Η σχέση του Παναθηναϊκού με τον Εργκίν Αταμάν μοιάζει με τους καλοκαιρινούς έρωτες. Ξεκινούν θυελλωδώς, με ασίγαστο πάθος, φουντώνουν μέρα με τη μέρα και σου δίνουν την αίσθηση πως θα κρατήσουν για πάντα. Όταν όμως έρχεται η τριβή της καθημερινότητας, η φλόγα σιγοσβήνει, έρχονται στην επιφάνεια κουσούρια που κάποτε έβλεπες ως… χαριτωμένα, τα προβλήματα μεγεθύνονται και κάθε μέρα μοιάζει χειρότερη από την προηγούμενη μέχρι το μοιραίο. Ο χωρισμός σε αυτές τις περιπτώσεις είναι αναπόφευκτος, αλλά όσο πικρή κι αν είναι η τελευταία γεύση, οι δυο τους πάντα θα έχουν να θυμούνται τις μεγάλες τους στιγμές. Έτσι και ο Παναθηναϊκός με τον Αταμάν, όσο και αν η σχέση τους έφθινε στη δίνη του χρόνου, θα έχουν πάντα να θυμούνται το μυθικό 2024, με το έβδομο στο Βερολίνο και το reverse sweep.
Μόνο αυτός θα μπορούσε…
Όταν ο Αταμάν αναλάμβανε το καλοκαίρι του 2023, η αποστολή του έμοιαζε με… mission impossible. Ο Παναθηναϊκός ερχόταν από σειρά ετών με έσοδα-έξοδα, από την 17η θέση της Ευρωλίγκας, με τον Ολυμπιακό να κυριαρχεί εντός των τειχών και την απαίτηση ενός κόσμου μαθημένου στους τίτλους που δεν έδειχνε και μεγάλη διάθεση για υπομονή. Κοινώς… μόνο ένας τρελός θα αναλάμβανε ένα τόσο απαιτητικό πρότζεκτ και ο Τούρκος ήταν ακριβώς αυτό που απαιτούσε η περίσταση.
Κόντρα σε κάθε λογική, ο ίδιος από τις αρχές της σεζόν, όταν ακόμη ο Παναθηναϊκός είχε αρνητικό ρεκόρ και ο Ναν βρισκόταν ακόμη στις ΗΠΑ, έβγαινε και διαλαλούσε στον κόσμο της ομάδας να κλείσει εισιτήρια για το Final 4. Τον αποκάλεσαν από παράτολμο ως φαφλατά, αλλά ο ίδιος πέτυχε τον σκοπό του. Από την πρώτη προπόνηση της καλοκαιρινής προετοιμασίας είχε πει στους παίκτες του πως όποιος δεν πιστεύει στην κατάκτηση της Ευρωλίγκας δεν έχει θέση στα πλάνα του. Και… λέγε-λέγε, ακόμη και οι πιο δύσπιστοι άρχισαν να το πιστεύουν. Κι ακόμη περισσότερο όταν άρχισαν να έρχονται οι πρώτες μεγάλες νίκες, με την αυτοπεποίθηση να γιγαντώνεται στο τελευταίο τρίμηνο, όταν πλέον η ομάδα είχε αρχίσει να ρολάρει φτάνοντας στην κατάκτηση της κορυφής σε Ελλάδα και Ευρώπη.
Κανένας προπονητής, ούτε ακόμη οι μεθοδικοί Ομπράντοβιτς και Μπαρτζώκας, θα μπορούσαν να πετύχουν όσα πέτυχε μέσα σε εννιά μήνες ο Αταμάν. Μόνο αυτός θα μπορούσε να μετατρέψει μια ομάδα που είχε κάνει συνήθεια την ήττα, σε ένα σφιχτοδεμένο σύνολο, με απλό αλλά δύσκολα αντιμετωπίσιμο τρόπο παιχνιδιού στην επίθεση, μια άμυνα που έφτασε από προβληματική να τσακίζει κόκκαλα και μια ορμή που στο τελευταίο τρίμηνο της σεζόν οδήγησε τον Παναθηναϊκό να περάσει από… πάνω τον ανταγωνισμό.
