Ο «μετανάστης» Μπέκαμ, ο ταξιδιώτης Ρόκι και το κομμένο σεξ (Sportday / Δ.Ελευθεράτος)

Μπορεί το αγγλικό χιούμορ να το βρίσκουν πολλοί (κατά κανόνα) εγκεφαλικό, συχνά όμως είναι εύστοχο. Σχόλιο του BBC: «Ο Σιλβέστερ Σταλόνε δεν έπρεπε να πάει στο "Γκούντισον Παρκ", αλλά στο "Ανφιλντ". Θα είχε τότε την ευκαιρία να ακούσει τους οπαδούς της Λίβερπουλ να τραγουδούν "You ’ll Never Walk… Stallone"».

Φαντάζομαι ότι θα εμπλούτιζαν πρόθυμα τον αστεϊσμό αρκετοί φίλοι του ποδοσφαίρου, αρχής γενομένης από όσους δεν εγκρίνουν τη συνήθεια των οπαδών της Λίβερπουλ να ενισχύουν ολόψυχα την ομάδα τους, παντού και πάντοτε -ακόμα και όταν αυτή τα θαλασσώνει. Θα μπορούσαν, φέρ’ ειπείν, να εικάσουν ότι μόνο στο «Ανφιλντ» θα είχε την ευκαιρία να αποθεωθεί ο Ρόκι, έστω και αν έβγαινε νοκ άουτ στα πρώτα δευτερόλεπτα του πρώτου γύρου. Εστω και αν θύμιζε εκείνον τον αξιοθρήνητο κατά συνθήκη –ή κατά φαντασία- πυγμάχο που πρωταγωνιστούσε στην ελληνική ταινία, στην οποία ο Θανάσης Βέγγος υποδυόταν τον μεροληπτικό διαιτητή. Με την ατάκα–ερώτημα «μα για ξάπλες ήρθες εδώ;».

Ο Σταλόνε, βεβαίως, δεν πήγε για ξάπλες στο γήπεδο της Εβερτον, αλλά για να κάνει promotion στον 6ο «Ρόκι». Γράψαμε προχθές ότι η φράση «όταν το ποδόσφαιρο είναι μόνο αφορμή» θα μπορούσε να προσδιορίσει την ομοιότητα ανάμεσα στα δύο πολυσυζητημένα ταξίδια: αυτό του ηθοποιού στην Αγγλία και το άλλο, του Ντέιβιντ Μπέκαμ, στο Λος Αντζελες. Το ότι ο ένας ταξίδεψε μόνο για μία συγκεκριμένη διαφήμιση και ο άλλος «ξενιτεύεται» για να ασκήσει στις ΗΠΑ το επάγγελμά του συνιστά λεπτομέρεια ήσσονος σημασίας. Τουλάχιστον σε σύγκριση με τη συμβολική σημασία της χρονικής σύμπτωσης των δύο ειδήσεων: μεταγραφή Μπέκαμ στους L.A. Galaxy, παρουσία του Σταλόνε στο «Γκούντισον Παρκ». Ενός Σταλόνε φορτωμένου με εξήντα χρόνια και λίγα προγούλια.

Ξέρω ότι σε ορισμένους τομείς η ιδιότητα του μεσήλικα ή και του ηλικιωμένου δεν απαγορεύει αναγκαστικά την επιτυχία. Ούτε καν την τρομερή: η πλέον επιτυχημένη περιοδεία στην ιστορία της μουσικής, εισπρακτικά, είναι η συνεχιζόμενη τουρνέ των Rolling Stones, που έχουν περάσει τα εξήντα εδώ και λίγα χρονάκια. Δεύτερη πιο επιτυχημένη περιοδεία ever, η άρτι λήξασα των U2, που οδεύουν σιγά σιγά προς τα πενήντα. Ονόματα όπως οι Coldplay και οι Nickelback έπονται, πολύ πολύ πίσω. Αυτά, στη μουσική. Στην πυγμαχία, όμως;

Ομολογώ ότι δεν ξέρω αν η κινηματογραφική μυθοπλασία είναι σε θέση να εξασφαλίσει επιτυχία σε έναν εξηντάρη (γεννήθηκε το 1946) Ρόκι. Μέχρι τώρα, η πλέον αξιοπρεπής ενσάρκωση του κλισέ που θέλει τον πάσης φύσεως βετεράνο να αναλαμβάνει δράση, όπως τον παλιό (καλό ή κακό) καιρό, ήταν «οι ασυγχώρητοι» του Κλιντ Ιστγουντ. Αλλά πάλι, άλλο το πιστόλι κι άλλη η πυγμαχία. Σε τελική ανάλυση, η ταινία εκείνη είχε εξασφαλίσει τη σοβαρότητά της χάρη στη ρεαλιστική, ανθρώπινη και «αντιηρωική» προσέγγιση των πραγμάτων. Τέτοιο «προστατευτικό δίχτυ» όμως είναι μάλλον απίθανο να διαθέτει η «επική» και εξ ορισμού υπερφίαλη σειρά του Ρόκι...

