Το +6 λέει «φαβορί», το άγχος λέει «πρόσεχε»

Η αποψινή αγωνιστική δεν έδωσε απαντήσεις· έθεσε όμως όλα τα σωστά ερωτήματα. Σε μια βραδιά που θα μπορούσε να αποδειχθεί καθοριστική για τη μάχη του τίτλου, οι τέσσερις μεγάλοι του ελληνικού ποδοσφαίρου έδειξαν ταυτόχρονα τις αρετές και τις αδυναμίες τους, αφήνοντας το πρωτάθλημα ανοιχτό. Η ΑΕΚ είχε την ευκαιρία να κάνει το βήμα που θα της έδινε σχεδόν μαθηματικό προβάδισμα, ο Παναθηναϊκός είχε την ανάγκη να σώσει την αξιοπρέπειά του, ο ΠΑΟΚ έψαχνε μια νίκη που θα τον επανέφερε σε τροχιά αυτοπεποίθησης και ο Ολυμπιακός προσπαθούσε να αποδείξει ότι η πρόσφατη ανάκαμψη δεν ήταν πυροτέχνημα. Κανείς δεν πήρε ακριβώς αυτό που ήθελε, αλλά όλοι πήραν αυτό που άξιζαν.

Η ΑΕΚ πήγε στη Λεωφόρο με το βάρος του φαβορί. Η αποβολή του Ερνάντεθ τής έδωσε ένα δώρο που σπάνια εμφανίζεται σε τέτοια ντέρμπι. Ένα δώρο που μια ομάδα με την ποιότητα και τη συνοχή της ΑΕΚ οφείλει να αξιοποιήσει. Και για ένα ημίχρονο, η Ένωση έκανε σχεδόν τα πάντα σωστά. Πίεσε, κυκλοφόρησε, δημιούργησε, έβγαλε φάσεις, έδειξε ότι μπορεί να επιβληθεί. Το γκολ όμως δεν ήρθε. Και όσο δεν ερχόταν, τόσο μεγάλωνε το βάρος στους ώμους των παικτών της.

Το δεύτερο ημίχρονο ήταν μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Η ΑΕΚ δεν έπαιξε άσχημα, αλλά έπαιξε σαν ομάδα που ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι το «πρέπει» είναι πιο βαρύ από το «μπορώ». Οι αλλαγές, παρότι δεν ήταν «κακές» από πλευράς Νίκολιτς, δεν έδωσαν ενέργεια, οι προσωπικότητες δεν έκαναν το βήμα μπροστά, η κυκλοφορία έγινε προβλέψιμη και η δημιουργία περιορίστηκε. Η ΑΕΚ έμοιαζε να κουβαλάει όχι μόνο την πίεση του αγώνα, αλλά και την πίεση της στιγμής: Την ευκαιρία να τελειώσει το πρωτάθλημα. Και αυτή η ευκαιρία χάθηκε. Το +6 είναι σημαντικό, αλλά το +8 θα ήταν τίτλος. Η διαφορά ανάμεσα στα δύο δεν είναι αριθμητική· είναι ψυχολογική. Η ΑΕΚ παραμένει μπροστά, αλλά όχι άτρωτη. Παραμένει τεράστιο φαβορί, αλλά όχι αδιαμφισβήτητο. Και αυτό αλλάζει όλη τη δυναμική των επόμενων αγώνων.

Αντίθετα, ο Παναθηναϊκός πήρε από το ματς κάτι που δεν φαίνεται στη βαθμολογία, αλλά φαίνεται στο γήπεδο: Αξιοπρέπεια. Η ομάδα του Μπενίτεθ μπήκε στο παιχνίδι με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Λάθη, νευρικότητα, έλλειψη καθαρού μυαλού, αδυναμία να κρατήσει μπάλα, αδυναμία να βγάλει οργανωμένη επίθεση. Το πρώτο 20λεπτο ήταν ίσως το πιο προβληματικό της σεζόν. Η αποβολή του Ερνάντεθ θα μπορούσε να διαλύσει την ομάδα. Αντίθετα, τη συσπείρωσε. Από το 25' και μετά, ο Παναθηναϊκός έπαιξε με τρόπο που δεν είχε δείξει εδώ και μήνες: Με πάθος, με αυτοθυσία, με καθαρό μυαλό, με πειθαρχία. Δεν έπαιξε όμορφα, αλλά έπαιξε τίμια. Δεν έπαιξε δημιουργικά, αλλά έπαιξε με καρδιά. Ο Τετέι έκανε ένα ντέρμπι που θα θυμάται για καιρό, ο Λαφόν έπαιξε σαν τερματοφύλακας ομάδας που διεκδικεί τίτλο, ο Κυριακόπουλος, ο Τσέριν, ο Πελίστρι, όλοι έβαλαν το σώμα τους μπροστά. Ο Παναθηναϊκός δεν σώζει τη χρονιά με αυτό το 0-0. Αλλά σώζει την εικόνα του. Και αυτό, για μια ομάδα που έχει περάσει όσα έχει περάσει, δεν είναι λίγο.

