Η πράσινη «Generation X»: ένας αγχωμένος άλτης (Sportday / Διονύσης Ελευθεράτος)

Eπαναλαμβανόμενη ειρωνεία της τύχης; Πείτε το κι έτσι. Στην πρεμιέρα της περσινής σεζόν ο Παναθηναϊκός υπέστη οδυνηρή εντός έδρας ήττα από τον Ολυμπιακό, στον απόηχο μιας –αρκούντως αλλόκοτης– ατάκας του Γιάννη Βαρδινογιάννη.
Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ, ο αγώνας εναντίον του «αιώνιου» αντιπάλου θα ήταν «εύκολος», εν αντιθέσει με τη δύσκολη αναμέτρηση με τη Βίσλα. Φέτος η συντριβή των «πράσινων» προσδοκιών για τον τίτλο (διασώθηκαν, άραγε, ψήγματα ελπίδας;) στο... αεροδρόμιο της Κέρκυρας συντελέστηκε –πάλι– στον απόηχο μιας δήλωσης του ιδιοκτήτη: «Δεν διανοούμαι ότι δεν θα πάρουμε αυτό το πρωτάθλημα».
Γιατί άραγε; Με γνώμονα την αγωνιστική εικόνα της ομάδας, το «πρασίνισμα» του τίτλου μόνο έκπληξη θα μπορούσε να θεωρηθεί. Ομάδα που αναζητεί απεγνωσμένα τον εαυτό της στο γήπεδο, αναγκάζοντας –πολύ συχνά– τους σχολιαστές και ρεπόρτερ να ψάχνουν με το μικροσκόπιο κάποια ευκαιρία της για γκολ, αν μη τι άλλο δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί φαβορί.

Η δήλωση Τζίγκερ είχε κάτι από τον πεισματώδη περσινό σουρεαλισμό του Εκι Γκονζάλες, όταν εκείνος προειδοποιούσε τους οπαδούς του «τριφυλλιού»: «Στο τέλος, όταν κατακτήσουμε τον τίτλο, θα δεχθώ τη συγγνώμη τους».

Αυτό το συνεχιζόμενο «κάτι σαν ψύχωση», όπως εύστοχα το είχε χαρακτηρίσει προσφάτως (15 Δεκεμβρίου) ο Αλέξης Σπυρόπουλος, ασφαλώς θύμισε «ψυχωτική» μεθοδολογία... Ολυμπιακού.

Μόνο που η αντιγραφή –και μάλιστα η ετεροχρονισμένη– μεθόδων του αντιπάλου δεν είναι πάντοτε καλός σύμβουλος. Διότι άλλο είναι να κάνει «ενέσεις ψύχωσης» ο Σ. Κόκκαλης, την άνοιξη του 2003, στην ήδη συγκροτημένη –και πλειστάκις πρωταθλήτρια– ομάδα των Ζιοβάνι, Τζόρτζεβιτς, Καρεμπέ, Ζέτερμπεργκ, Γιαννακόπουλου κι άλλο να το επιχειρεί η διοίκηση του ΠΑΟ σε ένα υπό διαμόρφωση σύνολο, το οποίο υπόκειται σε άφθονους «αγνώστους Χ». Ποιοι ήταν –και είναι– οι «άγνωστοι Χ»;

Πολλοί. Πρώτον, η ακριβής στρατηγική της διοίκησης μετά το –λανθασμένο, κατά την άποψη του γράφοντος– «ξήλωμα» της «ομάδας της Ριζούπολης»: τεράστιο θέμα η θολή έως σκιώδης στρατηγική –θα χρειαστεί, λοιπόν, να επανέλθουμε σύντομα σε αυτή την παράμετρο. Αλλοι «άγνωστοι Χ»;

Η δυνατότητα ορισμένων νεοαποκτηθέντων παικτών να προσφέρουν στην ομάδα όσα εκείνη επιζητεί. Η αγωνιστική φυσιογνωμία της ομάδας, το είδος του ποδοσφαίρου που θα (προσπαθήσει να) εμπεδώσει και θα παίξει.
Οι εν γένει συνθήκες, υπό τις οποίες κάθε παίκτης θα μπορέσει να «βγάλει από μέσα του» τον καλύτερο εαυτό του.

