Δεν είναι η κούραση. Είναι όσα αποκαλύπτει η κούραση για την ΑΕΚ

Δεν χρειάζεται ούτε πανικός ούτε υπερβολή μετά το 1-1 της ΑΕΚ στην Τρίπολη. Είναι μια θέση που, γενικότερα, αξίζει να υιοθετήσουμε ως ποδοσφαιρική κουλτούρα, αν θέλουμε να βλέπουμε τα παιχνίδια με μεγαλύτερη ψυχραιμία και καθαρότητα. Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει μόνο η δική μας ομάδα, δεν είναι όλα αυτονόητα και κανένας αντίπαλος δεν μπαίνει στο γήπεδο απλώς για να περιμένει πότε θα κερδίσει η ομάδα που έχει απέναντί του. Παίζουν και οι άλλοι, έχουν ποιότητα, κάνουν το δικό τους παιχνίδι και διεκδικούν το αποτέλεσμα. Το να μην κερδίζει κάθε φορά η ομάδα που υποστηρίζουμε δεν είναι από μόνο του κρίση ούτε αποτυχία. Είναι μέρος του αθλήματος. Πάμε παρακάτω.

Η ΑΕΚ προερχόταν από μια εξαιρετική ευρωπαϊκή βραδιά απέναντι στη ΛΑΣΚ και είναι απολύτως λογικό να μην μπορούσε λίγες ημέρες αργότερα να παρουσιάσει ακριβώς την ίδια εικόνα στην Τρίπολη. Η σεζόν βρίσκεται ακόμη στην αρχή, το πρόγραμμα είναι ήδη απαιτητικό και η ομάδα έχει μπροστά της μια διαδρομή στην οποία θα πρέπει να συνδυάσει πρωτάθλημα και Champions League. Δεν γίνεται να περιμένει κανείς από τους ίδιους ποδοσφαιριστές να βρίσκονται διαρκώς στο 100% και να αποδίδουν κάθε τρεις ημέρες με την ίδια ένταση και την ίδια φρεσκάδα.

Από την άλλη πλευρά, το 1-1 δεν είναι αποτέλεσμα που χρειάζεται απλώς μια εύκολη εξήγηση του τύπου «ήταν η κούραση». Γιατί η συγκεκριμένη ισοπαλία ήρθε λίγες ημέρες μετά από ένα μεγάλο ευρωπαϊκό παιχνίδι, όπως είχε συμβεί και μετά την πρόκριση επί της Λέφσκι Σόφιας, όταν η ΑΕΚ είχε αφήσει βαθμούς απέναντι στην Κηφισιά. Δύο περιπτώσεις δεν αρκούν για να δημιουργηθεί κανόνας, είναι όμως αρκετές για να γεννηθούν κάποια ερωτήματα σχετικά με το πώς διαχειρίζεται η ομάδα αυτές τις μεταβάσεις από την Ευρώπη στο πρωτάθλημα.

Και ίσως το σημαντικότερο είναι να μην ψάξουμε την απάντηση μόνο στην ΑΕΚ.

Στην Τρίπολη ο Αστέρας δεν ήταν ένας αντίπαλος που απλώς περίμενε να δει αν η Ένωση θα αξιοποιήσει τις δικές της ευκαιρίες. Η γηπεδούχος ομάδα είχε τις δικές της καλές στιγμές, ιδιαίτερα όσο περνούσε η ώρα και η ΑΕΚ έχανε μέρος της ενέργειάς της, και κατάφερε να κάνει το παιχνίδι της. Στο τελευταίο κομμάτι της αναμέτρησης βρήκε χώρους, δημιούργησε καταστάσεις και έφτασε σε σημείο να διεκδικεί ακόμη και τη νίκη.

Αυτό είναι κάτι που συχνά χάνεται όταν βλέπουμε ένα παιχνίδι αποκλειστικά από την πλευρά της ομάδας που μας ενδιαφέρει. Η ΑΕΚ είχε τις ευκαιρίες της και θα μπορούσε να έχει φύγει με τους τρεις βαθμούς, αλλά το ίδιο ισχύει και για τον Αστέρα. Δεν γίνεται κάθε χαμένο παιχνίδι να αναλύεται μόνο με βάση το τι δεν έκανε η μεγάλη ομάδα και να αντιμετωπίζεται ο αντίπαλος σαν να μην είχε δική του παρουσία στο γήπεδο. Το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί έτσι και ίσως αυτή να είναι μια από τις πρώτες αλλαγές που χρειάζεται η ποδοσφαιρική μας κουλτούρα: Να αποδεχθούμε ότι ο αντίπαλος μπορεί να παίξει καλά, να σε δυσκολέψει και να πάρει αποτέλεσμα χωρίς αυτό να σημαίνει αυτομάτως ότι η δική σου ομάδα «αυτοκτόνησε».

