Ψυχολογικό μακελειό χωρίς έλεος (Sportday / Αντώνης Καρπετόπουλος)

Ο Ολυμπιακός αντέδρασε σχετικά ψύχραιμα στην ήττα από τον ΠΑΣ. Μολονότι οι εφημερίδες περιέγραψαν την εμφάνισή του στα Γιάννενα με μελανά χρώματα, μολονότι στα ραδιόφωνα η γκρίνια των οπαδών του χτύπησε κόκκινο, εντούτοις καμία αντίδραση δεν είχε τον χαρακτήρα υπερβολής. Ούτε αυτοκίνητα έσπασαν ούτε επιθέσεις σε αεροδρόμια υπήρξαν ούτε ξεσηκωμοί κατά των παικτών, του προπονητή ή της διοίκησης. Ο κόσμος καταλαβαίνει ότι αυτή η ομάδα είναι στα όρια της ψυχολογικής κρίσης και προσπαθεί να κρατήσει την οργή στη σιωπή του. Σήμερα θα πούμε πέντε πράγματα για κάτι που στην Ελλάδα πρόεδροι, προπονητές και παίκτες καταλαβαίνουν πιο πολύ από την τακτική, την ψυχολογία.

Το γκρουπ των παικτών του Ολυμπιακού είναι ψυχολογικά τραυματισμένο–ανάπηρο.

Βασικοί

Οι βασικοί του Ολυμπιακού μετά το πέρας της συμμετοχής στο Τσάμπιονς Λιγκ βρίσκονται στο κέντρο της σκληρότερης κριτικής που έχει γνωρίσει ομάδα που κέρδισε τόσα πολλά. Ανοιχτά πλέον από μερίδα της εξέδρας και του Τύπου αμφισβητείται η όποια ικανότητα των παικτών αυτών να προσφέρουν στο μέλλον. Ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς, σύμβολο της ομάδας, περιγράφεται ως ξοφλημένος που κακώς παίρνει θέση βασικού. Ο Ριβάλντο έβγαλε ανακοίνωση ότι είναι ποδοσφαιριστής και όχι μάνατζερ: πολλοί φαίνεται να το έχουν ξεχάσει. Η προσφορά του Ανατολάκη και του Γεωργάτου έχει σχεδόν ακυρωθεί. Ο Οκκάς και ο Καφές αντιμετωπίζονται σαν πρώην παίκτες και ο Πατσατζόγλου σαν βετεράνος πολέμου και τραυματίας. Οι παίκτες που αποκτήθηκαν από τον Σόλιντ (ακόμα και ο Σέζαρ κι ο Ζεβλάκοφ, που έχουν πείσει για τη χρησιμότητά τους) προβληματίζουν με την αστάθειά τους. Το σίγουρο είναι ότι οι ίδιοι προβληματίζονται για το πού βρέθηκαν: μου μοιάζει απίθανο να μπορούν καταλάβουν με ποια λογική άλλαξε ο προπονητής που τους έφερε ενώ είχε την ομάδα πρώτη στο πρωτάθλημα.

Αναπληρωματικοί

Για τους αναπληρωματικούς όλα είναι χειρότερα. Σε αυτούς δεν υπήρξε εμπιστοσύνη σχεδόν ποτέ. Κάποιοι έμειναν στου Ρέντη σε πείσμα του Σόλιντ που ζητούσε να παραχωρηθούν (Παππάς, Ταραλίδης, Μενδρινός κ.ά.), κάποιοι δεν έφυγαν επειδή δεν δέχτηκαν να σπάσουν τα συμβόλαιά τους (Μπαμπαγκίντα, Λέμενς), κάποιοι υπάρχουν διότι δεν δημιουργούν το παραμικρό πρόβλημα και μπορεί κάποια στιγμή να είναι χρήσιμοι, όπως οι βοηθητικοί στον στρατό (Μπούτινα, Πάντος). Οι μόνοι τους οποίους δεν αγγίζει η γκρίνια είναι ο Καστίγιο, ο Στολτίδης, ο Νικοπολίδης, ο Τοροσίδης που μόλις ήρθε και ο Κωνσταντίνου που έλειπε. Αν δεν σκοράρει στην Τούμπα, βλέπω να αρχίζει γκρίνια και γι' αυτόν.

Μακελειό

Η γκρίνια του κόσμου και των δημοσιογράφων είναι, όταν μιλάμε για τον Ολυμπιακό, ιστορικά δεδομένη –περίπου όπως και τα πριμ νίκης στα ντέρμπι. Κάποιοι στο πρόσφατο παρελθόν αποδείχτηκαν πιο δυνατοί από αυτήν κι έκλεισαν στόματα (Αλεξανδρής, Γκόγκιτς, Αμανατίδης, Καραταΐδης κ.ά.). Κάποιοι άλλοι δεν την άντεξαν (Ελευθερόπουλος, Χούτος, Γεωργιάδης κ.ά.). Κανείς ωστόσο δεν έζησε ένα ψυχολογικό μακελειό σαν αυτό που περνούν φέτος οι παίκτες του πρωταθλητή.