Οι συνθήκες αυτές άπτονται πολλών παραγόντων: από τις επιλογές προπονητών έως το κατά πόσο το συνολικό κλίμα θα γινόταν λιγότερο μουντό. Διότι, πώς να το κάνουμε, όταν ο σύλλογος μετρά τόσους ποδοσφαιριστές που φεύγουν με δηλώσεις πίκρας, γκρίνιας ή οργής, ίσως να μην είναι πάντοτε στραβός ο άτιμος ο γιαλός...
Με τον ΠΑΟ να θυμίζει, από την κορυφή μέχρι τα νύχια, την «Generation X», η αντιγραφή των «ψυχωτικών» μεθόδων Κόκκαλη μόνο ζημιογόνος θα απέβαινε. Είναι σαν να βλέπεις έναν άλτη του ύψους που ακόμα προσπαθεί να μάθει τον σωστό παλμό και δεν γνωρίζει εάν σήμερα «έχει» μια επίδοση γύρω στα 2,10 μ. και να του λες: «Κόψε τον λαιμό σου και βάλε τον πήχη στα 2,30 μ. εδώ και τώρα». Το πιθανότερο είναι να μην του κοπεί ο λαιμός, αλλά τα ήπατα. Με συνέπειες αυτονόητες.

Ναι, ξέρω, είναι εύκολο να αποδίδονται όλα στην «έλλειψη φιλότιμου» των «κακομαθημένων» παικτών –λες κι όλοι οι δύστροποι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές έδωσαν ραντεβού στην Παιανία, σαν καταχθόνιοι υπονομευτές που δεν είχαν άλλο σκοπό στη ζωή τους, παρά μόνο να ναρκοθετήσουν την ομάδα. Ναι, είναι εύκολο.
Είναι ΟΜΩΣ άδικο να προβάλλονται το άγχος, η απογοήτευση ή ακόμα και η ανεπάρκεια (ορισμένων παικτών) ως αφιλοτιμία. Άδικο και παραπλανητικό. Ως εκ τούτου, διπλά ζημιογόνο.

Το γεγονός ότι η διοίκηση του ΠΑΟ ενέδωσε στον πειρασμό της τεχνητής «ψύχωσης» δεν ήταν, βεβαίως, το πρωτογενές πρόβλημα στη στρατηγική της ομάδας. Ηταν, όμως, μία ακόμα εκδήλωση σπασμωδικότητας. Μία από τις πολλές, δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια. Όπως ήταν, προ ολίγων μηνών, το –άτυπο, πλην διαδεδομένο– δόγμα «οι παίκτες είναι οι κατάλληλοι, λείπουν μόνο η φυσική κατάσταση και ο προπονητής».

Ας επιτραπεί στον γράφοντα να ανατρέξει σε ό,τι είχε γράψει την περίοδο εκείνη υπό τον τίτλο «Σημερινή παρηγοριά, αυριανή θηλιά». Χάριν της οικονομίας του χώρου, παραθέτει μόνο το τελικό συμπέρασμα: «Η πρόωρη κι εσπευσμένη εξιδανίκευση του έμψυχου υλικού του ΠΑΟ, έτσι όπως αυτό διαμορφώθηκε, είναι τόσο αβάσιμη όσο και βιαστική απόρριψη.

Το κυριότερο: τούτο το "ακόμα δεν τους είδαμε, διαμάντια τους είπαμε" είναι επιζήμιο για την ομάδα. Πιθανώς η τακτική αυτή (φαίνεται ότι) εξασφαλίζει κάποια ανοχή και υπομονή εκ μέρους των οπαδών.

Απειλεί ΟΜΩΣ να γίνει θηλιά στον λαιμό του όποιου νέου προπονητή, αλλά και των παικτών: είναι όλα ιδανικά; Το μόνο που χρειάζεται είναι ένας χρυσοχόος, για να τακτοποιήσει καλά τα "διαμάντια";

Ε, τότε δεν απαιτείται πολύς χρόνος, ούτε πολλή δουλειά –αν μη τι άλλο, για να δούμε κατά πόσο ο νέος τεχνικός θα "βγάλει" κάτι καλύτερο από τον Βύντρα ή τον Δάρλα. Αυτός δεν είναι ο πιθανότερος συνειρμός;».

Δυστυχώς για τον ΠΑΟ, αυτός περίπου ήταν ο συνειρμός σε ό,τι αφορούσε τους παίκτες. Μοιραία το εκκρεμές του θυμικού των οπαδών έφτασε στο άλλο άκρο: Συλλήβδην «άχρηστοι» ή τουλάχιστον «μισθοφόροι», «αδιάφοροι».

Ευτυχώς για τον ΠΑΟ, η παραζάλη δεν έφτασε μέχρι του εφιαλτικού σημείου που θα υπαγόρευε την ενοχοποίηση του Μουνιόθ: σε τούτη την περίοδο, των κραυγών και των απειλών, είναι, ίσως, το μοναδικό ελπιδοφόρο σημάδι. Μοναδικό, αλλά ουδόλως αμελητέο.

Αν η ΠΑΕ κατορθώσει να επενδύσει σε αυτό, τότε η διαδικασία της ανάκαμψης μπορεί να δρομολογηθεί σχετικά σύντομα. Αν...