Η ΑΕΚ, πάντως, στο δεύτερο μέρος έδειξε να χάνει σταδιακά μέρος της φρεσκάδας της. Ο άξονας δεν είχε την ίδια ενέργεια που είχε απέναντι στη ΛΑΣΚ, η κυκλοφορία δεν ήταν το ίδιο γρήγορη και οι αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές άρχισαν να μεγαλώνουν. Όσο το παιχνίδι πλησίαζε στο τέλος, τόσο περισσότερο φαινόταν ότι οι δυνάμεις δεν ήταν ανεξάντλητες.

Αυτό είναι φυσιολογικό σε μια ομάδα που προέρχεται από αγώνα υψηλής έντασης, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και μια καλή αφορμή για να εξεταστεί η διαχείριση που χρειάζεται μέσα στη σεζόν.

Ο Νίκολιτς προχώρησε σε τρεις αλλαγές στην αρχική ενδεκάδα, με τον Αριάγκα να είναι μία από τις διαφοροποιήσεις στον χώρο της μεσαίας γραμμής, επομένως δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι δεν επιχείρησε να φρεσκάρει την ομάδα. Το θέμα είναι ότι οι επιλογές του δεν λειτούργησαν στον βαθμό που θα ήθελε και η ΑΕΚ δεν κατάφερε να κρατήσει μέχρι τέλους την ίδια ένταση. Αυτό όμως είναι και το ρίσκο που αναλαμβάνει κάθε προπονητής όταν προσπαθεί να διαχειριστεί ένα βαρύ πρόγραμμα. Αν δεν χρησιμοποιήσει άλλους παίκτες, επιβαρύνει τους βασικούς, αν τους χρησιμοποιήσει και δεν αποδώσουν, θα κληθεί να εξηγήσει γιατί άλλαξε μια ομάδα που είχε βρει ρυθμό.

Η περίπτωση του Ζίνι είναι χαρακτηριστική. Ο Αγκολέζος έμεινε για αρκετό διάστημα στο γήπεδο, παρότι η πλευρά του δεν έδωσε στην ΑΕΚ όσα θα περίμενε κανείς επιθετικά. Είναι εύκολο να κρίνουμε μια τέτοια απόφαση εκ των υστέρων, όμως ο προπονητής βλέπει δεδομένα που δεν είναι πάντα ορατά από την τηλεοπτική εικόνα και, κυρίως, πρέπει να αποφασίσει μέσα σε πραγματικό χρόνο. Αν ο Ζίνι είχε βρει το γκολ της νίκης, πιθανότατα η ίδια επιλογή θα παρουσιαζόταν ως σωστή.

Αυτό, ωστόσο, οδηγεί σε ένα πιο ενδιαφέρον ερώτημα. Αν η ΑΕΚ έχει πράγματι ένα ρόστερ με αρκετές ποιοτικές επιλογές, πόσοι από αυτούς τους ποδοσφαιριστές μπορούν στην πράξη να αποτελέσουν αξιόπιστες λύσεις; Διότι άλλο είναι να υπάρχουν παίκτες στο ρόστερ και άλλο να υπάρχει ένα σύνολο ποδοσφαιριστών που ο προπονητής εμπιστεύεται πραγματικά όταν πρέπει να αλλάξει την εικόνα ενός αγώνα.

Δεν είναι απαραίτητο να έχει γίνει λάθος στον σχεδιασμό για να τεθεί αυτό το ερώτημα. Απλώς, όσο περνούν τα παιχνίδια, θα πρέπει να αρχίσουν να παίρνουν μεγαλύτερο ρόλο περισσότεροι ποδοσφαιριστές. Αν τελικά η ΑΕΚ στηρίζεται σταθερά σε έναν κορμό 14-15 παικτών, τότε σε μια σεζόν με πρωτάθλημα και Ευρώπη είναι αναπόφευκτο να δημιουργηθεί κάποια στιγμή πρόβλημα από την επιβάρυνση.