Σφαγή

Το διαφορετικό φέτος είναι ότι οι παίκτες μοιάζουν εντελώς απροστάτευτοι, θύματα σ' ένα παιχνίδι ψυχολογικής σφαγής. Και στον Παναθηναϊκό γκρινιάζουν, αλλά η ομάδα είναι έξι βαθμούς πίσω κι έρχεται από δύο αποτυχημένα χρόνια. Στον Ολυμπιακό γκρινιάζουν ενώ η ομάδα είναι πρώτη. Στον ΠΑΟ γκρινιάζουν για αποτελέσματα που λείπουν –άντε και για την ποιότητα του παιχνιδιού: αν αυτά διορθώνονταν, υπάρχει η ελπίδα ότι τα πράγματα θα ηρεμούσαν. Στον Ολυμπιακό γκρινιάζουν για ένα μέλλον που δεν ενθουσιάζει. Δεν ήθελαν άλλο τον Σόλιντ, δεν θέλουν άλλο τον «Τζόλε», τον Ανατολάκη, τον Καφέ, τον Ντομί, τον Μπόρχα. Το τι μπορεί να κάνουν αυτοί και το τι μπορεί να προσφέρουν δεν ενδιαφέρει κανέναν. Όλοι κι όλα είναι στο ίδιο σακί.

Οχυρό

Ο Σόλιντ ήταν το τελευταίο οχυρό των παικτών –όχι γιατί έπαιρνε το μέρος τους (ποτέ δεν το 'κανε), αλλά επειδή ήταν ο κακός της ιστορίας. Κάποιοι έπαιζαν για να του αποδείξουν πόσο λάθος κάνει στις κρίσεις του, κάποιοι ψήνονταν ότι το καλοκαίρι θα φύγει ο Νορβηγός και θα μείνουν αυτοί, επειδή πάλι θα έχουν πάρει το πρωτάθλημα, κάποιοι ήξεραν ότι στα στραβά υπάρχει στον πάγκο ο κακός κόουτς με το μπλοκάκι για να ξεσπάσει ο κόσμος. Οι παίκτες του Ολυμπιακού δεν έχουν πρόβλημα να παίζουν με έναν προπονητή που δεν αγαπάει η εξέδρα –θυμηθείτε ότι έκαναν δύο νταμπλ με τον Μπάγεβιτς να αμφισβητείται! Αμφιβάλλω όμως αν έχουν τη δύναμη να τραβήξουν κουπί όταν αμφισβητούνται σοβαρά το ίδιο το μέλλον τους και η προσφορά τους.

Άρρωστο

Το γκρουπ των παικτών του Ολυμπιακού είναι ψυχολογικά άρρωστο: κουβαλάει το μικρόβιο της αμφιβολίας και της ανασφάλειας. Ο ερχομός του Λεμονή μπέρδεψε κι άλλο τα πράγματα. Ο νέος κόουτς υποσχέθηκε «τεσσάρες» και προσπαθεί με το καλημέρα να αποδείξει ότι ο προηγούμενος έπαιζε λάθος και ότι κακώς δεν εμπιστευόταν παίκτες που για τη διοίκηση είναι το καλύτερο υλικό στην Ελλάδα. Στην τεράστια ψυχολογική πίεση που δέχονταν οι παίκτες μετά την αποτυχία στο Τσάμπιονς Λιγκ προστέθηκε κι άλλη: σαν να μην έφτανε ότι έπρεπε να αποδείξουν την αξία τους σ' ένα μέρος της εξέδρας που ανοιχτά τους αμφισβητεί, τώρα πρέπει και με τη συμπεριφορά τους να δικαιώσουν μια διοικητική επιλογή (την αλλαγή του Σόλιντ με τον Λεμονή) που μοιάζει ανεξήγητη. Οχι μόνο δεν μπορούν να ηρεμήσουν από την αποτυχία στην Ευρώπη, αλλά φορτώθηκαν και τα μεγαλεπήβολα σχέδια του Τάκη.

