ΠΑΟΚ: Οι όμορφοι πύργοι, όμορφα καίγονται…

Το ντέρμπι των «Δικεφάλων» ανέδειξε θριαμβεύτρια την ΑΕΚ (3-0) και βύθισε ακόμη περισσότερο τον ΠΑΟΚ στην εσωστρέφεια και την αμφισβήτηση.

Η Ένωση μπορεί να είχε μεσοβδόμαδα ένα εξουθενωτικό παιχνίδι απέναντι στη Ράγιο Βαγιεκάνο (3-1), ωστόσο ο αποκλεισμός αυτός -με τον τρόπο που ήρθε- έδωσε φτερά στα πόδια των ποδοσφαιριστών του Μάρκο Νίκολιτς και ταυτόχρονα… έκοψε αυτά των παικτών του Ραζβάν Λουτσέσκου.



Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το ντέρμπι της Κυριακής έμοιαζε με ιδανική ευκαιρία για τον ΠΑΟΚ να θυμηθεί τον παλιό, εντυπωσιακό του εαυτό. Να φύγει με το διπλό από τη Νέα Φιλαδέλφεια απέναντι σε μια φαινομενικά κουρασμένη ΑΕΚ και να μπει ξανά δυναμικά στη μάχη του τίτλου, μειώνοντας τη διαφορά στους δύο βαθμούς.



Τελικά, τίποτα από αυτά δεν συνέβη. Αντιθέτως, όλα δείχνουν πως ο ΠΑΟΚ θα γιορτάσει τα 100 χρόνια ιστορίας του μακριά από την κορυφή και θα χρειαστεί να στρέψει το ενδιαφέρον του στο Κύπελλο Ελλάδας, για να σώσει μια σεζόν με έντονες διακυμάνσεις και πολλά προβλήματα εντός και εκτός γηπέδου.

Σε αυτό το σημείο της χρονιάς, κανένα ματς δεν είναι απλώς παιχνίδι, αλλά πραγματικός τελικός. Και όπως λένε όλοι οι προπονητές του πλανήτη: «Τους τελικούς δεν τους παίζεις, τους κερδίζεις».

Το πρόβλημα για τον ΠΑΟΚ δεν ήταν μόνο ότι δεν κέρδισε αυτόν τον «τελικό», αλλά ότι δεν κατάφερε ούτε καν να τον παίξει. Σε μια αναμέτρηση «ο θάνατός σου, η ζωή μου», οι «ασπρόμαυροι» όφειλαν να μπουν με αποφασιστικότητα και ένταση, εξαντλώντας κάθε πιθανότητα για τον τίτλο. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν φάνηκε σχεδόν σε κανένα σημείο του αγώνα.

Η ΑΕΚ κυριάρχησε με σχετική άνεση στον αγωνιστικό χώρο της Allwyn Arena, την ώρα που ο ΠΑΟΚ αναζητούσε μάταια ρυθμό και σταθερότητα. Η προσπάθεια αυτή έμεινε ημιτελής, με τον Στρακόσα να απειλείται ελάχιστα, κυρίως μετά το 3-0.

Αναπόφευκτα, η συζήτηση οδηγείται ξανά στις πολλές απουσίες του ΠΑΟΚ. Μια παράμετρος που έχει ήδη αναλυθεί εκτενώς -και όχι άδικα. Ο «δικέφαλος του Βορρά» μέχρι τον Φεβρουάριο έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, κάτι που αναγνώριζαν ακόμη και οι αντίπαλοί του.

Από εκείνο το σημείο και μετά, όμως, ξεκίνησε η αγωνιστική καθίζηση, συνοδευόμενη από ένα κύμα ασταμάτητων τραυματισμών. Και παρότι η ατυχία έπαιξε τον ρόλο της, δεν πρόκειται για κάτι ανεξήγητο. Το ρόστερ ήταν περιορισμένο, με σαφή εξάρτηση από συγκεκριμένες μονάδες, ενώ και η διαχείριση από τον Ραζβάν Λουτσέσκου δεν αποδείχθηκε ιδανική -τουλάχιστον εκ του αποτελέσματος.

Ποδοσφαιριστές έσκασαν, ξεχείλωσαν και… διαλύθηκαν στο χορτάρι, με αποτέλεσμα να βρεθούν στα πιτς για εβδομάδες, χωρίς να μπορούν να βοηθήσουν.

Με μια γρήγορη ματιά, από την 11άδα του ντέρμπι απουσίαζαν οι Παβλένκα, Μιχαηλίδης, Κένι, Μεϊτέ, Ζίφκοβιτς και Γιακουμάκης. Ο ένας πιο σημαντικός από τον άλλον. Όμως πλέον οι μήνες έχουν περάσει και αυτή η «δικαιολογία» δεν μπορεί να σταθεί. Τώρα που το πρωτάθλημα μπαίνει στην τελική ευθεία, όλοι οι διαθέσιμοι ποδοσφαιριστές όφειλαν να κάνουν το step up. Τίποτα από αυτά δεν συνέβη και το -8 μοιάζει απαγορευτικό για τα όνειρα που έκανε ο ΠΑΟΚ μέσα στη σεζόν.



Καθώς το πρωτάθλημα μπαίνει στην τελική του ευθεία, όσοι είναι διαθέσιμοι οφείλουν να κάνουν το απαραίτητο βήμα μπροστά. Κάτι που δεν συνέβη, με αποτέλεσμα το -8 να μοιάζει πλέον απαγορευτικό για τις φιλοδοξίες της ομάδας.

Με αυτό το 3-0 μπήκε άγαρμπα και βίαια μια ταφόπλακα στο κυνήγι του τίτλου, αφήνοντας πίσω ένα τεράστιο «What if». Τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν τόσοι τραυματισμοί; Θα έπαιρνε ο ΠΑΟΚ το πρωτάθλημα; Θα κατέρρεε λόγω περιορισμένων λύσεων; Θα κρινόταν στο νήμα;

Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Πλέον, ολόκληρος ο οργανισμός στρέφεται στον μεγάλο τελικό του Κυπέλλου απέναντι στον ΟΦΗ, ελπίζοντας ότι το τρόπαιο θα γιατρέψει -έστω εν μέρει- τις βαθιές και επίπονες πληγές της φετινής χρονιάς.