Φθορά, ατυχία, κακοί χειρισμοί και… αντίστροφη μέτρηση
Ο Παναθηναϊκός έφτασε με μη συμβατικό τρόπο στην κορυφή, καθώς η εκτόξευση από τον πάτο στο Έβερεστ μέσα σε μια σεζόν δεν ακολούθησε τα προβλεπόμενα αργά αλλά σταθερά βήματα του manual. Όμως η εξέλιξη των πραγμάτων απέδειξε πως οι «πράσινοι» και η σχέση τους με τον Αταμάν ακολούθησαν μια αντίστροφη πορεία από τα ειωθότα. Ό,τι αρχίζει ωραία, τελειώνει με πόνο, που λέει και το τραγούδι…
Η περαιτέρω εξέλιξη της ομάδας θα ήταν το φυσικό επόμενο, ωστόσο παρά τις τεράστιες επενδύσεις που έγιναν ο Παναθηναϊκός με τον Τούρκο στο τιμόνι άρχισε να φθίνει αγωνιστικά από τη δεύτερη κιόλας σεζόν του. Ο ίδιος απέτυχε να εμπλουτίσει τον κορμό της ομάδας με τα κατάλληλα κομμάτια και συνέχισε να πορεύεται με ένα κλειστό γκρουπ παικτών που όμως είχε ήδη αρχίσει να βγάζει κόπωση από την υπερπροσπάθεια της πρώτης σεζόν. Οι περισσότερες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, προσθήκες που ο ίδιος εισηγήθηκε δεν «βγήκαν» σε αντίθεση με την πρώτη σεζόν και το κλίμα άρχισε να χαλάει. Ο σοκαριστικός τραυματισμός του Λεσόρ, το χρόνιο πρόβλημα του Γκριγκόνις στη μέση και ο χρόνος που είναι αμείλικτος για παίκτες όπως ο Σλούκας και ο Γκραντ «έδεσαν» τα χέρια του και δεν έδειξε διάθεση να πάει κόντρα στη φύση του και να εμπιστευτεί περισσότερους παίκτες.
Ο Αταμάν δεν αντιμετώπισε καθόλου ψύχραιμα τις αναποδιές. Έγινε δογματικός, αγνοούσε όχι μόνο τα ΜΜΕ και τους φιλάθλους, αλλά ακόμη και συνεργάτες του που του επισήμαναν τα προφανή, άρχισε να γίνεται όχι απλώς επικριτικός αλλά προσβλητικός απέναντι σε παίκτες του και έμοιαζε να ασχολείται λιγότερο με τα του οίκου του, με την προετοιμασία των αγώνων και με τακτικές προσαρμογές δίνοντας έμφαση σε πομπώδεις δηλώσεις, μεγαλοστομίες ή κραυγές κατά δικαίων και αδίκων. Προβλήματα που στις νίκες και τους τίτλους κρύβονταν κάτω από το χαλί ήρθαν στην επιφάνεια, το «δέσιμο» με τους παίκτες στα αποδυτήρια χάθηκε και η ομάδα έμοιαζε να πορεύεται χωρίς κατεύθυνση, με αυτόματο πιλότο, έχοντας έναν ξεροκέφαλο καπετάνιο και ένα πλήρωμα που είχε χάσει την υπομονή μαζί του.
Ένα αναπόφευκτο διαζύγιο
Όσο απρόσμενη ήταν με μπασκετική λογική η… απότομη επιτυχία του 2024, άλλο τόσο αναμενόμενη ήταν η κατάληξη της φετινής σεζόν για τον Παναθηναϊκό και τη συνεργασία του με τον Αταμάν. Οι κακές επιλογές στις μεταγραφές, όχι απαραίτητα πάντα με κακούς παίκτες αλλά κυρίως με ασύμβατους για τις ανάγκες της ομάδας, η όχι απλώς μη αξιοποίηση αλλά η απαξίωση και υποτίμηση άλλων παικτών, η αίσθηση πως η ομάδα ήταν μονίμως τακτικά αδιάβαστη και φυσικά τα αποτελέσματα που ήταν στραβά εξ αρχής, έδειχναν από νωρίς τι θα ακολουθήσει.
Μπορεί στο τέλος της σεζόν ο Παναθηναϊκός να πήρε το Κύπελλο δια περιπάτου, καθώς και να έχασε το πρωτάθλημα και την πρόκριση στο Final 4 για λεπτομέρειες στο Game 5 απέναντι σε δύο ανώτερες ομάδες, ωστόσο η γενική εικόνα όλη τη σεζόν ήταν πως… στραβά αρμενίζει. Η έβδομη θέση στην κανονική περίοδο της EuroLeague, οι 27 ήττες που γνώρισε η ομάδα μέσα στη σεζόν και τα μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού πραγματικά καλά παιχνίδια της ομάδας, είναι μη αποδεκτές επιδόσεις για μια ομάδα με τέτοιο μπάτζετ και ο κύκλος μοιραία κλείνει.
Η απόφαση του Παναθηναϊκού να χωρίσει τους δρόμους του με τον Αταμάν, πριν μάλιστα καν εξασφαλίσει το πολυπόθητο «ναι» από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ήταν ορθή και πρακτικά αναπόφευκτη. Το διαζύγιο ήταν όσο ειρηνικό και… αγαπησιάρικο πρόσταζε όσα έζησαν μαζί οι δύο πλευρές. Όπως Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην «Καζαμπλάνκα», που θυσίασε τον έρωτά του για την Ίνγκριντ Μπέργκμαν για έναν ανώτερο σκοπό, έτσι και οι δύο πλευρές αντιλήφθηκαν πως θα είναι προτιμότερο για αμφότερους να πορευτούν χώρια. Και πάντα θα τους ενώνει το... Βερολίνο.
_234355.jpg?w=350&f=bicubic&um=VerySharp)