Φταίχτες

Δεν πιστεύω ότι η ψυχολογία είναι το Α και το Ω στο ποδόσφαιρο, όπως μου λένε φίλοι μου ποδοσφαιριστές. Βλέπω, όμως, ότι οι παίκτες του Ολυμπιακού φέτος υποβάλλονται σε ψυχολογικό βασανιστήριο. Οπαδοί που ούρλιαζαν το καλοκαίρι ότι θα κατακτήσουν το Τσάμπιονς Λιγκ, πρόεδροι που αρνούνται να οργανώσουν την ομάδα, προπονητές που δήλωναν ότι η ομάδα είναι βελτιωμένη κατά 200% και άλλοι που υποσχέθηκαν «τεσσάρες» πριν κάνουν μια προπόνηση για να δουν τι υλικό έχουν, όλοι αυτοί έχουν βαλθεί να τους ξεκάνουν με απαιτήσεις που δεν αντέχει άνθρωπος. Οι παίκτες του Ολυμπιακού μπορεί να χάσουν το πρωτάθλημα. Οι αληθινοί φταίχτες, όμως, θα είναι οι υπόλοιποι…

Βίλες

Από τον τομέα Αθλητισμού του Συνασπισμού έλαβα χθες ένα mail στο οποίο, αφού γίνεται γνωστό ότι αντιπρόσωποί του συναντήθηκαν με προέδρους Ποδοσφαιρικών Ενώσεων, αναφέρονται τα εξής:
«Οι εκπρόσωποι των ποδοσφαιρικών σωματείων έθεσαν τα οικονομικά προβλήματα των ενώσεων, που αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα στη λειτουργία τους έπειτα από την περικοπή των επιχορηγήσεων, κύριας (sic) πηγής εσόδων γι' αυτές, από την πολιτεία. Ο Συνασπισμός από την πρώτη στιγμή τόνισε ότι η πολιτεία δεν έχει το δικαίωμα να αποκλείσει από την κρατική αρωγή τα ερασιτεχνικά ποδοσφαιρικά σωματεία, τα οποία τώρα βιώνουν τα αποτελέσματα της αντιπαράθεσης ανάμεσα στην αθλητική ηγεσία και την ΕΠΟ. Μια αντιπαράθεση στο βάθος της οποίας βρίσκεται η επιδίωξη να ελεγχθεί το ελληνικό ποδόσφαιρο ώστε κάθε πλευρά να καρπωθεί όσο το δυνατόν περισσότερα από τα τεράστια οικονομικά κέρδη από την εισαγωγή των ελληνικών αγώνων ποδοσφαίρου στο στοίχημα. Ολα τα προβλήματα που βιώνουν σήμερα οι ερασιτεχνικοί ποδοσφαιρικοί σύλλογοι και οι ενώσεις τους οφείλονται στην πολιτική που άσκησαν επί δεκαετίες οι δυνάμεις του δικομματισμού, με την πλήρη εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου, την ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ, τη διατήρηση των ειδικών λογαριασμών της ΓΓΑ και την αδιαφανή διαχείριση των κονδυλίων. Κυρίως όμως με την προνομιακή στήριξη του επαγγελματικού ποδοσφαίρου πάντα εις βάρος του ερασιτεχνικού. Ο Συνασπισμός θα σταθεί αλληλέγγυος και θα συμμετέχει σε κάθε προσπάθεια ανάπτυξης του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου και απεγκλωβισμού του από τον κρατικό εναγκαλισμό και τα συμφέροντα των μεγάλων αθλητικών εταιρειών».

Συγγνώμη, σύντροφοι (του Χελάκη), αλλά θα με τρελάνετε! Τι θέλετε τελικά; Να δώσει η πολιτεία χρήματα στις Ενώσεις ή να απεγκλωβιστεί το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο από τον κρατικό εναγκαλισμό; Γιατί, ακόμα και στη γλώσσα του Συνασπισμού (που έχει πέντε παρηγορητικά λόγια για κάθε πικραμένο), μια τέτοια πρόταση είναι ακατανόητη! Εκτός αν υπονοείτε ότι πρέπει να κάνουμε επανάσταση, να καταλύσουμε το κράτος, να βάλουμε πρωθυπουργούς τους βλαχοπροέδρους και να τους δώσουμε τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Οικονομικών για να αναπτύξουν το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο!

Εντάξει, ο Συνασπισμός ασχολείται με πράγματα πιο σημαντικά, όπως το πώς θα διατηρηθεί στην εξουσία η Μαριέτα, μπας και πάρει καμία ψήφο. Αλλά είναι δυνατόν να αντιμετωπίζει το θέμα της χρηματοδότησης των Ενώσεων με τόση αφέλεια; Για ρωτήστε, βρε σύντροφοι, πού πάνε τα λεφτά και μετά ζητήστε να τους δώσουμε κι άλλα. Διότι την αγωνία σας μην τυχόν και φτωχύνουν τα λαμόγια και πουλήσουν τα τζιπ και τις βίλες δεν μπορώ να την ερμηνεύσω όσο Τσόμσκι και να διαβάσω.