Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέντρικ...

Υπάρχουν πολλές συζητήσεις που μπορούν να γίνουν για την ομολογουμένως αποτυχημένη σεζόν του Παναθηναϊκού. Aπό την απόλυτη επικέντρωση σε εξωαγωνιστικά ζητήματα και τη συχνή τακτική ανετοιμότητα του Εργκίν Αταμάν, μέχρι τις αποτυχημένες μεταγραφές και την έλλειψη χημείας. Μία συζήτηση που δεν γίνεται εξίσου συχνά, ίσως επειδή είναι λίγο «τζιζ», είναι όμως αυτή για την απόδοση του Κέντρικ Ναν σε μεγάλο μέρος της αγωνιστικής περιόδου που ολοκληρώθηκε.

Ας βγάλουμε τα δεδομένα από τη μέση. Ο 30χρονος γκαρντ είναι ο κορυφαίος επιθετικός παίκτης στην Ευρώπη και ένας από τους καλύτερους Αμερικανούς που έχουν έρθει στη δική μας πλευρά του Ατλαντικού στην ιστορία. Η δική του έλευση απογείωσε τον Παναθηναϊκό τη σεζόν 2023-24, μετατρέποντας τους «πράσινους» από μια ανταγωνιστική ομάδα σε ένα σχεδόν ασταμάτητο σύνολο. Η δική του συγκλονιστική παρουσία την προηγούμενη σεζόν, κατά την οποία αναδείχθηκε MVP της Euroleague, κράτησε το «τριφύλλι» σχεδόν ανεπηρέαστο από το σοκ με τον Ματίας Λεσόρ και το βοήθησε να φτάσει σε ακόμη ένα Final Four.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο Ναν δεν έχει αντίπαλο στο παρκέ, εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Ελάχιστοι παίκτες μπορούν να τον περιορίσουν όταν βρίσκεται στην καλύτερη εκδοχή του. Η μόνη τακτική που πιάνει απέναντί του, είναι τα mind games, και αυτή επιστρατεύουν πλέον οι περισσότερες ομάδες. Δυστυχώς για τον Παναθηναϊκό, αυτό το σχέδιο πιάνει ολοένα και συχνότερα, καθώς ο Αμερικανός πέφτει διαρκώς θύμα της έλλειψης καθαρού μυαλού και γίνεται αρνητικός για την ομάδα του. Στο καλό σενάριο, καθώς πολλές φορές θέτει και τον εαυτό του εκτός αγώνα.

Το αίσθημα αδικίας

Στις πρώτες δύο σεζόν του στον Παναθηναϊκό και ιδίως στην παρθενική, ο Ναν απέκτησε τη φήμη του ψυχρού εκτελεστή. Του παίκτη, δηλαδή, που θα κάνει τη δουλειά που πρέπει στην επίθεση, εντελώς ανεπηρέαστος από όσα συμβαίνουν γύρω του. Αυτό το «κρύο αίμα» που τον χαρακτήριζε, όμως, μοιάζει να έχει χαθεί. Ο Αμερικανός εδώ και καιρό αγωνίζεται με εκνευρισμό και δίνει διαρκώς την αίσθηση ότι προσπαθεί να... τρυπήσει τον τοίχο και να τα βάλει με όλους.

Αυτό που φαίνεται να έχει επηρεάσει περισσότερο από όλα το μυαλό του Ναν, είναι η συζήτηση για το πώς αντιμετωπίζεται από τη διαιτησία. Σίγουρα, ένας σούπερ σταρ τέτοιου διαμετρήματος μπορεί να νιώθει αδικημένος από το γεγονός πως όχι μόνο δεν απολαμβάνει την επιείκεια των διαιτητών όπως άλλοι συνάδελφοί του ανάλογου status, αλλά αντίθετα πρέπει να... ματώσει για να πάρει φάουλ και να πάει στη γραμμή των βολών. Όμως μοιάζει να έχει «μπολιαστεί» τόσο πολύ από αυτό το αίσθημα πως όλοι είναι εναντίον του, που βγάζει μία έντονη συναισθηματική φόρτιση στο παιχνίδι του.

