Όπως ακριβώς δήλωσε και ο Ραζβάν Λουτσέσκου μετά το φινάλε της αναμέτρησης με τον Ολυμπιακό: «Κάποια στιγμή πρέπει να βγάλεις αντίδραση κόντρα στη μοίρα».
Ο ΠΑΟΚ έκανε ακριβώς αυτό. Άφησε στην άκρη γκρίνια, μιζέρια και εσωστρέφεια και, με ένα ψήγμα από το ποδόσφαιρο που μας είχε συνηθίσει στα μισά της χρονιάς, έδειξε -έστω και την τελευταία στιγμή- ότι έχει σφυγμό και δεν είναι εδώ για να κάνει… χάρες, αλλά αντιθέτως για να ρίξει κατάρες και να φτιάξει όσο το δυνατόν περισσότερο το παρόν, αλλά κυρίως το μέλλον του.
Όλα ξεκίνησαν να διαλύονται με μία καταιγίδα αρνητικών αποτελεσμάτων, με την αρχή να γίνεται στον Βόλο και το Πανθεσσαλικό, με την ήττα από την τοπική ομάδα (2-1), και να ολοκληρώνονται εκεί, με τον χαμένο τελικό από τον ΟΦΗ (3-2). Σε αυτή την κατρακύλα μπήκε απότομο φρένο, με τον «Δικέφαλο του Βορρά» να αντιμετωπίζει έναν Ολυμπιακό που λυσσούσε για το διπλό και να τον υποχρεώνει σε μία βαριά ήττα, επικρατώντας με 3-1.
Πλέον ο ΠΑΟΚ έχει τον πρώτο λόγο για τη δεύτερη θέση, καθώς βρίσκεται αγκαλιά με τους «ερυθρόλευκους» στους 61 βαθμούς, ενώ έχει πλέον υπέρ του την ισοβαθμία. Και γιατί όχι; Ποδόσφαιρο είναι, έχουμε δει και πιο τρελά πράγματα να συμβαίνουν. Μένει ζωντανός στο κυνήγι του πρωταθλήματος.
Η ειδοποιός διαφορά από τα παιχνίδια στα οποία οι «ασπρόμαυροι» ήταν από απογοητευτικοί έως και τραγικοί δεν ήταν απλώς οι επιστροφές των τραυματιών, αλλά το γεγονός ότι οι παίκτες αυτοί είχαν προλάβει να πάρουν και μερικά αγωνιστικά λεπτά στα πόδια τους. Δεν μπήκαν έτσι με το… καλημέρα να παίξουν μετά από δύο μήνες απουσίας.
Οι Μιχαηλίδης, Κένι, Μεϊτέ και Ζίβκοβιτς ξεκίνησαν όλοι βασικοί. Αυτό δεν αποτελεί είδηση, καθώς και οι τέσσερις βρέθηκαν στην αρχική ενδεκάδα στον τελικό με τον ΟΦΗ, με την απόδοσή τους να μην ικανοποιεί ούτε στο ελάχιστο. Αυτή τη φορά, βέβαια, είχαν προλάβει να πατήσουν λίγο παραπάνω χορτάρι· δεν εμφανίστηκαν στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας για να πέσουν απευθείας στα βαθιά χωρίς να προλάβουν να προσαρμοστούν μετά από ολόκληρες εβδομάδες στα πιτς. Αυτό συνέβη με τους Ζίβκοβιτς, Κένι και Μιχαηλίδη στη Νέα Φιλαδέλφεια, όπου πέρασαν και οι τρεις ως αλλαγή. Το ίδιο ακριβώς συνέβη και στον τελικό Κυπέλλου, με τα αποτελέσματα να φωνάζουν από μόνα τους.
Στο πρώτο ημίχρονο ο Ολυμπιακός έδειχνε κλάσεις ανώτερος, με τον ΠΑΟΚ να δυσκολεύεται αισθητά να βρει τον εαυτό του μέσα στο γήπεδο. Η τύχη και ο Παβλένκα κράτησαν πολλές φορές τον ΠΑΟΚ όρθιο στο ματς, μέχρι να έρθει το δεύτερο ημίχρονο και μαζί τα πάνω κάτω. Φανερά ανεβασμένος στο δεύτερο μέρος ο «Δικέφαλος του Βορρά», σκόραρε νωρίς με τον Ζίβκοβιτς στο 55' και πάγωσε για τα καλά τους Πειραιώτες. Η συνέχεια βάφτηκε «ασπρόμαυρη» και η Τούμπα ξέσπασε, απομακρύνοντας τα μαύρα σύννεφα πάνω από τη Θεσσαλονίκη.
Ο Ραζβάν Λουτσέσκου έβλεπε την καλοκουρδισμένη του μηχανή να χάνει συνεχώς γρανάζια, με τον έναν τραυματισμό να διαδέχεται τον άλλον. Το βράδυ της Κυριακής (03/05), είδαμε τον Ρουμάνο να έχει ξανά στα χέρια του τα εργαλεία που έχει τόσο πολύ ανάγκη (και πάλι όχι όλα) και ξαφνικά να εμφανίζει μία εικόνα που μας γύρισε αρκετούς μήνες πίσω, τότε που ο πλήρης ΠΑΟΚ έσφυζε από αυτοπεποίθηση και θάρρος, κυριαρχώντας τόσο εντός όσο και εκτός των συνόρων.
Η φετινή σεζόν θα ολοκληρωθεί και ποτέ κανείς δεν θα μάθει ποιο ήταν πραγματικά το ταβάνι αυτής της ομάδας. Το κοντό ρόστερ και η κακή διαχείριση μάς στέρησαν έναν ΠΑΟΚ που θα μπορούσε να μας αφήσει άφωνους ή να μας ξενερώσει, ανάλογα με το πόσο θα διαρκούσε εκείνο το φαντασμαγορικό φεγγάρι στο οποίο βρισκόταν.
Μπορεί το πρωτάθλημα να δείχνει -και να είναι- μακριά, ωστόσο με αυτή τη νίκη ο ΠΑΟΚ μπόρεσε να γιατρέψει κάπως τις ανοιχτές του πληγές, έδειξε χαρακτήρα και, με τους βασικούς του ποδοσφαιριστές υγιείς και αγωνιστικά έτοιμους, πάει να τα δώσει όλα για όλα στο φινάλε της σεζόν, ελπίζοντας σε ένα ονειρικό «photo finish» αντάξιο των 100 χρόνων που κλείνει ο σύλλογος. ON DEMAND: Όλα τα ρεπορτάζ στο επίσημο κανάλι του bwinΣΠΟΡ FM στο youtube