Οι σκληρές αλήθειες του Σπανούλη, η μεγάλη ανάγκη του Ολυμπιακού και η ψευδαίσθηση του Παναθηναϊκού

Στις νίκες και τις εύκολες προκρίσεις, στις οποίες-κακά τα ψέματα-είχαμε καλομάθει από την Εθνική ομάδα από την εποχή της καθιέρωσης των «παραθύρων», κάποιες συζητήσεις που πρέπει να γίνονται πάνε… περίπατο. Μια ήττα, σαν κι αυτή από το Μαυροβούνιο που δεν είναι δα και καμία ανεπανόρθωτη συμφορά, προσφέρει αρκετή τροφή για σκέψη. Ο Βασίλης Σπανούλης πέρα από τα προφανή, όπως την εκνευριστική αστοχία ή τα αμέτρητα χαμένα ριμπάουντ, έβαλε στο τραπέζι ένα θέμα που είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα απλό παιχνίδι προκριματικών και είπε σκληρές αλλά μεγάλες αλήθειες.

Η βοήθεια των παικτών της Ευρωλίγκας στις υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας είναι πάντα ευπρόσδεκτη και πολύτιμη, ωστόσο μπορεί να αποδειχτεί δώρο-άδωρο όταν πρόκειται για παιδιά που σχεδόν όλη τη σεζόν είναι θεατές. Είναι παράλογο να περιμένουμε από τον Τολιόπουλο, τον Λαρεντζάκη, ακόμη πλέον και ολόκληρους Παπανικολάου και Μήτογλου, να έρχονται σαν έτοιμοι από καιρό στα «παράθυρα», όταν στα πανάκριβα και υπερπλήρη ρόστερ των «αιωνίων» είναι λίγο-πολύ… εκπαραθυρωμένοι. Ειδικά όταν έχουν απέναντί τους αντιπάλους που υστερούν μεν σε ταλέντο, αλλά παίζοντας σε χαμηλότερο επίπεδο έχουν πλήρη αγωνιστικό ρυθμό.

Η «σκουριά» από την αχρηστία ή την περιορισμένη χρήση μιας ολόκληρης σεζόν δεν φεύγει σε 2-3 μέρες και η έλλειψη ρυθμού πέρα από βαριά πόδια, συνοδεύεται συχνά και από υπερβάλλοντα ζήλο για να αποδείξουν αυτά τα παιδιά πράγματα τα οποία στις ομάδες τους δεν έχουν τον χώρο/χρόνο να το κάνουν. Ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί να κακίσει τους παίκτες, που είπαν το «ναι» σε μια μεγάλη πρόταση, προκειμένου να κερδίσουν χρήματα που ίσως δεν ξαναβρεθούν στο δρόμο τους στη βραχύβια καριέρα ενός αθλητή. Όμως δεν παύει, ωμά και ρεαλιστικά, αυτή η επιλογή να επηρεάζει αρνητικά την περαιτέρω αγωνιστική τους εξέλιξη, αλλά και την παρουσία τους στην Εθνική ομάδα με την καλύτερη δυνατή φόρμα.

Σημεία των καιρών… Κάποτε οι σύλλογοι πρόσφεραν στους παίκτες τη σκηνή για να παίξουν στην Εθνική ομάδα, τώρα πια όμως η Εθνική ομάδα δίνει στους παίκτες ευκαιρίες να πάρουν «προαγωγή» σε μεγαλύτερους συλλόγους και με περισσότερα χρήματα. Όμως το σκληρό τίμημα, όταν έρχεται η ακριβή μεταγραφή, είναι να μετατρέπονται από δήμαρχοι σε κλητήρες και όταν καλούνται να βγουν από τη ναφθαλίνη για να αποκτήσουν σημαντικό ρόλο μέσα σε 2-3 μέρες για χάρη του εθνικού καθήκοντος, να δυσκολεύονται να ανταποκριθούν.

Η πρώτη ανάγκη του Ολυμπιακού για το καλοκαίρι, όπως κι αν κλείσει τη σεζόν

Ο Ολυμπιακός στάθηκε καλά, παίζοντας χωρίς όχι απλώς τους δύο καλύτερους παίκτες του αλλά και τους-πιθανότατα-κορυφαίους στις θέσεις τους στην Ευρωλίγκα απέναντι στην Ζάλγκιρις στο Κάουνας. Η ήττα δεν έχει σοβαρές συνέπειες, αλλά πρόσφερε ένα συμπέρασμα που έχει εξαχθεί καιρό τώρα. Οι «ερυθρόλευκοι» υπολείπονται σε ποιότητα στη θέση «1» όχι μόνο των Λιθουανών, αλλά των περισσότερων-αν όχι όλων-των ομάδων στο Top 10 της διοργάνωσης. Ίσως και κάποιων που είναι εκτός «κάδρου» play in.