Η σειρά των τελικών με τον Ολυμπιακό είναι ενδεικτική. Οι «ερυθρόλευκοι» στοχευμένα επιχείρησαν να παίξουν με το μυαλό του Ναν. Οι παίκτες τους οποίους μάρκαρε προσπαθούσαν να εκμαιεύσουν φάουλ έτσι ώστε να τον εκνευρίσουν, ενώ στην άλλη πλευρά οι αμυνόμενοι που αναλάμβαναν το μαρκάρισμά του ήταν έξτρα physical με τον ίδιο σκοπό. Η τακτική λειτούργησε. Ο Αμερικανός ολοκλήρωσε τη σειρά με μόλις 13,4 πόντους και 23/57 σουτ εντός πεδιάς (40%), ενώ στα κρίσιμα λεπτά των δύο τελευταίων αγώνων βρισκόταν στον πάγκο, έχοντας χρεωθεί νωρίς με πέντε φάουλ.

H ευθύνη του ίδιου και αυτή των υπολοίπων

Φυσικά, ο νούμερο ένα υπεύθυνος γι' αυτή τη συνθήκη είναι ο ίδιος ο Ναν. Ο MVP της σεζόν 2024-25 έχει λάβει (δικαίως) από τον Παναθηναϊκό ένα τεράστιο συμβόλαιο ύψους περίπου 4,5 εκατομμυρίων ευρώ ετησίως, και οφείλει στην ομάδα του να μην τίθεται τόσο εύκολα εκτός αγώνα, είτε πνευματικά είτε κυριολεκτικά, λόγω αχρείαστων φάουλ εκνευρισμού.

Ειδικά το τελευταίο έχει μετατραπεί σε επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Ο Αμερικανός συχνά «θολώνει» όταν θεωρεί ότι δεν παίρνει τα σφυρίγματα που δικαιούται και καταλήγει να μαρκάρει με υπερβολική επιθετικότητα, ακόμη και σε σημεία του γηπέδου όπου δεν υπάρχει λόγος να ρισκάρει φάουλ, στη... σέντρα ή σε διεκδίκηση ριμπάουντ.

Από την άλλη, όμως, οι άνθρωποι γύρω του δεν είναι άμοιροι ευθυνών. Ο Παναθηναϊκός, από την ιδιοκτησία μέχρι τον άρτι αποχωρήσαντα προπονητή, έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο σε αυτή την έλλειψη ψυχραιμίας του Ναν. Όταν ένας οργανισμός, από την κορυφή μέχρι τη βάση, περνά διαρκώς σε έναν παίκτη το μήνυμα ότι εκείνος κάνει τα πάντα σωστά και ότι για καθετί που πηγαίνει στραβά ευθύνονται πάντα οι εξωτερικοί παράγοντες, είναι δύσκολο να αναπτύξει την απαιτούμενη αυτοκριτική. Άλλωστε, όπως έχει ειπωθεί πολλές φορές στο παρελθόν, το χειρότερο που μπορείς να κάνεις σε έναν αθλητή είναι να του δώσεις άλλοθι για την αποτυχία.

Τι ακολουθεί

Όπως ειπώθηκε και παραπάνω, όταν ο Ναν μπαίνει σε... poker face mode, δεν ασχολείται με όσα γίνονται γύρω του και απλώς παίζει το μπάσκετ του, είναι πρακτικά ασταμάτητος. Επειδή κανένας δεν μπορεί να ορίσει τις εξωτερικές συνθήκες, η μόνη επιλογή που έχει ο Αμερικανός είναι να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιδρά σε αυτές. Η βοήθεια της ομάδας θα είναι καθοριστική προς αυτή την κατεύθυνση. Άλλωστε, και ο ίδιος ο Παναθηναϊκός οφείλει να βρει τον τρόπο να επαναφέρει το μεγαλύτερο επιθετικό του όπλο στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις.

Στην πραγματικότητα, πολύ μεγάλη ευθύνη πέφτει και στα χέρια του επόμενου προπονητή της ομάδας, όποιος κι αν είναι αυτός. Ο νέος κόουτς των «πράσινων» θα πρέπει να βρει τον τρόπο να επαναφέρει τον Ναν στην πνευματική κατάσταση που τον έκανε κυρίαρχο στην Ευρώπη. Να τον πείσει ότι η μάχη που αξίζει να δίνει είναι αυτή μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου και όχι με τους διαιτητές, τους αντιπάλους ή οτιδήποτε άλλο συμβαίνει γύρω του.

Στο τέλος της ημέρας, ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται έναν διαφορετικό Ναν. Χρειάζεται τον Ναν που πριν από δύο χρόνια κατέκτησε την Ευρώπη. Τον παίκτη που έμπαινε στο παρκέ, φορούσε το poker face του και άφηνε το μπάσκετ να μιλήσει για λογαριασμό του.