Και αυτό δεν είναι απαραίτητα ευθύνη του προπονητή. Από τη στιγμή που ο Νίκολιτς κάνει αλλαγές και οι επιλογές του δεν αποδίδουν πάντα, το ερώτημα μεταφέρεται και στους ίδιους τους ποδοσφαιριστές. Για να υπάρξει πραγματικό βάθος, δεν αρκεί να υπάρχουν διαθέσιμοι παίκτες. Πρέπει και οι ίδιοι να είναι σε θέση να μπουν σε ένα απαιτητικό παιχνίδι και να κρατήσουν το επίπεδο της ομάδας. Η Τρίπολη ήταν μία από τις πρώτες περιπτώσεις όπου αυτή η παράμετρος δοκιμάστηκε και δεν λειτούργησε ιδανικά.

Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά του παιχνιδιού, αυτή που αφορά τις ευκαιρίες που δεν έγιναν γκολ.

Στο 86ο λεπτό ο Ρότα έκανε το γύρισμα και ο Γιόβιτς, από κοντά, δεν κατάφερε να πιάσει καλά το σουτ, με τον Μπρόρσον να απομακρύνει. Ένα λεπτό αργότερα, ο Μάγερ έκανε νέο γύρισμα και ο Γιόβιτς αστόχησε με πλασέ στην κίνηση. Δύο πολύ μεγάλες ευκαιρίες, με τον ίδιο πρωταγωνιστή, σε ένα σημείο όπου ένα γκολ θα μπορούσε να αλλάξει ολόκληρη την εξέλιξη του αγώνα.

Ο Γιόβιτς, άλλωστε, είχε χάσει σημαντική ευκαιρία και απέναντι στη ΛΑΣΚ. Δεν υπάρχει λόγος να μετατραπεί αυτό αυτομάτως σε ζήτημα, καθώς ένας επιθετικός θα χάσει μεγάλες ευκαιρίες μέσα σε μια σεζόν. Όταν όμως δύο τέτοια παιχνίδια έρχονται σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και οι απαιτήσεις είναι συνεχείς, είναι λογικό να αναρωτηθεί κανείς αν η σωματική και πνευματική επιβάρυνση μπορεί να επηρεάζει κάποιες φορές ακόμη και την τελευταία, πιο κρίσιμη απόφαση.

Στην ίδια συζήτηση χωράει και ο Μάγερ. Για ακόμη μία φορά ήταν από τους πιο επιδραστικούς παίκτες της ΑΕΚ και πιθανότατα ο κορυφαίος της, γεγονός που αναδεικνύει την ποιότητά του αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και έναν κίνδυνο. Όσο περισσότερο εξαρτάται μια ομάδα από έναν ποδοσφαιριστή για να δημιουργήσει, να κρατήσει την μπάλα και να δώσει λύσεις, τόσο μεγαλύτερη γίνεται η ανάγκη να τον διαχειριστεί σωστά. Ο Μάγερ δεν γίνεται να είναι εκείνος που θα καλείται να λύσει κάθε πρόβλημα και σταδιακά θα χρειαστεί να πάρει ανάσες, όπως όλοι.

Το ίδιο ισχύει και για την αμυντική γραμμή, όπου το βάθος θα αποτελέσει ένα από τα ζητήματα που αξίζει να παρακολουθηθούν όσο η σεζόν προχωρά. Δεν χρειάζεται από τώρα να χαρακτηριστεί κάποιος σχεδιασμός ανεπαρκής. Μια ομάδα, όμως, που θέλει να ανταποκριθεί σε πολλές διοργανώσεις θα χρειαστεί αργά ή γρήγορα να πάει αρκετά βαθιά στο ρόστερ της, είτε λόγω τραυματισμών είτε λόγω τιμωριών είτε απλώς επειδή κάποιοι βασικοί θα χρειαστούν ξεκούραση.

Και τότε θα φανεί αν υπάρχουν πραγματικές εναλλακτικές ή αν το μεγαλύτερο μέρος της ποιότητας συγκεντρώνεται σε έναν συγκεκριμένο κορμό.

