Ό,τι αγαπάς δεν τελειώνει και ο Αταμάν αγαπήθηκε όσο λίγοι στον Παναθηναϊκό

Η θρυλική ποιήτρια Μάγια Αγγέλου έλεγε πως «οι άνθρωποι θα ξεχάσουν τι είπες, οι άνθρωποι θα ξεχάσουν τι έκανες, αλλά ποτέ δεν θα ξεχάσουν πώς τους έκανες να νιώσουν». Καμία φράση δεν αντικατοπτρίζει περισσότερο τη θητεία του Εργκίν Αταμάν στον Παναθηναϊκό, η οποία χαρακτηρίστηκε από πάρα πολύ έντονα συναισθήματα, τόσο στα κορυφαία όσο και στα χαμηλά σημεία της. Βοήθησε σε αυτό και η ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία του Τούρκου προπονητή.

Μπορεί το αρνητικό φινάλε στο πέρασμά του από τον «πράσινο» πάγκο να άφησε μία πικρή επίγευση, όμως η πραγματικότητα είναι πως ο Τούρκος τεχνικός αποτελεί ένα τεράστιο κεφάλαιο για τον σύλλογο. Ίσως και το μεγαλύτερο, μετά τον σπουδαιότερο Ευρωπαίο προπονητή όλων των εποχών, τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Σε κάποιους ενδεχομένως να ακουστεί ως υπερβολή, όμως δύσκολα θα βρει κανείς άλλον κόουτς πέρα από τον «Ζοτς» που να ταυτίστηκε τόσο πολύ με μία εποχή του Παναθηναϊκού όσο ο Αταμάν.

Ο πολύπειρος προπονητής ήρθε το καλοκαίρι του 2023 σε έναν σύλλογο που είχε απωλέσει το DNA του. Ο Παναθηναϊκός δεν θύμιζε σε τίποτα την κραταιά δύναμη του παρελθόντος, όχι μόνο γιατί τερμάτιζε χαμηλά στην κατάταξη, αλλά γιατί είχε συνηθίσει στην ήττα, σε Ελλάδα και Ευρώπη. Μέσα σε αυτή την κατάσταση, εμφανίστηκε ένας άνθρωπος που από την πρώτη στιγμή που προσγειώθηκε στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» μιλούσε για Final Four και «αστέρια».



Μόνο ένας σπουδαίος winner όπως ο Αταμάν, θα μπορούσε τόσο γρήγορα να επαναφέρει τον Παναθηναϊκό στο status του παρελθόντος. Η μετάβαση από τη 17η θέση της κατάταξης στην κορυφή μπορεί να εξηγηθεί με βάση τη μεγάλη αύξηση του μπάτζετ, όμως έγινε με τέτοια ταχύτητα και με τόσο «κρότο» που παραμένει εντυπωσιακή. Ακόμη και στο αναμενόμενα δύσκολο ξεκίνημα, η προσωπικότητα του Τούρκου προπονητή και ο σεβασμός που απολάμβανε από άπαντες στον οργανισμό, ήταν στοιχεία αρκετά για να απορροφήσουν τους όποιους κραδασμούς.

Την κατάληξη τη γνωρίζουν όλοι. Ο Παναθηναϊκός έφτασε από μία ομάδα που έκανε προσπάθεια να ανακτήσει ένα κομμάτι του χαμένου DNA της, να γίνει μέσα σε μία σεζόν ένα γκρουπ που παρέσυρε σαν οδοστρωτήρας τη Φενέρμπαχτσε και τη Ρεάλ στο Final Four της Εuroleague. Για «κερασάκι», πήρε και ένα πρωτάθλημα κόντρα στον «αιώνιο» αντίπαλο με ανατροπή από το 0-2 στη σειρά.

Στη δεύτερη σεζόν, δύσκολα μπορεί κάποιος να κατηγορήσει τον Αταμάν για την αποτυχία. Ο Παναθηναϊκός έμοιαζε ως ένα από τα φαβορί της Ευρωλίγκας και έπαιξε ως τέτοιο, τερματίζοντας την κανονική περίοδο με πλεονέκτημα έδρας και παίρνοντας την πρόκριση στο δεύτερο συνεχόμενο Final Four. Ενδιάμεσα, όμως, έχασε τον κορυφαίο τότε σέντερ της Ευρώπης, Ματίας Λεσόρ, και κατ' επέκταση ένα πολύ μεγάλο μέρος της δυναμικής του. Ακόμη και η απώλεια του πρωταθλήματος, ήταν μάλλον περισσότερο απόρροια της πολύ αρνητικής ψυχολογικής διαχείρισης από την ιδιοκτησία των «πράσινων», και λιγότερο αποτέλεσμα του κοουτσαρίσματος του Τούρκου τεχνικού.