Ο Γουόκαπ, που διανύει πλέον τα 34 και προέρχεται από κουτσουρεμένη σεζόν αφού η μέση του δεν άντεξε το βάρος, δεν φτάνει για να σηκώσει μόνος τις ευθύνες, ειδικά απέναντι σε μια ομάδα που με περίπου το μισό μπάτζετ έχει στην ίδια θέση Φρανσίσκο, Γκος και Λο. Οι Πειραιώτες δεν δικαιώθηκαν με το-ούτως ή άλλως μεγάλο- ρίσκο του Έβανς, ούτε ευστόχησαν σε επιλογές όπως ο Λι, ο Νιλικίνα, ο Μόρις και ο Τζόζεφ, αν και στους δύο τελευταίους δίνουμε το δικαίωμα της αμφιβολίας λόγω της μακράς περιόδου απραξίας και των τραυματισμών που διατάραξαν την προσαρμογή τους.

Ο Ολυμπιακός δεν έχει ανάγκη στο «1» απαραίτητα κάποιον σούπερ σταρ που θα απαιτεί πολλή ώρα την μπάλα στα χέρια, σε σχήματα που υπάρχουν παίκτες όπως ο Φουρνιέ, ο Ντόρσεϊ και ο Βεζένκοφ. Αλλά ούτε και είναι φυσιολογικό να παίζει ο Γουόκαπ 36 λεπτά στον τελικό Κυπέλλου και 27 στο Κάουνας (κι αυτά λόγω φάουλ), γιατί πίσω από αυτόν… το χάος. Γι' αυτό, λοιπόν, το πρώτο μέλημα το καλοκαίρι πρέπει να είναι η απόκτηση ακριβώς ενός τέτοιου παίκτη, που θα είναι εφάμιλλης ποιότητας με αυτή που έχουν οι Πειραιώτες σε όλες τις άλλες θέσεις.

Η κλασική μουσική στην… ροκ «τρέλα» του Παναθηναϊκού που ζει με ψευδαισθήσεις

Το είχαμε επισημάνει και μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου. Ο Παναθηναϊκός δεν έλυσε όλα του τα προβλήματα μέσα σε τέσσερις μέρες στο Ηράκλειο με την προσθήκη του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις και τα… σφιγμένα γάλατα μετά την ήττα από τον Κολοσσό. Η Παρί ήρθε να ξεδιπλώσει σε όλο τους το μέγεθος όλα τα προβλήματα των «πράσινων» και να τους υπενθυμίσει πόσο ζόρικη είναι η θέση τους στην κατάταξη της Ευρωλίγκας.

Οι παιδικές ασθένειες, απόρροια κακοτεχνών στη δόμηση και διαχείριση του ρόστερ, επανεμφανίστηκαν. Ακόμη και το νέο απόκτημα της ομάδας, που με την ηρεμία που αποπνέει το παιχνίδι του, θαρρείς και επηρεασμένος από την κλασική μουσική που συνοδεύει το ζέσταμά του, λίγο έλειψε να κερδίσει μόνος του την παρτίδα, δεν φτάνει. Και δεν φτάνει γιατί αυτός ο Παναθηναϊκός είναι μονίμως σε μια «ροκ» τρέλα. Ικανός για το καλύτερο και το χειρότερο όχι από παιχνίδι σε παιχνίδι, αλλά από λεπτό σε λεπτό.

Ίσως όμως το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού να είναι άλλο και όχι αμιγώς αγωνιστικό: η ψευδαίσθηση που έχει συνοδεύσει τις λιγοστές πραγματικά καλές εμφανίσεις/νίκες της ομάδας φέτος, πως «τώρα βρήκαμε τη συνταγή και ποιος μας πιάνει». Κάθε φορά έρχεται η απότομη προσγείωση και πλέον τα περιθώρια στενεύουν. Κι όμως κάποιοι επιμένουν να λένε με περισσή βεβαιότητα πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας και πως στα playoffs η ομάδα θα δείξει τα δόντια της. Μέχρι να γίνει αυτό, βέβαια, μπορεί ο Παναθηναϊκός να μην είναι καν στα playoffs, ου μην και στα play in.

ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube