Οι «πράσινοι» (…στη Γαλλία, όμως) επιστρέφουν (Sportday / Χρίστος Χαραλαμπόπουλος)

Αρκετές φορές στη δημοσιογραφία καταπιανόμαστε με θέματα που ασχοληθήκαμε εκτεταμένα κάποτε μαζί τους και στο παρελθόν. Κάποιες από αυτές τις φορές μάς χαροποιούν, κυρίως όταν βλέπουμε με χαρά να επιστρέφουν στην επικαιρότητα θέματα που αγαπήσαμε. Και το μόνο θέμα στο αθλητικό ρεπορτάζ που μας κάνει να χαιρόμαστε, όταν επιστρέφει, είναι μία ομάδα. Μία ομάδα, που, σαν ένας φίλος, είχε φύγει στο εξωτερικό για σπουδές ή για δουλειά και ύστερα από χρόνια επιστρέφει στην πατρίδα.

Ή σαν κάποιο φίλο που χάνεται από το προσκήνιο της καθημερινότητας έπειτα από κάποια αρρώστια ή κάποιο ατύχημα και από τον οποίο απομακρυνόμαστε σιγά σιγά, κρατώντας μια χαλαρή επαφή στο όνομα μιας παλιάς φιλίας. Οι ομάδες βέβαια δεν φεύγουν στο εξωτερικό για δουλειά ή για σπουδές, αλλά αρρωσταίνουν. Και αρρωσταίνουν όταν φεύγουν από το προσκήνιο για αγωνιστικούς ή οικονομικούς λόγους ή και για τους δύο. Αυτή η αναχώρηση τις περισσότερες φορές είναι ο υποβιβασμός σε χαμηλότερη κατηγορία, από όπου η επάνοδος είναι πολύ δύσκολη υπόθεση και κάποιες φορές αδύνατη, στέλνοντας μια ομάδα για αιώνια εξορία στη λήθη.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα για την κάθε περίπτωση στην ιστορία του ποδοσφαίρου, αλλά οι περιπτώσεις που συγκινούν δεν είναι άλλες από τις περιπτώσεις των ομάδων εκείνων που «επιστρέφουν» και τις οποίες κάποτε αγαπήσαμε. Μια τέτοια επιστροφή συμβαίνει τώρα στη Γαλλία, αλλά για τους νεότερους μάλλον δεν σημαίνει τίποτε, αφού όταν η ομάδα αυτή βρισκόταν στην κορυφή της Ευρώπης πολλοί από τους σημερινούς αναγνώστες δεν είχαν καν γεννηθεί. Ίσως να γνωρίζουν τα κατορθώματά της από την ιστορία ή από κάποια παλιά τηλεοπτικά στιγμιότυπα, που ελάχιστα μπορούν να μαρτυρήσουν για τη δύναμη και την τεχνική αυτής της ομάδας, που δεν είναι άλλη από την Σεντ Ετιέν.
Οι «πράσινοι» επιστρέφουν. Μετά την τετράχρονη περιπέτειά τους στη δύσκολη δεύτερη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος και αφού φαίνεται ότι ξεπερνούν την οικονομική κρίση που τους βασάνιζε για περισσότερο από μία δεκαετία, ανέβηκαν πρόπερσι στη μεγάλη κατηγορία και τώρα βρίσκονται στην τρίτη θέση της βαθμολογίας. Το μέλλον διαγράφεται ακόμα καλύτερο για τους «στεφανουά», αφού από την επόμενη χρονιά τα χρήματα για τα τηλεοπτικά δικαιώματα -με βάση τη νέα τηλεοπτική συμφωνία για τις ομάδες του Σαμπιονά- θα είναι πάρα πολλά. Η Σεντ Ετιέν είναι μία από τις μεγαλύτερες γαλλικές ομάδες.

