Οι χαρές της μιας νύχτας και η περιουσία του ΠΑΟΚ (Sportday / Αλέξης Σπυρόπουλος)

Πάντοτε, από τότε που θυμάμαι να ξεκίνησαν οι κλασικές μεταφυσικές ανησυχίες μου, πίστευα πως ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος στη γη θα 'ταν εκείνος (ο πρώτος στην ιστορία) που, με κάποιον τρόπο, θα μάθαινε επακριβώς πόσο θα ζήσει (και, συνεπώς, ποια μέρα θα πεθάνει). Να ξέρεις το τέλος. Φοβερό.

Υπ' αυτό το πρίσμα, και με τη λογική ακροβασία που χρειάζεται για να φτάσω εκεί που θέλω να καταλήξω, πιστεύω πως η πιο δυστυχής ποδοσφαιρική ομάδα στη χώρα είναι ο ΠΑΟΚ. Διότι είναι η μοναδική που ξέρει... τι θα βγει στο πρωτάθλημα. Είναι γνωστό. Θα βγει τέταρτος.

Η μεν απόστασή του απ' το γκρουπ όσων τον ακολουθούν δεν είναι ασφαλής, όμως η αληθινή διαφορά είναι μεγάλη. Πρακτικά, αξεπέραστη. Η δε απόστασή του απ' τους τρεις μπροστά είναι απαγορευτική, αριθμητικά. Και απογοητευτική, διότι το επίπεδο των διεκδικητών του τίτλου δεν τη δικαιολογεί. Δεν την υποστηρίζει.

Καμία απ' τις άλλες 15 ομάδες της Σούπερ Λίγκας (εξαιρουμένου, προφανώς, του Ιωνικού) δεν ξέρει με σιγουριά, σήμερα, πού θα 'ναι τέλη Απριλίου. Το δράμα του ΠΑΟΚ είναι, πέρα απ' το ότι ξέρει, επιπλέον ότι παραμένει σε αντικειμενική αδυναμία να βάλει μπρος (και να ελπίσει σε) κάτι πιο μακρόπνοο... απ' τα τέλη Απριλίου.

Αυτό θα προϋπέθετε ένα μίνιμουμ σταθερότητας, η οποία να ξεκινά από πάνω (ιδιοκτησία-διοίκηση) και να φτάνει μέχρι κάτω (προπονητής-παίκτες). Αλλά η προϋπόθεση δεν υπάρχει, τώρα. Ούτε φαίνεται, στο μέλλον. Τι μένει, λοιπόν; Η περιουσία του ΠΑΟΚ. Και οι χαρές της μιας νύχτας.

Οι χαρές της μιας νύχτας είναι ότι νίκησαν την ΑΕΚ, των Φώτων. Τον Παναθηναϊκό, την Τετάρτη. Οτι προσμένουν να νικήσουν τον Ολυμπιακό, απόψε. Τον Παναθηναϊκό, όταν εκείνος επισκεφθεί ξανά την Τούμπα, σε δύο εβδομάδες. Τον Αρη, αργότερα. Ακόμα κι ένας τελικός Κυπέλλου, για τον ΠΑΟΚ, δεν παύει να είναι σε αξία «χαρά της μιας νύχτας».
Η περιουσία του ΠΑΟΚ είναι οι αθλητές του ΠΑΟΚ. Εάν τολμήσουμε την υπόθεση εργασίας ότι ο ΠΑΟΚ αύριο διαλύεται, κι αναρωτηθούμε για πόσους (ελεύθερους, στο παράδειγμα) ποδοσφαιριστές της ενδεκάδας του ΠΑΟΚ θα ενδιαφερθούν οι τρεις μεγάλοι της Αττικής, η απάντηση είναι... σχεδόν για όλους!

