Το προφίλ της Παραγουάης

Την τρίτη και… τυχερή της φορά ψάχνει η Παραγουάη στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας. Η συμμετοχή αυτή είναι η 7η για τους «Γκουαρανίς» σε Μουντιάλ, πρώτη όμως σε τρίτο σερί. Κάτι το οποίο επιτρέπει προσδοκίες για κάτι καλό, τη στιγμή μάλιστα που οι παίκτες του Άνιμπαλ Ρουίθ καλούνται να σπάσουν μία «κατάρα» των δύο προηγούμενων. Τόσο το 1998, όσο και το 2002, οι «αλμπιρόχας» πέρασαν στην 2η φάση, ωστόσο εκεί η… μοίρα τους έπαιξε ένα άσχημο παιχνίδι.

Στα γήπεδα της Γαλλίας και συγκεκριμένα στις 28 Ιουνίου στο «Φελίξ Μπολάρ» της Λανς, για τη φάση των «16», η Παραγουάη γνώρισε τον αποκλεισμό από τη συνέχεια του Μουντιάλ με τον χειρότερο τρόπο. Ο Λοράν Μπλαν ήταν ο δράστης στο «θανατηφόρο χτύπημα» που είχε τη δική του ονομασία. Το «χρυσό γκολ». Τέσσερα χρόνια αργότερα, η τύχη της έπαιξε ανάλογο παιχνίδι, αφού αποκλείστηκε και πάλι στους 16, από ένα γκολ του Όλιβερ Νόιβιλ, δύο λεπτά πριν τη λήξη της κανονικής διάρκειας του αγώνα κόντρα στην Γερμανία. Συνολικά, η Παραγουάη έχει έξι συμμετοχές σε Παγκόσμια Κύπελλα, ενώ οι τίτλοι της περιορίζονται στην Λατινική Αμερική, καθώς έχει κατακτήσει δύο φορές το Κόπα Αμέρικα. Στα θετικά της πάντως είναι ότι στο ρόστερ της διαθέτει τρεις παίκτες που γνωρίζουν… σπιθαμή προς σπιθαμή τα γήπεδα της Γερμανίας, στα οποία και θα διεξαχθεί το Μουντιάλ του 2006. Ο λόγος για τους συμπαίκτες στην Μπάγερν Μονάχου Ζούλιο Ντος Σάντος και Ρόκε Σάντα Κρουζ, καθώς και τον Νέλσον Βαλντέζ της Βέρντερ Βρέμης.

ΠΩΣ ΠΡΟΚΡΙΘΗΚΕ

Η ήττα-«σοκ» στην πρεμιέρα των προκριματικών του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στη ζώνη της Λατινικής Αμερικής, από το Περού με σκορ 4-1, αποτέλεσε σίγουρα το χειρότερο δυνατό ξεκίνημα για την ομάδα του Άνιμπαλ Ρουίθ. Πολλοί θεώρησαν τότε «ξοφλημένους» τους «Γκουαρανίς». Ωστόσο, παίκτες και τεχνική ηγεσία όχι απλά ξέχασαν την ήττα αυτή άμεσα, αλλά κατάφεραν να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις στους επικριτές τους. Με μία σειρά από μεγάλες νίκες στην Ασουνσιόν, αλλά και μακριά από το «σπίτι» τους επανήλθαν στο «κόλπο» της πρόκρισης. Και πάλι όμως τα παράπονα δεν έλειπαν λόγω της αστάθειάς της, με αποκορύφωμα την εντός έδρας ήττα από την Κολομβία, γεγονός το οποίο εξόργισε τους φίλους της και τους ώθησε να την αποδοκιμάσουν. Η τελική συγκομιδή των 28 πόντων, με οκτώ νίκες, τέσσερις ισοπαλίες και έξι ήττες, την έφερε στην 4η θέση, εξασφαλίζοντάς της ένα εισιτήριο για την τελική φάση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Στα προκριματικά ήταν αρκετές οι κακές στιγμές, αφού εκτός από την οδυνηρή ήττα της πρεμιέρας από το Περού (4-1), υπήρξαν και άλλες δύο στις οποίες το σκορ… ξέφυγε. Το 5-2 από το Εκουαδόρ και το 4-1 από την Βραζιλία. Ωστόσο, υπήρξαν και καλές στιγμές, όπως η νίκη με 1-0 επί της Αργεντινής.

Ο ΠΑΙΚΤΗΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΕΤΕ

Ο παίκτης που συγκεντρώνει πάνω του όλα τα βλέμματα δεν είναι άλλος από τον Κάρλος Γκαμάρα. Ο πρώην κεντρικός αμυντικός της ΑΕΚ και της Ίντερ και νυν της Παλμέιρας στα 35 του χρόνια και κατά πάσα πιθανότατα στο τελευταίο του Μουντιάλ θα επιδιώξει να πετύχει κάτι παραπάνω από την πρόκριση στους 16 του θεσμού. Άλλωστε και μόνο η παρουσία του στην ομάδα, από τη στιγμή που δεν υπάρχει κάποιος καλύτερος αυτή τη στιγμή στη θέση του, αποτελεί απόδειξη του ρητού που λέει ότι η άμυνα παίζεται από «μεγάλα παιδιά». Ο Γκαμάρα είναι η «κολώνα» της άμυνας της Παραγουάης και ο πιο έμπειρος παίκτης αυτής της ομάδας, πάνω στον οποίο και υπολογίζουν πολλά.
Πάντως, υπάρχει ένας ακόμη με τα χαρακτηριστικά του Γκαμάρα που δεν μπορούμε να μην τον αναφέρουμε. Ο λόγος για τον Χοσέ Σατουρνίνο Καρντόζο, ο οποίος στα 35 του επίσης αποτελεί την «κολώνα» της γραμμής «κρούσης».

Ο ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ

Ο Άνιμπαλ Ρουίθ Λέιτες (30/12/1942) κάνει το ντεμπούτο σε πάγκο Εθνικής ομάδας στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ο γνωστός ως «Μάνο» έχει γεννηθεί στην Ουρουγουάη, ωστόσο η καρδιά του ανήκει στην Παραγουάη. Το 1974 ο Ρουίθ «κρέμασε» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, χωρίς ωστόσο να μείνει πολύ καιρό μακριά από τα γήπεδα. Το 1976 ανέλαβε θέση βοηθού προπονητή στην Κόστα Ρίκα, πόστο το οποίο διατήρησε και σε αρκετές ομάδες της Λατινικής Αμερικής, όπως η Ολίμπια Ασουνσιόν, η Πεναριόλ και η Νασιονάλ της Ουρουγουάης, καθώς και η Ρίβερ Πλέιτ. Το πλήρωμα του χρόνου για να… κολυμπήσει στα «βαθιά νερά». Το 1985 ανέλαβε τα «ηνία» της Ολίμπια Ασουνσιόν, οδηγώντας την στην κατάκτηση του πρωταθλήματος στην πρώτη του χρονιά. Την επόμενη χρονιά ήταν στον πάγκο της Ατλέτικο Νασιονάλ, ενώ το 1987 επέστρεψε και πάλι στην Ολίμπια. Ακολούθησαν οι Γουοόντερερς του Μοντεβίδεο, η Νεκάξα (1989-1990), η Ντεπορτίβο Κίτο, για να έρθει και πάλι η Ασουνσιόν το 1991, την οποία και έφτασε αυτή τη φορά στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου, του Κόπα Σουνταμερικάνα. Η ομάδα της Ασουνσιόν πανηγύρισε τον τίτλο στην δεύτερη την τάξει λατινοαμερικάνικη διασυλλογική διοργάνωση. Έπειτα ακολούθησαν η Τέκος, η Βερακρούζ, η Πουέμπλα, η Λεόν και η Κορεκάμινος από το Μεξικό, για να επιστρέψει και πάλι στην Παραγουάη και την Γκουαρανί. Τελευταίος σταθμός πριν αναλάβει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας δε θα μπορούσε παρά να είναι η αγαπημένη του Ολίμπια Ασουνσιόν. Από το 2002 και έπειτα βρίσκεται στο «τιμόνι» της Εθνικής Παραγουάης. Κορυφαία στιγμή της προπονητικής του καριέρας το 2005, όταν και ανακηρύχθηκε κορυφαίος προπονητής της Νότιας Αμερικής.

ΤΟ ΡΟΣΤΕΡ

Τερματοφύλακες

1 Ζούστο Βιγιάρ
12 Ντερλίζ Γκόμεζ
22 Άλντο Μπομπαντίλα

Αμυντικοί

2 Χόρχε Νούνιεζ
3 Ντέλιο Τολέδο
4 Κάρλος Γκαμάρα
5 Ζούλιο Σέζαρ Κάσερες
14 Πάουλο Ντα Σίλβα
15 Ζούλιο Μανζούρ
21 Ντένις Κανίζα

Μέσοι

6 Κάρλος Μπονέτ
7 Σαλβαδόρ Καμπάνας
8 Έντγκαρ Μπαρέτο
10 Ρομπέρτο Ακούνα
11 Ντιέγκο Γκαβιγιάν
13 Κάρλος Παρέδες
16 Κριστιάν Ριβέρος
17 Χοσέ Μοντιέλ
19 Ζούλιο Ντος Σάντος
Επιθετικοί
9 Ρόκε Σάντα Κρουζ
18 Νέλσον Βαλντέζ
20 Χοσέ Σατουρνίνο Καρντόζο
23 Νέλσον Κουέβας