Συγχαρητήρια, αλλά μήπως ξέχασες κάτι; (Sportday / Γιώργος Ζαχαριάδης)

Οφείλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια, να εξυμνήσουμε την προσπάθεια για διάκριση, να αναγνωρίσουμε την επιθυμία να ξεχωρίσουν. Οφείλουμε επίσης να απομονώσουμε ένα γεγονός το οποίο δεν άρεσε σε κανέναν.

Ακούσαμε να μιλάει για την ιστορική νίκη του ΠΑΣ επί του Ολυμπιακού. Τον ακούσαμε πολύ προσεκτικά, όσο προσεκτικός έδειξε και ο ίδιος προκειμένου να μην αναφερθεί στο όνομα του προκατόχου του. Μας φάνηκε τουλάχιστον περίεργο πώς είναι δυνατόν ο προπονητής που ανέλαβε μια ομάδα 48 ώρες (ίσως και λιγότερο) να επιμένει για την αγωνιστική πειθαρχία έναντι ενός σημαντικού αντιπάλου και να μην απονέμει τα εύσημα στον άνθρωπο που προηγήθηκε στην τεχνική ηγεσία και του άφησε «προίκα»:

-Δύο προκρίσεις σε βάρος ομάδων της Σούπερ Λίγκας (Αιγάλεω και Ηρακλής).
-Ομάδα που βρίσκεται σε πορεία ανόδου στη μεγάλη κατηγορία.
-Υλικό που κατά γενική ομολογία είναι άκρως ικανοποιητικό για να το διαχειριστεί αναλόγως και να καρπωθεί μια επιτυχία.

Κάποια στιγμή, όταν τον παρακολουθούσαμε στη ΝΕΤ να μιλάει με τον Αντώνη Κατσαρό, με τον τελευταίο να θέτει «φωτογραφικό» ερώτημα για τον Νίκο Αναστόπουλο, φρόντισε να κάνει ντρίμπλα και να μιλήσει για τον κόσμο των Ιωαννίνων.

Δεν θα σταθούμε περισσότερο στα όσα ακούσαμε από τον συγκεκριμένο προπονητή, απλώς θα καταχωρίσουμε το γεγονός στον φάκελο στον οποίο υπάρχουν συμπεριφορές ανθρώπων του ποδοσφαίρου οι οποίοι αντιλαμβάνονται πολύ διαφορετικά τον αθλητισμό.

Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που αντικρίζουμε αυτή την εικόνα, αυτές τις κουβέντες. Το σημαντικότερο πρόβλημα είναι ότι όσο περνούν τα χρόνια υπάρχουν τόσα πολλά που μας θυμίζουν πως δεν κάνουμε ούτε ένα βήμα εμπρός. Οσο κι αν αποθεώσουμε τον πρόεδρο των Ιωαννίνων Αλέξη Κούγια για τις τολμηρές τοποθετήσεις του, όσο κι αν χειροκροτήσουμε τον ίδιο και μερικές ακόμα φωνές διαμαρτυρίας που εκφράζουν μια καινούργια λογική, αντιλαμβανόμαστε ότι είναι αρκετοί αυτοί που πάσχουν από τις ίδιες παιδικές ασθένειες του ελληνικού ποδοσφαίρου.