Τα ανακλαστικά επιβίωσης (Sportday / Αλέξης Σπυρόπουλος)

Ο Ολυμπιακός είναι «πρωταθλητής χειμώνα» για έναν (και, φοβάμαι, μοναδικό) λόγο: Επειδή ακόμα λειτουργούν τα δικά του «ανακλαστικά επιβίωσης». Είναι το λάθος που έκαναν στο στρατηγείο του Παναθηναϊκού όταν τους νίκησαν τους «κόκκινους» στο ντέρμπι του πρώτου γύρου. Εκτίμησαν εν τη ευφορία τους και αστόχησαν 100% σ' αυτό, ότι (εκτός απ' το να τους νικήσουν) τους... αποτελείωσαν κιόλας.

Η επιβίωση δεν έχει φτάσει να 'ναι ζήτημα για τον Ολυμπιακό. Το ζην. Τα ανακλαστικά αντέχουν. Ζήτημα, για τον Ολυμπιακό, είναι το ευ ζην. Εδώ, τα ανακλαστικά δεν αρκούν. Είναι ο λόγος της... ετήσιας mid-season crisis. Έρχεται κάθε Δεκέμβριο. Τόσο βέβαιη τόσο αναμενόμενη όσο και η Πρωτοχρονιά. Ή η ισημερία και λοιπά σταθερά και επαναλαμβανόμενα φαινόμενα. Ήλθε και φέτος.

Με την όποια (ποσοτική-ποιοτική) διαφορά κάνει, στο μέγεθος της τωρινής κρίσης σε σχέση με τις προηγούμενες, ότι πρόκειται πρώτον για την επιβάρυνση επιπλέον μιας (όγδοης σερί) χρονιάς και δεύτερον για τη χειρότερη εμφάνιση του κλαμπ στα χρονικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Η βάση του ζητήματος, όμως, παραμένει να είναι η ίδια.

Εάν η τωρινή διαφορά οδήγησε το κύμα της δυσφορίας έως το ύψος της σουίτας του αφεντικού και τον έκανε μούσκεμα (και του κακοφάνηκε), έως και αυτό δεν ξέφυγε από το πεδίο του αναμενόμενου. Ο Κόκκαλης, μη ξεχνάμε, υπήρξε ο καλύτερος καθηγητής τους στο να τους διδάξει να μην έχουν ιερό και όσιο. Να αγριεύουν τους παίκτες, να θεωρούν τον προπονητή αναλώσιμο είδος, ότι το πρωτάθλημα αξίζει κάθε μέσον και μεθόδευση, ότι ο αντίπαλος (σύλλογος, προπονητής, ποδοσφαιριστής) υπάρχει μονάχα για να τον απαξιώνουμε.

Ο Ολυμπιακός ζει στο «εικονικό σύμπαν» του. Το μόνο αληθινό, σε τούτη τη virtual πραγματικότητά του, είναι τα ανακλαστικά. Δεν παίζει τίποτα... ιδιαιτέρως κοντινό σε ποδόσφαιρο. Αλλά νικά, σου λέει, σβηστά. Νικά διαδικαστικά. Νικά με τα άτομα (της ομάδας του). Νικά με τον φόβο (της άλλης ομάδας). Νικά με την «καρδιά του πρωταθλητή», όπως φτάσαμε να διαβάσουμε όταν ανέτρεψε τα δεύτερα του, πάντοτε συμπαθούντος, Αιγάλεω. Ετσι είναι, εάν έτσι νομίζετε.

Κι ακριβώς επειδή νικά έτσι, στέλνει τους οπαδούς του, άλλους (τους πιο ευαίσθητους) στα... ψυχοφάρμακα και άλλους (τους πιο έξυπνους) στο στοίχημα. Όποιος βρήκε στο live betting και έπαιξε, εμπιστευόμενος την «καρδιά του πρωταθλητή», πως το 0-2 με το Αιγάλεω θα γίνει στο τέλος 3-2, σε μισή ώρα μέσα πήρε ακόπως πίσω τα λεφτά του επτά φορές! Σε καλή μεριά (μπάρμπα...).

Επίσης, πάντοτε με δάσκαλο τον πρόεδρό του, όλα αυτά τα χρόνια ο Ολυμπιακός ανέπτυξε τη δική του, πολύ ξεχωριστή, λογική περί την ενότητα του κλαμπ. Κάθε χρόνο, όταν φεύγει το άχτι, «προχωράμε ενωμένοι». Ποιοι; Ο ιδιοκτήτης, οι παίκτες, ο κόσμος. Κι ο ψωριάρης, ο κόουτς δηλαδή, χώρια! Είναι η έννοια της ενότητας, όπως την καταγράφει το κόκκινο και κανένα άλλο σε τούτο τον μάταιο κόσμο λεξικό.

Οταν «κάνεις ποδόσφαιρο», το να προτείνεις ως πάγιο μοντέλο και να πουλάς στο κοινό ξανά και ξανά τον «στείρο πρωταθλητισμό», αυτό θα 'χει πέραση... για πόσο; Ενα, δύο, πέντε, άντε δέκα (πόσα, περισσότερα, πια;) χρόνια. Ο άλλος, κάποια στιγμή, χορταίνει. Και τότε δεν συντηρείται με τον στείρο πρωταθλητισμό. Οταν «κάνεις ποδόσφαιρο», το νόημα είναι να περνά ο κόσμος, που πληρώνει, καλά. Το ευ ζην. Και ο κόσμος δεν περνά καλά με το να πληρώνει εισιτήριο για τα σβηστά, για τα διαδικαστικά, για τα ατομικά, για την πολυφορεμένη (περί την καρδιά του πρωταθλητή κ.λπ.) μυθοπλασία. Ο κόσμος θέλει (τι πιο απλό, ως απαίτηση;) να δει. Να δει κάτι. Κι αυτό το κάτι να 'ναι όμορφο.

Ο Ολυμπιακός έχει δώσει εφέτος, ας το περιορίσουμε μονάχα στο Καραϊσκάκη, οκτώ ματς πρωταθλήματος. Τα κέρδισε και τα οκτώ. Ας μου βρει κάποιος ένα (στα οκτώ) που να είχε υψηλό ρυθμό, φιλοσοφία παιγνιδιού, ομαδική λειτουργία, ολοκληρωτική κίνηση, πλουραλισμό επιλογών, θέαμα, σεβασμό στον θεατή. Ας μου βρει κάποιος ένα (στα οκτώ) που να 'ταν πραγματική γιορτή. Οχι μόνο στο πνεύμα και στην προσδοκία του προσερχόμενου στο ματς θεατή. Αλλά που και να εξελίχθηκε σε γιορτή, στα 90 λεπτά και μετά το 90'. Ας μου βρει κάποιος ένα (στα οκτώ) που το κοινό να στενοχωριόταν επειδή το ματς τελείωσε (και «δεν έχει κι άλλο»). Ας μου βρει κάποιος ένα (στα οκτώ) που να έκλεισε με standing ovation. Με καθαρά βλέμματα. Της ομάδας προς την κερκίδα. Και της κερκίδας προς την ομάδα.Ενα. Δεν υπάρχει κανένα.