Όσα λέει η μεγάλη εικόνα για την ΑΕΚ

Σχεδόν τρία 24ωρα έχουν περάσει από την ήττα της ΑΕΚ στο Λονδίνο και ακόμα είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς πώς αυτό το παιχνίδι ολοκληρώθηκε 3-1. Μια Σαχτάρ που δεν κυριάρχησε στον αγωνιστικό χώρο, ούτε καν είχε τις μεγάλες ευκαιρίες που να δημιούργησαν πίεση στην άμυνα της Ένωσης. Ναι, οι λεπτομέρειες έκαναν τη διαφορά, που στο Champions League πάντα τις πληρώνεις, αλλά η ΑΕΚ το… τερμάτισε. Στη φάση που παίζει με 10 παίκτες, γιατί ο Γιόβιτς δεν βγήκε γρήγορα, ο τερματοφύλακάς της έκανε ένα καταδικαστικό λάθος και εκεί ήρθε το black out.

Και τώρα τι; Διαλύθηκε το σύμπαν; Δεν κάνουν οι παίκτες ή ο προπονητής που έχει δημιουργήσει ένα σύνολο που σε ένα χρόνο τρυπάει ταβάνια σε Ελλάδα και Ευρώπη; Όχι, αυτό δεν οδηγεί σε κάτι ουσιαστικό. Τα λάθη πρέπει να επισημανθούν ώστε να μην ξαναγίνουν, αλλά η μεγάλη εικόνα της ΑΕΚ στο Λονδίνο έδειξε πως δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τους Ουκρανούς.

Προφανώς, τη μεγαλύτερη σημασία έχει το τελικό αποτέλεσμα. Η απόδοση και η εικόνα δεν δίνουν βαθμούς, αλλά εύκολα ξεχνάμε πού ήταν και πού βρίσκεται αυτή η ομάδα. Τέτοιο καιρό δύο χρόνια πριν δεν έπαιζε καν στην Ευρώπη, τέτοιο καιρό ένα χρόνο πριν ξεκίναγε την προσπάθειά της στο Conference League, όπου έφτασε μια ανάσα από τους «4». Φέτος παίζει στην κορυφαία διοργάνωση του πλανήτη, έχοντας νικήσει στην πρεμιέρα, ενώ για να έρθει η πρώτη ήττα έπρεπε να πυροβολήσει τα πόδια της.



Είναι φυσιολογικό να έρθουν και τέτοια βράδια, που θα πληρώσεις μια κακή αμυντική επιστροφή, όπως στη φάση του πέναλτι για την ισοφάριση ή τον γενικότερο παρορμητισμό μετά το γκολ του Μάγερ. Αν η ΑΕΚ πήγαινε στο ημίχρονο με το προβάδισμα, το δεύτερο μέρος θα ήταν μια εντελώς διαφορετική ιστορία.

Η άνοδος των «κιτρινόμαυρων» στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι ξαφνική. Νομοτελειακά δεν γινόταν να γλιτώσει όλες τις λακκούβες, όπως αυτή στο «Στάμφορντ Μπριτζ». Όμως, δημιουργεί αισιοδοξία η εικόνα της ακόμα και μετά την ήττα.

Είχε δοκάρι στο ξεκίνημα, προηγήθηκε με ένα υπέροχο -σε επίπεδο δημιουργίας- γκολ, απείλησε στο open play, είχε ευκαιρίες μέσω στατικών φάσεων και πάνω απ' όλα είχε πλάνο. Ο Νίκολιτς είναι ο πιο αυστηρός κριτής για τους παίκτες του, όμως μετά το ματς εξέφρασε την ικανοποίησή του για όσα είδε. Δεν είναι τυχαίο. Αυτά τα 1-2 λάθη πληρώθηκαν ακριβά, οι αλλαγές θα μπορούσαν να είχαν γίνει νωρίτερα, αφού ήταν εμφανής η κόπωση των παικτών στη μεσαία γραμμή, ενώ και στην επίθεση ο Γιόβιτς αδυνατούσε να είναι επιδραστικός. Για ακόμη ένα ματς η συνύπαρξή του με τον Ζίνι δεν λειτούργησε, αλλά ο Νίκολιτς σωστά σκέφτηκε πως αυτή είναι η πιο safe επιλογή, έχοντας τον Βάργκα στον πάγκο, όντας μη έτοιμος να ξεκινήσει βασικός.



Το «γαμώτο» για την ΑΕΚ είναι πως δεν ηττήθηκε από μια καλύτερη ομάδα. Αν έβλεπες στο γήπεδο έναν αντίπαλο που πίεζε ασφυκτικά την Ένωση, που οδηγούνταν σε συνεχόμενες απομακρύνσεις ή δεν μπορούσε να φρενάρει τον ρυθμό του αντιπάλου, τότε δεν θα υπήρχε λόγος απογοήτευσης. Μπάλα είναι και πόσω μάλλον σε αυτό το επίπεδο. Όμως, ο Δικέφαλος δεν πήρε τίποτα από το ματς που είχε «κυκλώσει» για βαθμό ή βαθμούς και τώρα θα πρέπει να κάνει μια υπέρβαση παραπάνω για να βρεθεί στους 24 πρώτους.

Αγώνας για το πρωτάθλημα δεν υπάρχει αυτό το Σαββατοκύριακο και ακολουθεί η μάχη στο Μάντσεστερ με τη Σίτι. Αυτό, ουσιαστικά, είναι το πρώτο ματς της Ένωσης στο Champions League που είναι το ξεκάθαρο αουτσάιντερ, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα προσπαθήσει για το καλύτερο δυνατό. Δεν είναι στο DNA του προπονητή της ΑΕΚ η ηττοπάθεια και αυτό το έχει περάσει στους παίκτες του, που σίγουρα βλέπουν διαφορετικά το ματς με τη Σίτι απ' ό,τι ο υπόλοιπος κόσμος.

Η φετινή ευρωπαϊκή χρονιά της ΑΕΚ είναι ήδη πετυχημένη, είτε προκριθεί είτε όχι. Όμως, ας μην ξεγράφει κανείς την ομάδα του Νίκολιτς: όσες φορές έγινε κάτι τέτοιο, η διάψευση στο τέλος ήταν ηχηρή…