Ο μπαφιασμένος Ζαγοράκης και το σίριαλ του «αντίο» (Sportday / Αλέξης Σπυρόπουλος)

Σίριαλ (της αποχώρησης του) Ζαγοράκη (από την Εθνική). Παρατράβηξε. Δεν πουλάει, να πεις, καν. Οπως το «Παρά Πέντε». Σέρνεται όμως.

Ποτέ, και κυριολεκτώ, π-ο-τ-έ δεν έχω παρέμβει να αντικρούσω επιτόπου (ακόμα και) την πιο ακραία άποψη. Όποιος κρίνει, συγχρόνως (με το που διατυπώνει την κρίση του) κρίνεται. Το Σάββατο στο Mega, μετά το ματς Μολδαβίας-Ελλάδας, το ζήτησα για πρώτη φορά. Ελπίζω και τελευταία.

Διαισθάνθηκα ότι δεν θέλει πολύ να περάσει στο κοινό η διεστραμμένη εντύπωση για το ζήτημα. Οτι δηλαδή όλοι θέλουμε να ξεφορτωθούμε τον κάπτεν, αλλά εκείνος έχει γαντζωθεί στην ομάδα, ζωσμένος μ' εκρηκτικά, και... πώς να τον διώξουμε;

Ενώ η πραγματική εικόνα είναι η ακριβώς αντίστροφη. Οτι ο Θοδωρής, την τελευταία διετία, θέλει να αποσυρθεί. Αλλοτε το σκέπτεται. Αλλοτε νιώθει έτοιμος να το κάνει. Τον συγκρατούν, με τα λόγια και με τα... δόντια, ο Ρεχάγκελ κι ο Γκαγκάτσης. Εάν καλώς πράττουν που τον συγκρατούν, αυτό είναι άλλης τάξεως θέμα. Ετσι συμβαίνει πάντως.

Ο Ζαγοράκης είναι, απ' τη φτιάξη του, παιδί που επηρεάζεται από το μπίρι-μπίρι ενός καπάτσου Γκαγκάτση (με τον οποίο τον συνδέουν δεσμοί ζωής) ή ενός πραγματιστή Ρεχάγκελ (με τον οποίο τον συνδέουν δεσμοί της τελευταίας πενταετίας). Ο Ζαγοράκης είναι αρσενικός παλαιάς κοπής. Ατόφιας αξίας. Εάν τον φέρεις στο φιλότιμο, τον αναποδογυρίζεις.

Μπορεί ο αρχηγός να μιλήσει για το ίδιο πράγμα με τρεις ανθρώπους. Εναν το πρωί, έναν το μεσημέρι, έναν το βράδυ. Υπάρχει η περίπτωση στον πρωινό να πει άλλα, στον μεσημεριανό άλλα, στον βραδινό άλλα. Κι όμως, δεν θα 'χει πει ψέματα σε κανέναν. Σε όλους θα 'χει πει την αλήθεια της στιγμής.

Απλώς, από το πρωί έως το μεσημέρι θα 'χει μεσολαβήσει ένα τηλεφώνημα του προέδρου της ΕΠΟ. Απ' το μεσημέρι έως το βράδυ, ένα τηλεφώνημα του εκλέκτορα. Και απ' το βράδυ έως το επόμενο πρωινό, η αντιπαράθεση του εαυτού του με τις σκέψεις του.

Την περασμένη Δευτέρα στο προπονητήριο του Αγίου Κοσμά, πρώτη μέρα προετοιμασίας της Εθνικής για την αποστολή στο Κισινάου, είπε να τρέξει μερικούς γύρους, αλλά να μην παίξει δίτερμα. Ύστερα από μερικούς γύρους, όταν είδε να μοιράζονται τα φανελάκια, είπε «ας πάρω κι εγώ ένα».

Εάν αλλάζει απ' τη μια στιγμή στην άλλη γνώμη για το τι θα κάνει σε μία προπόνηση, τότε αντιλαμβάνεται κανείς πώς θα πάρει την απόφαση για να σταματήσει στην Εθνική ύστερα από 12 χρόνια και 118 παιχνίδια. Το μόνο βέβαιο είναι ότι έχει, φυσιολογικά ύστερα από τέτοια (προ)υπηρεσία, μπαφιάσει.

Τα υπόλοιπα ας αφήσουμε να μας τα πει ευθέως όποτε το θελήσει ο ίδιος. Στη Μολδαβία, και στο πήγαινε και στο έλα, απέφυγα από διακριτικότητα να τον ρωτήσω το παραμικρό. Στο στυλ «πες μας εδώ και τώρα, συνεχίζεις ή σταματάς;». Αλλά δεν έχω κανένα λόγο να κρύβω τι του είπα στη συζήτηση επάνω ως γνώμη μου. Οτι δεν είναι σώφρον το «αντίο» του να «καπελώσει» το ματς με τη Νορβηγία σ' ένα μήνα στο Καραϊσκάκη.

Οτι θα 'ναι αποπροσανατολιστικό, αντί να ασχολούμαστε με το ματς, να «ταξιδεύουμε» στο πώς θα δοξάσουμε και θα τιμήσουμε τον απερχόμενο Ζαγοράκη. Και τα αποπροσανατολιστικά αποβαίνουν συνήθως καταστρεπτικά. Αυτά, ενώ έπεται το τέλειο πάλκο. Η ευκαιρία να αποχωρήσει όπως του αρμόζει. Η ευκαιρία του φιλικού στο Παρίσι, 15 Νοεμβρίου, Γαλλία-Ελλάδα.

Οι σχέσεις μας με τον Πλατινί είναι τέλειες. Δεν είναι κάτι δύσκολο εκεί και τότε, σε ευρύτατο βεληνεκές διεθνούς τηλεθέασης, να οργανωθεί (με την ενδεχόμενη παρουσία και του Ζιντάν) το pre-game event, που θα το 'χει ο Θοδωρής στο βίντεο δίπλα σ' εκείνα του Euro 2004 και του gala στο Μόντε Κάρλο μετά, να το δείχνει με όχι μικρότερη υπερηφάνεια στα παιδιά και στα εγγόνια του. Κι αν θέλει ντε και καλά ελληνικό κοινό στην κερκίδα, πάλι δεν είναι τρομερό να κάνει λίγη υπομονή έως το επόμενο εντός έδρας φιλικό της Εθνικής. Αλλά όχι στο επίσημο, που η Εθνική θα «καίγεται» για το αποτέλεσμα, με τη Νορβηγία.

ΩΣ τότε, όποτε είναι αυτό το «τότε», οι δημόσιες ειρωνείες και οι ανέξοδοι εξυπνακισμοί δεν βοηθούν σε κάτι.