Νωρίτερα, στην Τούμπα, ο ΠΑΟΚ έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει: Να θυμηθεί ποιος είναι. Μετά από ένα διάστημα αστάθειας, πίεσης και αμφισβήτησης, ο «Δικέφαλος του Βορρά» βρήκε απέναντί του έναν Ολυμπιακό που μπήκε δυνατά, αλλά έσβησε γρήγορα. Ο ΠΑΟΚ δεν ήταν κυρίαρχος, δεν ήταν εντυπωσιακός, αλλά ήταν αποτελεσματικός. Και αυτό, σε τέτοια ματς, είναι το παν. Ο Ζίβκοβιτς έκανε ένα από τα γνωστά, ώριμα παιχνίδια του, ο Κωνσταντέλιας -που δεν είχε ακουμπήσει μπάλα ως το 30'- έδειξε ξανά γιατί θεωρείται το μεγαλύτερο ελληνικό ταλέντο, ο Γερεμέγεφ έκανε αυτό που πρέπει να κάνει ένας φορ: Να τελειώνει φάσεις. Ο ΠΑΟΚ δεν κέρδισε απλώς ένα ντέρμπι. Κέρδισε ξανά την αυτοπεποίθησή του. Και αυτό τον κρατάει ζωντανό στη μάχη της δεύτερης θέσης, αλλά και στη μάχη της πίεσης που θα ασκήσει στην ΑΕΚ μέχρι το τέλος.

Ο Ολυμπιακός, από την άλλη, έδειξε ξανά το μεγαλύτερο πρόβλημά του: Δεν ξέρει ποιος είναι. Είναι η ομάδα που κέρδισε τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο; Είναι η ομάδα που ηττήθηκε στην Τούμπα; Είναι η ομάδα που μπορεί να παίξει ποδόσφαιρο κυριαρχίας; Ή είναι η ομάδα που καταρρέει με το πρώτο λάθος; Στην Τούμπα, είδαμε ξανά το δεύτερο. Ο Ολυμπιακός μπήκε δυνατά, πίεσε, δημιούργησε, απείλησε. Αλλά μόλις ο ΠΑΟΚ βρήκε γκολ, η ομάδα κατέρρευσε. Η άμυνα έκανε λάθη που δεν δικαιολογούνται σε αυτό το επίπεδο, η μεσαία γραμμή έχασε κάθε συνοχή, οι επιθετικοί έμειναν αποκομμένοι. Το 3-1 δεν είναι απλώς μια ήττα. Είναι υπενθύμιση ότι ο Ολυμπιακός χρειάζεται restart. Όχι μόνο σε πρόσωπα, αλλά σε φιλοσοφία.

Το πρωτάθλημα συνεχίζεται. Και όσο πλησιάζουμε στο τέλος, τόσο περισσότερο θα μετράει όχι το ποιος παίζει καλύτερα, αλλά το ποιος αντέχει περισσότερο. Η ΑΕΚ έχει το προβάδισμα, έχει την ποιότητα, έχει τη συνοχή και έχει χτίσει μια ολόκληρη σεζόν πάνω στη σταθερότητα. Αλλά μαζί με όλα αυτά κουβαλάει και το άγχος του φαβορί, το βάρος της στιγμής και την πίεση να τελειώσει αυτό που ξεκίνησε. Ο ΠΑΟΚ και ο Ολυμπιακός παραμονεύουν, ξέροντας ότι δεν εξαρτώνται από τους ίδιους αλλά μπορούν να δημιουργήσουν πίεση. Ο Παναθηναϊκός, πληγωμένος αλλά όχι αδιάφορος, θα παίξει τον ρόλο του μέχρι το τέλος.

Πάμε, λοιπόν, σε ένα φινάλε σκληρό, αγχωτικό, απρόβλεπτο, αλλά και συναρπαστικό. Γιατί τώρα, περισσότερο από ποτέ, το πρωτάθλημα δεν θα κριθεί μόνο από την ποιότητα, αλλά από το ποιος μπορεί να διαχειριστεί την πίεση. Και εκεί, η ΑΕΚ -ως ξεκάθαρο φαβορί- έχει μπροστά της την πιο μεγάλη δοκιμασία: Να αποδείξει ότι μπορεί όχι μόνο να προηγείται, αλλά και να αντέχει.