Ο Παναθηναϊκός πίστεψε πως τελείωσε την πρόκριση στη Βαλένθια. Πρώτο λάθος. Και στη συνέχεια δεν πήρε κανένα μάθημα από ό,τι έγινε στο Game 3. Δεύτερος λάθος. Στο τρίτο… καίγεται, αλλά ούτως ή άλλως αν θέλει να επιστρέψει στο σπίτι του για να διεκδικήσει την Ευρωλίγκα στο Final 4, θα πρέπει να περάσει από την κόλαση-γιατί τέτοια θα είναι-της «Ροτζ Αρένα».
Σε αντίθεση με το πρόσωπο που παρουσίασε στην πρώτη εβδομάδα της σειράς, όπου εμφανίστηκε τακτικά και πνευματικά έτοιμος, στα δύο παιχνίδια της έδρας του έβγαλε μια ανεξήγητη χαλαρότητα, που ουδείς κατάλαβε από πού πήγαζε: γιατί ούτε τόσο ανώτερος της Βαλένθια ήταν εκτός έδρας, ούτε η αποδεδειγμένα ικανή αντίπαλός του είχε τίποτα να χάσει, ούτε το T-Center φτάνει από μόνο του για να σου δώσει νίκες. Άλλωστε με αυτές τις δύο έφτασε τις οκτώ ήττες φέτος σε 21 ματς στην Ευρωλίγκα στην έδρα του…
Ο Παναθηναϊκός, με πρώτο τον προπονητή του, έμοιαζε να θεωρεί πως αρκούν οι προσωπικότητες που έχει στο παρκέ και στον πάγκο για να κερδίσει. Δεν παρουσίασε τίποτα αξιόλογο ή διαφορετικό μπασκετικά και αγωνιστικά έχασε ΚΑΙ τις δύο παρτίδες από έναν αντίπαλο που είχε σε 80 αγωνιστικά λεπτά την πρωτοπορία στα… 77 ή 78. Η πετυχημένη συνταγή της άμυνας αλλαγών στη Βαλένθια έδωσε τη θέση της σε πολύ hedge out που εκτέθηκε ανεπανόρθωτα, ο έλεγχος του ρυθμού που έβγαλε τους «πορτοκαλί» από την βολή τους έδωσε τη θέση του σε ένα τέμπο που ξεκάθαρα τους ταίριαζε, οι περιστροφές, η επικοινωνία και ο έλεγχος των ριμπάουντ χάθηκαν με την επιστροφή στην Αθήνα και η ηρεμία που είχε η ομάδα την προηγούμενη εβδομάδα έδωσε τη θέση της σε έναν εκνευρισμό που δεν βοήθησε σε τίποτα.
Ο Εργκίν Αταμάν έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης. Από το… διήμερο ρεπό που έδωσε με την επιστροφή από το 0-2, μέχρι την κάκιστη προετοιμασία της ομάδας του και τις προσαρμογές που ΔΕΝ έκανε αφότου κάηκε το πρώτο «κανονάκι» την Τρίτη. Για παράδειγμα, ο Παναθηναϊκός φάνηκε να μην έχει ετοιμάσει τίποτα για να αντιμετωπίσει τις παγίδες στον Ναν ή για να ανακόψει τις επιθέσεις των αντιπάλων στα οκτώ πρώτα δευτερόλεπτα. Αντ’ αυτών, ο Τούρκος τεχνικός μετέδιδε εκνευρισμό με τις αντιδράσεις του, αλλά και τις «τιμωρητικές» αλλαγές του, στο μόνιμο δόγμα του πως αν κάποιος από τον πάγκο δεν έχει άμεση επίδραση, στο πρώτο λάθος θα επιστρέψει εκεί και λογικά δεν θα αγωνιστεί ποτέ ξανά.
Ο Παναθηναϊκός με ένα πεντάλεπτο στο φινάλε του Game 3 και ένα οκτάλεπτο από την έναρξη της τρίτης περιόδου στο Game 4 δεν μπορούσε να περιμένει κάτι περισσότερο. Ο Αταμάν δεν αντέδρασε ούτε στο ματς της Παρασκευής σωστά, όταν η ομάδα του πήρε το μομέντουμ αλλά λόγω της εξάντλησης των βασικών δεν μπόρεσε να ξεπεράσει πάνω από το ψυχολογικό όριο του +1. Όσμαν, Ναν, Λεσόρ, Γκραντ και Χέιζ-Ντέιβις έμοιαζαν να έχουν μείνει από καύσιμα, με τον Τούρκο προπονητή να έχει παρκαρισμένους για ώρα παίκτες όπως ο Ρογκαβόπουλος ή ο Σορτς, που επειδή… τόλμησαν να χάσουν 1-2 σουτ στο πρώτο τους πέρασμα από το παρκέ, επέστρεψαν στο φινάλε, περίπου... αναγκαστικά.
Λογικά τα νεύρα για τη διαιτησία αλλά και συνταγή… ήττας στο Game 5
Ο Παναθηναϊκός, παρά τις εμφανείς αγωνιστικές αδυναμίες και τα λάθη του, έχει σοβαρούς λόγους να φωνάζει για τη διαιτησία. Άλλωστε σε ματς που κρίθηκε ξανά στο σουτ, 1-2 αποφάσεις είναι πάντα καθοριστικές. Από το φάουλ στο τρίποντο του Ναν και τον περίπατο του Μοντέρο πάνω στη γραμμή, μέχρι τα +10 φάουλ της Βαλένθια στα δύο ματς της Αθήνας (33 φάουλ κατά των Ισπανών που παίζουν με τόση ένταση και επαφές είναι ελάχιστα), υπάρχουν βάσιμοι λόγοι διαμαρτυρίας.
Αυτό όμως είναι, αποδεδειγμένα, κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει. Και είναι μάταιο να εστιάζεις σε κάτι που δεν μπορείς να ελέγξεις. Αν στις μέρες που μεσολαβούν μέχρι το Game 5 μείνει να ασχολείται με τους διαιτητές, αυτό αποτελεί συνταγή αποτυχίας και αποκλεισμού. Η ομάδα, γιατί η διοίκηση, τα ΜΜΕ και οι οπαδοί μπορούν να πουν ό,τι θέλουν, θα πρέπει να εστιάσει στο αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι. Σε αυτό, δηλαδή, που αγνόησε παντελώς μετά το 0-2 και τώρα τρέχει και δεν φτάνει.
Θα πρέπει τεχνικό τιμ και παίκτες να στρώσουν τον πισινό τους κάτω, να δουν τα λάθη τους, να κάνουν προσαρμογές, να… λιώσουν στο βίντεο και να μπουν με mindset πολεμιστή στο ματς. Μόνο έτσι μπορεί ο Παναθηναϊκός να ελπίζει πως θα σώσει την παρτίδα, έστω και από τον δύσκολο δρόμο. Πρώτα πρέπει να παίξει μπάσκετ, να βγάλει ένταση στην άμυνα, να παλέψει στα ριμπάουντ, να γυρίσει την μπάλα στην επίθεση και μετά να ποντάρει στις προσωπικότητες και το ταλέντο που έχει σε πλεόνασμα έναντι των αντιπάλων. Αν θεωρήσει πως επειδή υπερέχει σε κλάση και παραστάσεις αυτό από μόνο του αρκεί για να φύγει νικητής, θα είναι πικρά γελασμένος και φυσικά χαμένος.
Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
