Η απλοϊκότητα του Γκέκα και τα κρυμμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά(Sportday/Σπυρόπουλος)

Σαν η Εθνική αντιληφθούμε ότι είναι το μέτρο των πάντων, σκέπτομαι ότι όλα αυτά τα χρόνια απ' την κορυφή της επίθεσης του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος έχουν περάσει ο Σαμαράς τζούνιορ, ο Μάντζιος, ο Σαλπιγγίδης, ο Αγρίτης, ο Παπαδόπουλος, ο Αμανατίδης, ο Χαριστέας, ο Λυμπερόπουλος, ο Βρύζας, ο Νικολαΐδης, ο Μαχλάς, παλαιότερα ο Ναλιτζής, ο Χούτος, ο Φρούσσος, ο Κυπαρίσσης, ο Λιολίδης, ο Αναστασίου.

Ο Φάνης Γκέκας, σε τούτο το γκρουπ, είναι απ' τους παρακατιανούς σε ποιοτικά χαρακτηριστικά. Ελάχιστα φαντεζί. Ο Φάνης Γκέκας, στο ίδιο αυτό γκρουπ, πιθανότατα είναι ο πιο γκολτζής απ' όλους. Δοκιμασμένος σε βάθος χρόνου και σε ποικιλία επιπέδων. Πάντοτε αυτός. Ο στράικερ. Με το εκρηκτικό ξεπέταγμα στη φάση επάνω, πρώτος στην μπάλα, άμεσος στο τελείωμα, εκτελεί σε πρώτο χρόνο απ' οπουδήποτε (στη Στουτγκάρδη παραλίγο να βάλει γκολ με διαγώνιο ντράιβ σχεδόν απ' το αράουτ!), πιο άμεσος... δεν υπάρχει. Είναι αυτό που λένε για τον σέντερ φορ: ας πάει άουτ, ας βρει δοκάρι, ας το πιάσει ο τερματοφύλακας, ας το σώσει ο αμυντικός, αλλά είναι νόμος ότι η φάση πρέπει να τελειώσει. Ομάδα που έχει σέντερ φορ τον Φάνη Γκέκα, ενέργειά της αποκλείεται να μείνει ανολοκλήρωτη. Επίσης, αποκλείεται, εάν ολοκληρωθεί δίχως να καταλήξει η μπάλα στα δίχτυα, τούτο να είναι λόγος απογοήτευσης. Ποτέ δεν θυμάμαι, ύστερα από χαμένη ευκαιρία, ο Γκέκας να έριξε το κεφάλι (και να τον πήρε από) κάτω.

Ο,τι ήταν στη Β' Εθνική... με μας (Καλλιθέα), αυτό ήταν και στον Παναθηναϊκό. Και ό,τι ήταν στον Παναθηναϊκό, αυτό είναι τώρα και στην Μπόχουμ: η επιτομή του σέντερ φορ. Ο καλός σέντερ φορ για οποιαδήποτε ομάδα. Ο σέντερ φορ-ευλογία για τη μικρομεσαία ομάδα που συνήθως παίζει με πολύ ανοικτό χώρο την κόντρα. Τα στατιστικά του και στην Μπουντεσλίγκα είναι χαρακτηριστικά. Σχεδόν ισόποση συμμετοχή εντός-εκτός έδρας, όμως: 2 γκολ εντός, 5 εκτός. Και απ' τα δύο εντός, το μεν ένα (την περασμένη Παρασκευή) στο... ανέβασμα του αντίπαλου προς τη μεσαία γραμμή, όταν έκλεψε την μπάλα και τους βρήκε εκτεθειμένους. Το δε άλλο, πάλι (στο 4-3 με την Αϊντραχτ Φρανκφούρτης) σε αντεπίθεση.

Στη Γερμανία φέτος, με όλη την πίεση που περιβάλλει την Μπόχουμ για την αποφυγή του υποβιβασμού, παρά ταύτα το περιβάλλον (ευνοεί και) «βγάζει» απ' το εντός του Φάνη και τα τρόπον τινά κρυμμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά. Το τέλειο τσίμπημα-λόμπα με την Μπορούσια Μενχενγκλάντμπαχ ήταν η λογική συνέχεια εκείνου του αστραπιαίου γκολ, του ταχυδακτυλουργικού δεξί-αριστερό-μέσα σε φουλ κίνηση, με την Αϊντραχτ. Δεν τα 'μαθε φυσικά εκεί που πήγε. Δεν τα διδάχθηκε, εννοείται, εδώ που ήταν. Απλώς, του βγαίνουν. Απ' την αμφίδρομη, την ανταλλακτική, σχέση. Έδωσε το θράσος του. Πήρε απ' την κερκίδα και απ' το κλαμπ θετική ενέργεια. Η αλληλεπίδραση τα κάνει όλα (να φαίνονται) εύκολα. Ο Γκέκας ήταν ανέκαθεν θρασύς.

Επειδή είναι απλοϊκό παιδί, δεν μπερδεύεται σε πολύπλοκες σκέψεις, δεν αφήνει να σχηματίζονται δαίδαλοι μες στο μυαλό του. Αντιμετωπίζει αυτό που εκάστοτε έρχεται στον δρόμο του και τέλος. Αυτό είναι (όπως η ζωή του) και το παιγνίδι του. Εάν το... καλοσκεφτόταν, ούτε οι συνθήκες που έφυγε απ' τον Παναθηναϊκό (και φρίκαρε όταν του 'παν να πάει στον ΠΑΟΚ) ήταν άνετες για να τις διαχειριστεί ούτε η ένταξή του την ύστατη ώρα στην Μπόχουμ. Χάρη στην απλοϊκότητά του, στο θράσος του απέναντι σε ό,τι έρχεται, τα πάντα κύλησαν με το μαλακό. Σαν την πιο ομαλή προσγείωση. Δίχως κραδασμό.

Η Μπόχουμ έκλεισε τον πρώτο γύρο και πηγαίνει στο Winterpause σε θέση πάνω απ' τη γραμμή σωτηρίας. Αλλά ο Φάνης δεν (νοείται να) έχει κανένα άγχος και καμία φοβία, μονάχα το φιλότιμο και τον εγωισμό μη τυχόν και υποβιβαστεί η ομάδα του. Οι 15/17 συμμετοχές του σε τούτον τον γύρο, το ότι προκάλεσε φρύδια να ανασηκωθούν από έκπληξη και ενδιαφέρον, είναι η προίκα του. Την έχει ήδη κάνει. Μένει στον δεύτερο γύρο να την υπερασπίσει και να την επιβεβαιώσει. Και τότε, και να πέσει η Μπόχουμ, δεν θα χρειαστεί να ψάξει (για την επόμενη επαγγελματική στέγη του). Διότι απλούστατα, προτού ξεκινήσει να ψάχνει, θα τον ψάξουν!