Κέρδιζε το πρωτάθλημα τέσσερα χρόνια συνεχώς από το 1967 έως το 1970, όπως και την τριετία 1974-76, όταν και έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης. Εχει κερδίσει 6 φορές το Κύπελλο Γαλλίας και έχει κάνει τέσσερις φορές το νταμπλ. Οι «πράσινοι» κέρδισαν το τελευταίο πρωτάθλημά τους το 1981, με τον Μισέλ Πλατινί -που αγωνίστηκε στην ομάδα από το 1979 μέχρι το 1982- να κυριαρχεί στη μεσαία γραμμή της ομάδας. Ο προπονητής που τη βοήθησε να σταθεί στα πόδια της και να επιστρέψει στο μεγάλο πρωτάθλημα ήταν ο Κορσικανός Φρεντερίκ Αντονετί, που έχει εγκαταλείψει πια την ομάδα, αλλά είχε δηλώσει κάποτε ότι η παρουσία της Σεντ Ετιέν στη δεύτερη κατηγορία ήταν μία «ποδοσφαιρική ανωμαλία».

Παρά το γεγονός ότι το γαλλικό πρωτάθλημα ήταν εκείνο που δέχθηκε τη μικρότερη πίεση από την οικονομική κατάρρευση των τηλεοράσεων, η Σεντ Ετιέν πλήρωσε την κακή οικονομική διαχείριση, τα σκάνδαλα με τις παράνομες μεταγραφές ξένων ποδοσφαιριστών και τις σπατάλες που το 2001 την οδήγησαν στη δεύτερη κατηγορία.
Μάλιστα, σε εκείνο το σκάνδαλο που ταρακούνησε το γαλλικό ποδόσφαιρο με την παραποίηση των διαβατηρίων κάποιων ποδοσφαιριστών, είχε εμπλακεί και ο Ουαλός προπονητής Τζον Τόσακ. Οταν οι «πράσινοι» άρχισαν την περιπλάνησή τους στην εξορία της δεύτερης κατηγορίας, η Σεντ Ετιέν είχε στις πλάτες της ένα χρέος που έφθανε τα 8 εκατ. ευρώ, ποσόν δυσβάσταχτο για τα οικονομικά δεδομένα της ομάδας εκείνη την εποχή. Η διαδικασία ανάρρωσης -αγωνιστικής και οικονομικής- της ομάδας ήταν αργή και δύσκολη, αλλά, όπως όλα δείχνουν, η Σεντ Ετιέν επιστρέφει υγιέστερη. Πρόκειται για μία ομάδα που το 1976 έφθασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, αντιμετωπίζοντας την πανίσχυρη -τότε- Μπάγερν του Φραντς Μπεκενμπάουερ, από την οποία ηττήθηκε 1-0.

Σε εκείνο το παιχνίδι στη Γλασκώβη οι Γάλλοι είχαν κυριαρχήσει στο γήπεδο, είχαν ένα δοκάρι, δεν τους δόθηκε ένα πέναλτι, αλλά δεν κατάφεραν να διασπάσουν τη γερμανική άμυνα, την οποία κουμάνταρε με μοναδική μαεστρία ο «Κάιζερ». Τότε, οι περισσότεροι φίλαθλοι -που ήδη νοσταλγούσαν το μαγικό ποδόσφαιρο που έπαιξε την τριετία 1971-73 ο Αγιαξ- είχαν ταχθεί με την «πράσινη» ομάδα, που έπαιζε περισσότερο θεαματικό ποδόσφαιρο από εκείνο το ξερό και υπολογιστικό των Γερμανών.

Εκείνη η ομάδα είχε στη σύνθεσή της σπουδαίους ποδοσφαιριστές, όπως τους αδελφούς Ρεβελί, τον Τζόνι Ρεπ, που είχε έρθει από τον μεγάλο Αγιαξ, τους Γάλλους διεθνείς Ροστό, Λαρκέ, Σιναϊγκέλ, Μπατενέ και τον Αργεντινό αμυντικό Οσβάλντο Πιάτσα. Πιθανόν να χρειαστούν πολλά χρόνια ακόμα για να επιστρέψει η Σεντ Ετιέν εκεί που βρισκόταν παλιότερα, αλλά η σταθεροποίησή της στη μεγάλη κατηγορία του γαλλικού πρωταθλήματος μπορεί να είναι μια καλή αρχή.