Αυτό είναι, τελικά, το σημαντικότερο που μπορεί να κρατήσει κανείς από την Τρίπολη. Όχι ότι η ΑΕΚ «έχει πρόβλημα», ούτε ότι το 1-1 ακυρώνει την εξαιρετική εικόνα απέναντι στη ΛΑΣΚ, ούτε ότι δύο ισοπαλίες μετά από ευρωπαϊκά παιχνίδια αρκούν για να εξαχθούν μεγάλα συμπεράσματα. Δεν αρκούν. Υπάρχουν όμως κάποια σημάδια που αξίζει να παρακολουθηθούν.

Η Κηφισιά πήρε βαθμό από την ΑΕΚ μετά την πρόκριση επί της Λέφσκι και ο Αστέρας έκανε το ίδιο μετά τη νίκη επί της ΛΑΣΚ. Σε καμία από τις δύο περιπτώσεις δεν χρειάζεται να ψάξει κανείς για καταστροφή. Πολύ περισσότερο, δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζεται κάθε απώλεια βαθμών ως απόδειξη ότι κάτι έχει πάει στραβά. Η σεζόν είναι μεγάλη και τέτοιες βραδιές θα υπάρξουν για όλους. Το πραγματικό ζητούμενο είναι τι θα κάνει η ΑΕΚ όταν αυτές οι βραδιές αρχίσουν να γίνονται συχνότερες και οι απαιτήσεις μεγαλύτερες.

Θα μπορεί να φρεσκάρει την ενδεκάδα χωρίς να πέφτει αισθητά η ποιότητα; Θα υπάρχουν περισσότεροι παίκτες που θα μπορούν να μπουν και να ανταποκριθούν; Θα μπορεί ο προπονητής να ξεκουράζει τους βασικούς χωρίς να αισθάνεται ότι ρισκάρει υπερβολικά; Και, κυρίως, θα καταφέρει η ομάδα να παίρνει αποτελέσματα ακόμη και όταν δεν βρίσκεται στην καλύτερη αγωνιστική της κατάσταση; Αυτά είναι ερωτήματα που δεν απαντώνται από ένα 1-1 στην Τρίπολη.

Η ΑΕΚ έχει ήδη δείξει, απέναντι στη ΛΑΣΚ, ότι μπορεί να φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα απόδοσης. Τώρα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί και τις ημέρες που δεν θα είναι στα καλύτερά της. Γιατί μια μεγάλη σεζόν δεν κρίνεται μόνο στις βραδιές που όλα λειτουργούν σωστά, αλλά και σε εκείνες που η ένταση πέφτει, τα πόδια βαραίνουν και ο αντίπαλος βρίσκει την ευκαιρία να διεκδικήσει το αποτέλεσμα.

Και ίσως αυτός να είναι ο πιο σωστός τρόπος να διαβαστεί η ισοπαλία στην Τρίπολη. Όχι ως λόγος για πανικό, αλλά ως ένα παιχνίδι που έβαλε στο τραπέζι ορισμένα ερωτήματα. Όχι ως απόδειξη ότι η ΑΕΚ δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της σεζόν, αλλά ως υπενθύμιση ότι για να το κάνει θα χρειαστεί περισσότερους από τους ίδιους πρωταγωνιστές.

Γιατί στο ποδόσφαιρο δεν γίνεται πάντα να κερδίζει η ομάδα που θέλουμε. Παίζουν και οι άλλοι, έχουν τις δικές τους δυνατότητες, τις δικές τους καλές στιγμές και δικαιούνται να διεκδικούν το αποτέλεσμα. Η αποδοχή αυτής της πραγματικότητας δεν σημαίνει χαμηλές απαιτήσεις. Σημαίνει ότι μπορούμε να κρίνουμε ένα παιχνίδι χωρίς υπερβολή, να αναγνωρίζουμε τον αντίπαλο και ταυτόχρονα να βλέπουμε καθαρά τι χρειάζεται βελτίωση.

Και στην περίπτωση της ΑΕΚ, το ερώτημα που μένει από την Τρίπολη δεν είναι αν κουράστηκε. Αυτό ήταν αναμενόμενο. Είναι αν, όταν η κούραση θα επιστρέψει -και θα επιστρέψει πολλές φορές-, η ομάδα θα έχει αρκετές λύσεις και αρκετή φρεσκάδα για να συνεχίσει να παίρνει τα αποτελέσματα που χρειάζεται.

Δεν είναι η κούραση. Είναι όσα αποκαλύπτει η κούραση για την ΑΕΚ.