Ας πουμε όμως τον καλό (;) μας λόγο: το promotion του Σταλόνε στο «Γκούντισον Παρκ» ήταν πλήρως απαλλαγμένο από προσχήματα και δισταγμούς. Ηταν καθαρό και ξάστερο. Ενα τεράστιο πανό, που διαφήμιζε τη νέα ταινία, πιστοποίησε του λόγου το αληθές. Η απάντηση στο ερώτημα «ποια, στην ευχή, σχέση έχει με την Εβερτον;» δεν περιελάμβανε συγκινητικές ιστορίες και φοβερές αποκαλύψεις: έτυχε να γνωρίζει ένα μεγαλοπαράγοντα της ομάδας -αυτό ήταν όλο.

Γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε; Εκτός των άλλων, η ευθύτητα είναι συμβατή και προς το πρότυπο που ενσάρκωσε ο Σταλόνε: είτε ως Ρόκι είτε ως Ράμπο, συμβόλισε την παντοδυναμία που εξασφαλίζει η κτηνώδης μυϊκή δύναμη, άνευ της αρωγής του μυαλού. Συγχρονίστηκε έτσι με το πνεύμα της Αμερικής του Ρέιγκαν, των 80s –κι ίσως «επιστρέφει» για να συγχρονιστεί με το παραπλήσιο στίγμα της Αμερικής του Μπους. Από τον Σταλόνε δεν περιμένεις «ντρίμπλες» ή περικοκλάδες.

Ο Μπέκαμ, αντιθέτως, ένιωσε την ανάγκη να παραστήσει εν μέρει τον... ιεραπόστολο: είπε ότι αποφάσισε να πάει στους L.A. Galaxy, όχι επειδή του προσφέρθηκε αστρονομικό συμβόλαιο, αλλά διότι δεν αντέχει να βλέπει το ποδόσφαιρο -το soccer- υποβαθμισμένο στις ΗΠΑ. Στα 31 του και όχι στα 34, όπως ο Ντάβιντς, που μάλλον πάει στο Ντάλας. Τέτοια «γροθιά στο στομάχι» των απανταχού ιδιοτελών και ψυχρών επαγγελματιών ούτε ο... πρώτος Ρόκι θα έδινε. Συγκρατήστε τα δάκρυά σας –ξέρω ότι είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε...

Δεν νομίζω ότι οι «ιεραποστολικές» φιοριτούρες του Μπέκαμ απευθύνονται στο αμερικανικό κοινό, το οποίο σε τελική ανάλυση είναι 100% εξοικειωμένο με την καταλυτική κυριαρχία του μάρκετινγκ, παντού. Δεν θα χρειαζόταν κάτι τέτοιο. Μάλλον προς «Ευρώπη μεριά» απευθύνονται. Βλέπετε, στην παγκοσμιοποιημένη αγορά θεάματος υπάρχουν αρκετοί καταναλωτές –αν μη τι άλλο, των προϊόντων που διαφημίζει ο Μπέκαμ- που θα ήθελαν να δουν το story να εξελίσσεται: τώρα και Κολόμβος του ποδοσφαίρου!

Θα ήταν παράλειψη να μην επισημάνουμε μια ακόμα διαφορά: ο εγκρατής Σταλόνε δήλωσε προσφάτως ότι είχε κόψει το σεξ κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας. «Αν κόψεις το σεξ, αναβλύζεις από ενέργεια και θέλεις να την εκτονώσεις κάπου. Ετσι έκανα και δεν δυσκολεύτηκα καθόλου». Ποιος ξέρει, ίσως η σεξουαλική αποχή να είναι το viagra εκάστου εξηντάρη πυγμάχου. Τουλάχιστον στον κινηματογράφο. Μετά το σκωπτικό και «σπαραχτικό» νεοελληνικό «έμεινα παρθένα για το παιδί μου», έχουμε και το «έμεινα προσωρινά παρθένος για την τέχνη μου». Συγκλονιστικό.

Πολυ αμφιβάλλω όμως αν ο Μπέκαμ θα δήλωνε ποτέ κάτι τέτοιο -για οποιονδήποτε λόγο. Θα ήταν παρακινδυνευμένο, για ένα είδωλο που πουλάει την «γκλαμουριά» παρέα με το sex appeal και το οποίο, σύμφωνα με παλιότερη έρευνα, διετέλεσε –κι ίσως παραμένει– «απόλυτη σεξουαλική φαντασίωση του 60% του βρετανικού γυναικείου πληθυσμού». Α, όλα κι όλα. Ο κόσμος μπορεί -ή και «πρέπει»- να βομβαρδίζεται με σενάρια για την ερωτική ζωή του, με πληροφορίες για το αν φορούσε ποτέ τα εσώρουχα της γυναίκας του. Κάθε «ξενέρωμα» (α λα Σταλόνε) θα συνιστούσε κίνδυνο...

Εκείνος κι εκείνος, λοιπόν. Ταξίδια παράλληλα, με αντίστροφη φορά. Εμπορικά. Μόνο που ο Σταλόνε, όπως είπαμε, μας φαίνεται κομματάκι αυθεντικότερος...