Αυτό δεν ήταν ημιτελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου, ήταν μάθημα ποδοσφαίρου!

Η Ισπανία δεν πήγε στο Ντάλας για να διεκδικήσει μια θέση στον τελικό. Πήγε για να επιβάλει την ποδοσφαιρική της τάξη. Και το έκανε με τρόπο που θύμισε σε όλους ότι το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν κρίνεται από ονόματα, φήμη ή προγνωστικά, αλλά από ομάδες που ξέρουν τι θέλουν και πώς να το πετύχουν. Η Ρόχα παρουσίασε μια παράσταση υψηλής κλάσης, απέναντι σε μια Γαλλία που έφτασε στο γήπεδο με την αύρα του φαβορί, αλλά έφυγε έχοντας βιώσει την πιο καθαρή τακτική ήττα της διοργάνωσης.

Και ας μην κρυβόμαστε: Φάγαμε τα μούτρα μας με τη Γαλλία. Τη θεωρούσαμε φαβορί, την αντιμετωπίζαμε σαν την πιο «γεμάτη» ομάδα του Μουντιάλ, με ονόματα που μπορούν να κρίνουν παιχνίδια σε μια στιγμή. Μόλις δύο γκολ παθητικό, τέσσερις επιθετικοί παγκόσμιας κλάσης, μια αίσθηση αήττητης δύναμης. Όμως απέναντί τους βρέθηκε μια Ισπανία που δεν μάσησε ούτε από φανέλες ούτε από φήμη. Μπήκε στο γήπεδο και είπε: «Σήμερα, εμείς θα κάνουμε κουμάντο». Και το έκανε από το πρώτο δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο.

Η Ισπανία έπαιξε με τέτοια ένταση, ακρίβεια και αυτοπεποίθηση, που κάθε λεπτό του αγώνα έμοιαζε με επίδειξη ποδοσφαιρικής ωριμότητας. Το pressing της Ρόχα ήταν απόλυτα μελετημένο. Η ομάδα του Ντε λα Φουέντε δεν άφησε τη Γαλλία να αναπνεύσει ούτε για ένα λεπτό. Κάθε προσπάθεια ανάπτυξης έβρισκε μπροστά της έναν Ισπανό, κάθε χαμένη μπάλα γινόταν άμεση ανάκτηση, κάθε λάθος μετατρεπόταν σε ευκαιρία. Η Γαλλία, που συνήθως επιβάλλει τον δικό της ρυθμό, βρέθηκε να ακολουθεί. Και αυτό, σε επίπεδο ημιτελικού Μουντιάλ, είναι σπάνιο.

Στο κέντρο, ο Ρόδρι, αυτό το απίθανο «κομπιούτερ», επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά ότι αποτελεί τον πιο ολοκληρωμένο μέσο της εποχής. Ηρεμία, ακρίβεια, σωστή τοποθέτηση, πρώτη πάσα. Δίπλα του ο Φαμπιάν Ρουίς, μπροστά τους ο Όλμο, που έδωσε συνοχή σε κάθε μετάβαση και λειτούργησε ως ο παίκτης που ενώνει γραμμές και ιδέες. Η Ισπανία δεν είχε κενά. Είχε μόνο λύσεις.

Στην άμυνα, το δίδυμο των στόπερ ήταν ξανά αψεγάδιαστο. Ο Ουνάι Σιμόν έκανε ένα από τα πιο ώριμα παιχνίδια του στη διοργάνωση, ενώ οι πλάγιοι μπακ -ο Πόρο και ο Κουκουρέγια- έδωσαν μια παράσταση που συνδύαζε ένταση, καθαρό μυαλό και επιθετική διάθεση. Ο Πόρο σκόραρε, ο Κουκουρέγια πίεσε ασταμάτητα. Η Γαλλία δεν βρήκε ποτέ χώρο. Δεν βρήκε ποτέ ρυθμό. Δεν βρήκε ποτέ λύση. Και έμεινε απολύτως δίκαια εκτός τελικού.

Στην επίθεση, ο Λαμίν Γιαμάλ συνέχισε να αποδεικνύει ότι δεν είναι απλώς ένα ταλέντο, αλλά ένας παίκτης που παίζει με ωριμότητα που δεν ταιριάζει στην ηλικία του. Κέρδισε ξανά πέναλτι, δημιούργησε καταστάσεις, πίεσε, έτρεξε, έδειξε ότι δεν φοβάται κανέναν αντίπαλο. Ο Ογιαρθάμπαλ ήταν ξανά συγκινητικός, ο Μπαένα δικαίωσε την επιλογή να παίζει ως αριστερός μέσος. Η Ισπανία δεν είχε παίκτη που να υστέρησε. Είχε παίκτες που όλοι μαζί έφτιαξαν μια ομάδα που λειτουργούσε σαν μηχανή.

Το σημαντικότερο στοιχείο, όμως, δεν ήταν η τακτική. Ήταν η ψυχραιμία. Η Ισπανία έπαιξε έναν ημιτελικό Μουντιάλ με την ηρεμία ομάδας που ξέρει ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Χωρίς άγχος, χωρίς υπερβολές, χωρίς πανικό. Η Γαλλία, που συνήθως επιβάλλει τον δικό της ρυθμό, βρέθηκε να κυνηγάει… σκιές! Και αυτό δεν συμβαίνει συχνά σε αυτό το επίπεδο.

Και εδώ μπαίνει κάτι που συχνά ξεχνάμε: Η Ισπανία, ό,τι και να λέμε, τη συμπαθούμε δεν τη συμπαθούμε, είναι χώρα αθλητισμού! Όχι μόνο ποδοσφαίρου. Μπάσκετ, τένις, υγρός στίβος, χάντμπολ, βόλεϊ, ακόμη και στο σκάκι -ναι, στο σκάκι- οι τύποι δεν παίζονται. Έχουν κουλτούρα ανταγωνισμού, πειθαρχίας και νοοτροπία νικητή. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάθε μεγάλη διοργάνωση, σε κάθε άθλημα, κάπου θα βρεις μια ισπανική σημαία να διεκδικεί κορυφή. Αυτή η νοοτροπία φαίνεται και στο ποδόσφαιρο: Δεν φοβούνται κανέναν, δεν εντυπωσιάζονται από φανέλες, δεν παρασύρονται από ονόματα. Παίζουν το παιχνίδι τους.

Η νίκη της Ισπανίας απόψε ήταν μια δήλωση. Μια υπενθύμιση ότι αυτή η χώρα έχει ξαναβρεί τον δρόμο της. Έχει ξαναβρεί την ταυτότητά της. Και κυρίως, έχει ξαναβρεί την αυτοπεποίθηση που την έκανε κάποτε την πιο επιδραστική ομάδα στον κόσμο.

Τώρα, ο τελικός. Αργεντινή ή Αγγλία. Όποιος και αν βρεθεί απέναντι στην Ισπανία στη Νέα Υόρκη, θα γνωρίζει ότι για να κατακτήσει το τρόπαιο πρέπει να νικήσει την ομάδα που στο Ντάλας έδειξε πως όταν παίζει στο 100%, δεν υπάρχει αντίπαλος που να μπορεί να τη σταματήσει.