Όμως η πίστωση χρόνου που κέρδισε από τις δύο πρώτες σεζόν δεν μπορούσε να είναι ανεξάντλητη. Στην τρίτη χρονιά, τα προβλήματα που άλλοτε καλύπτονταν από τα αποτελέσματα βγήκαν στην επιφάνεια και ο ίδιος δεν βρήκε ποτέ τις απαντήσεις.. Άλλωστε, όπως είχε πει παλιότερα και ο θρυλικός ποδοσφαιρικός κόουτς Μπέλα Γκούτμαν, «η τρίτη σεζόν είναι θανάσιμη»...

Ο Αταμάν ήταν ο νούμερο ένα υπεύθυνος για την απογοητευτική χρονιά του Παναθηναϊκού, που ολοκληρώθηκε με τον πενιχρό απολογισμό ενός Κυπέλλου. Χωρίς να καταφέρει σε κανένα σημείο της αγωνιστικής περιόδου να διορθώσει τα κακώς κείμενα της ομάδας, κατέληξε όχι μόνο να απωλέσει τους μεγαλύτερους στόχους του συλλόγου, αλλά και κάτι πολύ χειρότερο: να χάσει τους παίκτες του, κάτι που συνήθως είναι καταδικαστικό για έναν προπονητή. Από ένα σημείο της σεζόν και έπειτα, ήταν φανερό πως οι παίκτες των «πράσινων» δεν είχαν καμία διάθεση να παίξουν για εκείνον, και ο ίδιος δεν είχε κανέναν τρόπο να τους εμπνεύσει.

Πολλοί τον κατέκριναν ότι άλλαξε. Ότι το κοουτσάρισμά του χειροτέρεψε, ότι έχασε την επαφή με τα αποδυτήρια, ότι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόταν τους παίκτες του έγινε πιο σκληρός και πιο απόμακρος. Στην πραγματικότητα, όμως, συνέβη μάλλον το αντίθετο. Ο Αταμάν δεν απέτυχε στην τελευταία του σεζόν επειδή μεταμορφώθηκε σε έναν διαφορετικό προπονητή. Απέτυχε επειδή παρέμεινε ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος που είχε οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στην κορυφή. Η αυτοπεποίθηση που έγινε πείσμα, η ελευθερία που έδινε στους παίκτες του, η απόλυτη πίστη στις δικές του μεθόδους και η ιδιαίτερη διαχείριση των προσωπικοτήτων ήταν τα ίδια στοιχεία που τον απογείωσαν, αλλά και εκείνα που με το πέρασμα του χρόνου έφεραν μια αναπόφευκτη φθορά. Όπως λένε και οι Αγγλοσάξονες, «live by the sword, die by the sword».

Και κάπως έτσι, ένας κύκλος ολοκληρώθηκε. Με αρνητικό φινάλε μεν, όμως αν κοιτάξει κανείς τη μεγαλύτερη εικόνα, δεν υπάρχει καμία αμφισβήτηση ότι η θητεία του Αταμάν στον πάγκο του Παναθηναϊκού ήταν απόλυτα επιτυχημένη, με βάση τους στόχους που τέθηκαν στην αρχή αυτής. Αν κανείς υποσχόταν σε έναν φίλο του «τριφυλλιού» το 2023 πως μέσα στα επόμενα χρόνια η ομάδα του θα έπαιζε σε δύο Final Four και θα έπαιρνε μία Ευρωλίγκα, ένα πρωτάθλημα και δύο Κύπελλα, θα αγόραζε αυτό το σενάριο και θα έλεγε και ευχαριστώ.

Στην πραγματικότητα, όμως, ο Αταμάν για τον «επτάστερο» ήταν κάτι πολύ παραπάνω από μία λίστα με τίτλους. Η μεγαλύτερή του συνεισφορά ήταν πως έκανε ξανά τον κόσμο του Παναθηναϊκού να πιστέψει. Να περιμένει. Να ονειρευτεί. Να νιώθει πως η ομάδα του ανήκει ξανά στην κορυφή της Ευρώπης. Και αυτά είναι συναισθήματα που δύσκολα ξεχνιούνται.

Αν κάποιοι τα ξεχάσουν, πάντα θα υπάρχει ένα λάβαρο στην οροφή του «Telekom Center» για να τους τα θυμίζει...