Και δεν εννοώ τα πιτσιρίκια, μονάχα. Για αρχή, ο κορμός του ΠΑΟΚ είναι αξιοζήλευτος. Ο Ντάνι Φερνάντες είναι ο κορυφαίος νέος τερματοφύλακας του τοπίου. Ο Μπαρκαουάν, κατά την ταπεινή κρίση μου, ο κορυφαίος σέντερ μπακ της Α' Εθνικής. Ο Ζαγοράκης εξακολουθεί να 'ναι ο συντονιστής-μετρονόμος, που, ως είδος, σπανίζει στο παιχνίδι.
Κι ο Μιέτσελ είναι με διαφορά (όχι μόνον ένας απ' τους πιο μαχητικούς, αλλά και) ο πιο «οικονομικός» σέντερ φορ της σεζόν. Εάν βάλει κανείς στην εξίσωση τους ορμητικούς μικρούς, οι οποίοι τρέχουν, κλέβουν (ο ΠΑΟΚ έχει τέσσερις στους καλύτερους 20 «κλέφτες» του πρωταθλήματος), αντεπιτίθενται, πλαγιοκοπούν, απειλούν, τότε όλα γίνονται ευκόλως αντιληπτά.

Ποια; Οτι, στις ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας και πίεσης, είναι πολύ καλοί. Οι ίδιοι, σε αντιλειτουργικές συνθήκες, δεν είναι κακοί. Για την ακρίβεια, μπορούν να γίνουν κάκιστοι! Εξ ου και η χαρακτηριστική αστάθεια. Οι δραματικές μεταπτώσεις. Από ματς (ΑΕΚ) σε ματς (Ηρακλής). Αλλά κι από... ημίχρονο σε ημίχρονο (Κύπελλο με τον Παναθηναϊκό).
Η επιτυχία, θαρρείς, τους λιγώνει. Αδυνατούν να την κοντρολάρουν, να τη διαχειριστούν, να την επιβεβαιώσουν. Καταρρέουν, ενώπιον της επιτυχίας, σαν αμμουδένιο πυργάκι στην παραλία. Λογικό, ως ένα βαθμό. Ως τον βαθμό ότι οι μικροί, οι άπειροι, είναι πλειονότητα στο ρόστερ.

Οτι όλα είναι, και παίζονται, μες στα μυαλά τους. Και τα μυαλά θέλουν, οπωσδήποτε, καθοδήγηση. Το λογικό αρχίζει να γίνεται παράλογο, στη σκέψη ότι στο ίδιο ρόστερ δεν λείπουν οι (ενδεχόμενοι) καθοδηγητές. Ο Ζαγοράκης. Ο Μιέτσελ. Ο Μπαρκαουάν. Ο Κωνσταντινίδης. Στελέχη με παραστάσεις. Με ώριμα σκεπτικά. Με πολύτιμες εμπειρίες.
Τώρα, σ' αυτούς προστίθεται ο (ομοίων προσόντων) Γεωργιάδης. Θείο δώρο για τον ΠΑΟΚ, η ποιότητά του. Η ικανότητά του να διαπαιδαγωγήσει. Η προοπτική να μοιραστεί με τον Πολωνό την ευθύνη του σκοραρίσματος. Ο πρώτος γύρος του Γεωργιάδη με τον Ηρακλή πείθει ότι ο... κάποτε μπέμπης αντέχει άνετα για ακόμα, τουλάχιστον, ενάμιση χρόνο. Η επιθυμία του (να ξαναπαίξει, και να κλείσει τη διαδρομή του, στον ΠΑΟΚ) είναι η εγγύηση-ρήτρα του ΠΑΟΚ.
Μιλώντας για εγγυήσεις και ρήτρες: ο ΠΑΟΚ τις έβαλε, είναι νορμάλ, στα συμβόλαια με τους καινούργιους Βραζιλιάνους, τον δεξιό μπακ και το «δεκάρι». Αγνωστα, αστάθμητα, ως προς το εάν θα εκτοξευθούν ή θα εξατμιστούν, μεγέθη. Ωσπου να (τους δούμε και να) τα προσδιορίσουμε, για αφετηρία είναι δυνητικοί κίνδυνοι. Επικίνδυνοι, για τους... αδιάβαστους στο να τους αντιμετωπίσουν!