Ο Παναθηναϊκός πλήρωσε ακριβά, κυριολεκτικά και μεταφορικά, την τελευταία διετία την πεποίθηση του Εργκίν Αταμάν πως μια ομάδα είναι τόσο καλή όσο το άθροισμα του ταλέντου των παικτών της. Αποτέλεσμα αυτής της φιλοσοφίας ήταν να φορτωθεί το ρόστερ με πολλούς παίκτες που ξεχείλιζαν από ποιότητα, αλλά όχι το απαιτούμενο αμυντικό φίλτρο.
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς με την έλευσή του έδειξε από τις πρώτες μέρες να έχει αντιληφθεί πλήρως το πρόβλημα και αμέσως έσπευσε να αποκαταστήσει την ισορροπία. Μετά την απόκτηση του Μουστάφα Φαλ, που προσφέρει προστασία της ρακέτας η οποία τόσο έλειψε τα προηγούμενα χρόνια, ζήτησε και αυτή του Μπράνκου Μπάντιο (ναι, έτσι το προφέρει ο ίδιος και όχι Μπαντιό) για να θωρακίσει αμυντικά και την περιφέρεια.
Ο Σενεγαλέζος γκαρντ δεν έχει τη λάμψη των γκαρντ που ήρθαν τα τελευταία χρόνια, ίσως όχι και το επιθετικό τους ταλέντο (αν και αυτό είναι συζητήσιμο), αλλά διαθέτει αρετές και στοιχεία που θέλει να προσθέσει εναγωνίως στο νέο ρόστερ ο «Ζοτς». Υπό αυτή την έννοια δεν είναι σίγουρα ο πιο ταλαντούχος γκαρντ που πέρασε από τον Παναθηναϊκό, μάλλον ούτε καν στο Top 10 ή και Top 20, αλλά ο κατάλληλος για τις ανάγκες της ομάδας που διαπιστώθηκαν φέτος.
Elite αμυντικός που ξεχειλίζει ενέργεια και η… οντισιόν στα playoffs
Ο Μπράνκου Μπάντιο είναι κορυφαίου επιπέδου αμυντικός. Σύμφωνοι, δεν είναι δίμετρος γκαρντ, αφού το μπόι του δεν ξεπερνά το 1,91μ., ωστόσο το άνοιγμα χεριών του (υπολογίζεται στα 2,00 με 2,02μ.), η αστείρευτη ενέργεια, τα γρήγορα πόδια και η προσήλωσή του στην πίσω πλευρά του παρκέ τον καθιστούν σπουδαίο αμυντικό όπλο. Και παρότι το μέγεθός του δεν επιτρέπει σε άμυνα με αλλαγές να μαρκάρει παραπάνω από άσους ή δυάρια, έχει το σθένος να βάζει το κορμί του και απέναντι σε αυτούς μην επιτρέποντας τίποτα εύκολο στον αντίπαλο.
Στην εξαιρετική αμυντικά φετινή Βαλένθια, τέταρτη στην Ευρωλίγκα με 114,4 πόντους παθητικό ανά 100 κατοχές, ο Αφρικανός ήταν ο άξονας της περιφερειακής της άμυνας, καθώς όσο βρισκόταν στο παρκέ το defensive rating έπεφτε σε 111,7 πόντους ανά 100 κατοχές. Μόνο ο Ομάρι Μουρ, που όμως είχε πολύ μικρότερο ρόλο, είχε καλύτερη επίδοση (111,3).
Ο Μπάντιο έδωσε «εξετάσεις» και πέρασε με άριστα στα playoffs. Αποτελώντας στο μεγαλύτερο κομμάτι της σειράς τον πρωτεύοντα αμυντικό πάνω στον Κέντρικ Ναν, όσο ο ίδιος βρισκόταν στο παρκέ η Βαλένθια δεχόταν μόλις 106,1 πόντους ανά 100 κατοχές, ενώ ο Αμερικανός σούπερ σκόρερ του Παναθηναϊκού είδε την παραγωγή του να πέφτει σε 16,2 πόντους και τα λάθη του να αυξάνονται σε 3,8 ανά αγώνα. Ήταν η καλύτερη… οντισιόν για να πειστεί και ο πιο δύσπιστος πως είναι ένα κομμάτι που έλειπε και που όσο τα χρόνια θα βαραίνουν τον Τζέριαν Γκραντ θα «φωνάζει» ακόμη περισσότερο.
Η αμυντική ικανότητα του Μπάντιο, από την πρώτη ζώνη άμυνας με την πίεση στην μπάλα, μέχρι το προσωπικό μαρκάρισμα αντιπάλων χειριστών και την αντιμετώπιση του πικ εν ρολ, φάνηκε και στο πολύ ανταγωνιστικό ισπανικό πρωτάθλημα. Εκεί που η Βαλένθια είχε την καλύτερη άμυνα με 108,8 πόντους παθητικό ανά 100 κατοχές, αριθμός που με τον Σενεγαλέζο στο παρκέ εκτοξευόταν στο 103,4. Μακράν το καλύτερο από κάθε άλλον βασικό της ισπανικής ομάδας.
