάσος του Παπαράτσο…». Ενα «τους έφυγε το κλαπέτο», «τους χαλάρωσαν τα γκροβεράκια» θα βοηθούσε στην ανανέωση, αλλά τα περί νέου γυμναστού, που ξέρει περισσότερα κόλπα από πόρνη της Σιγκαπούρης, αλλά και βγαλμένου λαδιού, είναι must κείμενα, που πολύ τα ευχαριστιούνται οι οπαδοί όταν τα διαβάζουν ξαπλωμένοι στις παραλίες. Ποτέ, όμως, δεν πρέπει να βγαίνει δυσφορία στην προετοιμασία. Για παράδειγμα, η ιστορική φράση του Γιάννη Γκούμα στον Αλμπέρτο Μαλεζάνι στην περσινή προετοιμασία «κόουτς, λίγη μπαλίτσα θα παίξουμε;», δεν πήρε την προσοχή που της άξιζε.

6) Οι μόνες επιτρεπόμενες διασκεδάσεις στην προετοιμασία είναι το «οι παίκτες νοίκιασαν ποδήλατα και πήγαν για βόλτα και παγωτό στο μαγευτικό Χοχμπιργκλτσμπίλεν» και το «στις ελεύθερες ώρες τους οι παίκτες ακούνε μουσική ή σερφάρουν με το laptop στο Ιnternet». Αυτό με το παγωτό με μαγεύει. Να δω τον Θοδωρή Ζαγοράκη να παραγγέλνει «ένα Αρμενοβίλ» και να πεθάνω. Επίσης, το «σερφάρω» δεν σημαίνει ότι επισκέπτομαι την ιστοσελίδα «a more abstract approach to the chaos theory». Τουλάχιστον όχι αν θυμηθώ ότι πριν από έξι χρόνια στην προετοιμασία μιας ομάδας η διοίκηση είχε τρελαθεί όταν της ήρθε λογαριασμός για τις «αισθησιακές ταινίες» που έβλεπαν οι παίκτες στα δωμάτιά τους.

7) Κάθε ξένη ομάδα είναι «περισσότερο έτοιμη, αφού το πρωτάθλημά της αρχίζει συντομότερα από το δικό μας». Μαράζι το έχω η δική μας ομάδα να είναι πιο έτοιμη. Η αλήθεια είναι ότι παλιότερα το πρωτάθλημά μας άρχιζε στα τέλη Σεπτεμβρίου, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι δικές μας ομάδες ξεκινούν την προετοιμασία νωρίτερα από σχεδόν κάθε άλλη χώρα και ότι οι δικές μας ομάδες, που παίζουν στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ και στο Ιντερτότο, είναι τόσο προετοιμασμένες όσο και οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές.

Τραβήξτε μια ρουφηξιά από την μπίρα σας και οι παίκτες της ομάδας σας είναι «μια οικογένεια» στο Χοχμπιτρσίκλενχοφ, ακούνε μουσική, τρώνε παγωτά και είναι ευτυχισμένοι που ο νέος γυμναστής με όμορφες ασκήσεις τούς βγάζει το λάδι. «What the fuck», που λένε και οι Αμερικάνοι. Ποιος χρειάζεται την αλήθεια τα καλοκαίρια;