Νίκος Ράλλης

Η διαδρομή της ΑΕΚ είναι αναμενόμενα δύσκολη, αλλά αν την περπατήσει σωστά, μπορεί να φτάσει εκεί που δεν φανταζόταν…

Η ΑΕΚ μπαίνει σε μια αναμενόμενα δύσκολη League Phase του Champions League. Μια κλήρωση γεμάτη απαιτήσεις και παγίδες, αλλά αν περπατήσει σωστά τη διαδρομή, μπορεί να φτάσει εκεί που δεν φανταζόταν.

Η κλήρωση της League Phase του Champions League δεν είναι ποτέ μια απλή διαδικασία. Είναι η στιγμή που κάθε ομάδα βλέπει μπροστά της όχι απλώς ονόματα, αλλά διαδρομές, εμπόδια, ευκαιρίες, παγίδες, βραδιές που μπορούν να μείνουν στην ιστορία. Για την ΑΕΚ, η φετινή κλήρωση στο Μονακό ήταν ακριβώς αυτό: Μια υπενθύμιση ότι η ομάδα βρίσκεται πλέον σε ένα επίπεδο όπου οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, αλλά και μια επιβεβαίωση ότι έχει κάθε δικαίωμα να παλεύει εκεί που βρίσκεται.

Ας το πούμε ξεκάθαρα: Η ΑΕΚ έπεσε πάνω σε δύο μεγαθήρια. Ρεάλ Μαδρίτης και Μάντσεστερ Σίτι. Δεν υπάρχει ωραιοποίηση εδώ. Αυτά τα ματς δεν προσφέρονται για βαθμολογική συγκομιδή. Προσφέρονται, όμως, για κάτι άλλο: Για εμπειρία, για μέτρο σύγκρισης, για εικόνα του τι σημαίνει πραγματικά «κορυφή». Το να παίζεις με ομάδες τέτοιου βεληνεκούς είναι μια ανεκτίμητη εμπειρία, και η ΑΕΚ πρέπει να τη δει έτσι και να τη ζήσει. Πρώτα αξιοπρεπείς εμφανίσεις και μετά ό,τι έρθει.

Από εκεί και πέρα, όμως, η κλήρωση δεν είναι καταστροφική. Θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερη. Στο 2ο γκρουπ, η Ντόρτμουντ των Κωνσταντέλια και Καρέτσα είναι δύσκολη έξοδος, αλλά όχι απροσπέλαστη. Η Μπορούσια δίνει δικαιώματα, ειδικά όταν το ματς ανοίξει. Αν γίνει «τρελοκομείο», η ΑΕΚ μπορεί να διεκδικήσει κάτι -όχι ως φαβορί, αλλά ως σοβαρή ομάδα που ξέρει να παίζει παθιασμένα, αλλά παράλληλα πειθαρχημένα και με πλάνο.

Η Ρόμα του Κουλιεράκη είναι ίσως το πιο «ύπουλο» ματσαρίσμα της ΑΕΚ στη League Phase. Πρόκειται για ομάδα με ξεκάθαρη ταυτότητα: Οργανωμένη, συμπαγής, με δομή στο παιχνίδι της και με τρόπο που την κάνει ιδιαίτερα επικίνδυνη εκτός έδρας. Στην πρεμιέρα της στη Serie A απέναντι στη Φιορεντίνα είχε εξαιρετική εικόνα. Είναι από εκείνα τα παιχνίδια που δεν θες να σου τύχουν, αλλά όταν σου τύχουν πρέπει να τα αντιμετωπίσεις με καθαρό μυαλό. Καλό που το παιχνίδι αυτό θα γίνει στη Νέα Φιλαδέλφεια.

Η Σαχτάρ, τώρα, από το 3ο γκρουπ, στο ουδέτερο του Λονδίνου, είναι ματς… τριπλού αποτελέσματος. Παιχνίδι λεπτομερειών, ψυχολογίας, συγκυριών. Η Γαλατασαράι, όμως, είναι το πραγματικό κλειδί. Αν η ΑΕΚ θέλει να προχωρήσει, πρέπει να την κερδίσει. Δεν υπάρχει δεύτερη ανάγνωση. Μιλάμε για ομάδα εκατομμυρίων, με σοβαρή ευρωπαϊκή παρουσία, αλλά και με αδυναμίες που η ΑΕΚ μπορεί να χτυπήσει.

Η Κόμο του Δουβίκα και του Φάμπρεγκας από το 4ο γκρουπ είναι παλούκι. Άπειρη, αλλά ποιοτική. Ερωτηματικό η εικόνα της, αλλά όχι αμελητέα. Η Λίντσερ είναι το απόλυτο must-win. Τίποτα άλλο.

Η ΑΕΚ, σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να μπει στη League Phase με άγχος για βαθμούς. Πρέπει να μπει με στόχο τις αξιοπρεπείς εμφανίσεις. Να παίξει το ποδόσφαιρό της, να δείξει ότι ανήκει εδώ, να ευχαριστηθεί τα ματς. Και μετά, ό,τι έρθει.

Η ομάδα έχει μάθει να προοδεύει. Έχει μάθει να μιλάει μέσα στο γήπεδο. Το είδαμε ξανά και ξανά την τελευταία διετία. Το είδαμε στα «ματς της οκταετίας» με τη Λέφσκι Σόφιας, το είδαμε στα μεγάλα βράδια που έμοιαζαν τελικοί αλλά η ΑΕΚ τους έκανε να φαίνονται απλοί σταθμοί μιας πορείας που συνεχώς ανεβαίνει.

Η χρονιά που ξεκινάει έχει λάμψη. Αλλά έχει και δυσκολία. Πρωτάθλημα και Ευρώπη μαζί είναι μια μάστιγα για κάθε ομάδα που δεν έχει βάθος 25 παικτών. Εκεί θα κριθούν πολλά: Στο πώς θα διαχειριστεί ο Νίκολιτς τα ματς του ομίλου, στο πώς θα μοιράσει δυνάμεις, στο πώς θα κρατήσει την ομάδα φρέσκια.

Η κλήρωση είναι καλή; Είναι δύσκολη; Είναι πονηρή; Είναι όλα μαζί. Αλλά είναι και μια βάση. Μια ευκαιρία. Μια διαδρομή που, αν την περπατήσεις σωστά, μπορεί να σε πάει εκεί που δεν φανταζόσουν.

Υ.Γ. Έλεγα τις προάλλες στον αέρα ότι είναι άδικο για τον Εμμανουήλ Καραλή να συγκρίνεται με αυτό το τέρας της φύσης που λέγεται Ντουπλάντις, ακριβώς γιατί η διαφορά τους είναι… γονιδιακή. Ο Σουηδός είναι εξωγήινος. Σαν να παρεξηγήθηκε ο Μανόλο και απόψε έκανε τον αγώνα της ζωής του -μέχρι τον επόμενο. Εντάξει, ο Ντουπλάντις παραμένει εξωγήινος, αλλά και ο Καραλής πλησίασε! Δεν είναι τα 6,20 μέτρα και το πανελλήνιο ρεκόρ. Είναι ότι, όταν αμφότεροι δοκίμασαν στα 6,32 μέτρα για παγκόσμιο ρεκόρ, έδειξε ότι ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΕΙ!

Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.

TAGS:
close menu
x