Όχι διακοσμητικός στην επίθεση
Ο Μπράνκου Μπάντιο δεν θαμπώνει με το επιθετικό του ταλέντο. Όμως σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί… πρόβλημα για την ομάδα του. Μπορεί να κατεβάσει την μπάλα με ασφάλεια, να τη μοιράσει αξιοπρεπώς και οι αντίπαλοι δεν μπορούν να τον υποτιμήσουν ή να τον παίζουν προκλητικά under (άμυνα πίσω από το σκριν). Στο ανοιχτό γήπεδο είναι καταπληκτικός, αλλά και στο set παιχνίδι δεν είναι επ’ ουδενί διακοσμητικός. Ο μέντοράς του, Πέδρο Μαρτίνεθ, που τον ανέδειξε στη Μανρέσα για μια διετία και τον πήρε μαζί του στη Βαλένθια τα τελευταία δύο χρόνια, γνώριζε ακριβώς πώς να παίρνει από εκείνον ό,τι καλύτερο μπορούσε επιθετικά. Και σίγουρα ολόκληρος Ζέλικο Ομπράντοβιτς ξέρει πώς να τον αξιοποιήσει αναδεικνύοντας τις αρετές του και καμουφλάροντας τις αδυναμίες του.
Κατ’ αρχάς είναι ένας εξαιρετικός χειριστής της μπάλας, ενώ το πολύ γρήγορο πρώτο του βήμα τού επιτρέπει να φέρνει σε ανισορροπία την αντίπαλη άμυνα και να τελειώνει αρκετές φάσεις με drive. Το σουτ του δεν είναι το μεγαλύτερό του όπλο, κυρίως επειδή δεν είναι σταθερό. Για παράδειγμα, στην regular season της EuroLeague είχε το συμπαθέστατο 35,8% στα τρίποντα εκτελώντας 5 και ευστοχώντας σε 1,85 ανά αγώνα, ωστόσο στα playoffs απέναντι στον Παναθηναϊκό και τον ημιτελικό με τη Ρεάλ είχε το απογοητευτικό 22,8% (8/35). Αντίστοιχα, στη Liga Endesa σούταρε με το ανεπαρκές 33% όλη τη σεζόν, αλλά στους τελικούς με την Μπαρτσελόνα είχε 38,4% (5/13). Στον Παναθηναϊκό, με τους τόσους ταλαντούχους συμπαίκτες που τραβούν προσοχή, αλλά και με ψηλούς ικανούς να δημιουργήσουν από μέσα προς τα έξω (βλέπε Χέιζ-Ντέιβις, Φαλ) θα πρέπει να ανεβάσει το ποσοστό του. Πάντως είναι θετικό στοιχείο πως φέτος στα ελεύθερα τρίποντα είχε 43,1% (το ποσοστό του έρχιναν κυρίως τα σουτ από ντρίμπλα και σε transition) και θα βρει αρκετά τέτοια στη νέα του ομάδα.
Η δημιουργία στο μισό γήπεδο δεν είναι το φόρτε του, αν και υπό τον Ομπράντοβιτς μπορεί να εξελίξει αρκετά το παιχνίδι του. Φέτος παρότι είχε το δεύτερο μεγαλύτερο usage στη Βαλένθια με 25,4% των κατοχών, είχε μόλις το 18% των ασίστ της ομάδας του όσο ήταν στο παρκέ. Αντίστοιχα, ο Γιαν Μοντέρο, που θα είναι αντίπαλός του στα ελληνικά ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, είχε 27,9% usage αλλά 34,8% των ασίστ, ενώ περισσότερες είχαν και οι άλλοι γκαρντ της Βαλένθια (29,3% ο Ντε Λαρέα, 26,6% ο Μουρ, 25,1% ο Τόμπσον). Προφανώς το παιχνίδι στο ανοιχτό γήπεδο τον βολεύει πολύ περισσότερο και σε αυτό, με παίκτες όπως ο Τζέντι Όσμαν στο πλευρό του, μπορεί να διαπρέψει. Μάλιστα, για παίκτη με τόσο μεγάλο usage, τόσα λεπτά συμμετοχής και τόσες κατοχές σε fast break, είναι αρκετά προσεκτικός με την μπάλα έχοντας μόλις το 13,4% των λαθών της ομάδας όσο αγωνίζεται.
Τι χρειάζεται ακόμη ο Παναθηναϊκός στα γκαρντ
Οι επιθετικοί περιορισμοί του Μπάντιο δείχνουν και τι στοιχεία θα πρέπει να έχει ο δεύτερος γκαρντ που θα αποκτηθεί. Γιατί με τον Σλούκα στα 36 και τον Γκραντ στα 34, είναι αναγκαία μία ακόμη προσθήκη εκεί, σε μια σεζόν που θα έχει over 70 παιχνίδια και υψηλότερο επίπεδο ανταγωνισμού τόσο στην Ευρωλίγκα όσο και εντός των τειχών.
Η επόμενη προσθήκη στην περιφέρεια θα πρέπει να είναι ένας παίκτης καλύτερος δημιουργικά και πιο συνεπής εκτελεστικά (ειδικά πίσω από τα 6,75μ.) από τον Σενεγαλέζο, ει δυνατόν και με μεγαλύτερο μέγεθος, αλλά χωρίς να παίρνει μεγάλο όγκο επιθέσεων στα χέρια του και με την προϋπόθεση να είναι τουλάχιστον επαρκής αμυντικά και αθλητικά. Έτσι θα μπορέσει να σχηματίσει πιο ισορροπημένα δίδυμα με Ναν, Σλούκα ή και Τολιόπουλο.
_153858.jpg?w=350&f=bicubic&um=VerySharp)
