ΠΑΟΚ: Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω…

Ο συγγραφέας πίσω από τη φετινή σεζόν του ΠΑΟΚ είναι σίγουρα μοχθηρός και ακόμη πιο σκληρός. Με τον σύλλογο να κλείνει έναν αιώνα ζωής, η χρονιά του «Δικεφάλου του Βορρά» θυμίζει μυθιστόρημα, ένα κατασκεύασμα της φαντασίας. Μόνο που το φινάλε δεν είναι ονειρικό· το ακριβώς αντίθετο: Ένα θρίλερ που αφήνει πίκρα και αναπάντητα ερωτήματα.

Ο χαμένος τελικός στον Βόλο από τον ΟΦΗ (2-3) μοιάζει με το αποκορύφωμα της κατρακύλας. Και όμως, η σεζόν δεν έχει τελειώσει. Απομένουν τέσσερα ντέρμπι και, αν δεν υπάρξει προσοχή, θα γίνει πλήρως αντιληπτό από όλους ότι ακόμη δεν έχει φανεί ο πάτος του βαρελιού.



Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά. Μόλις πέρσι είδαμε την απόλυτη κατάρρευση ομάδας, με την ΑΕΚ να μετρά το εκκωφαντικό 0/6 στα playoffs, είτε έπαιζε καλά είτε όχι.

Υπό τη σκιά των 100 χρόνων, τα πάντα έγιναν πιο κρίσιμα και η πίεση χτύπησε νωρίς «κόκκινο». Ο οργανισμός, ο κόσμος, οι παίκτες, ολόκληρο το ποδοσφαιρικό τμήμα ζούσε και ανέπνεε για το πρωτάθλημα. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, η ισορροπία μόνο δεδομένη δεν είναι.



Το ξεκίνημα είχε σκαμπανεβάσματα. Στα προκριματικά της Ευρώπης, ο ΠΑΟΚ δεν έπειθε, με τον Παβλένκα σε ρόλο μόνιμου MVP. Η πίεση από τους οπαδούς έκανε από νωρίς την εμφάνισή της και δεν έλειψαν οι αποδοκιμασίες.

Και όμως, ένα γλίστρημα του Ορτέγκα άλλαξε τα πάντα. Στην 6η αγωνιστική, η Τούμπα υποδέχθηκε τον Ολυμπιακό. Ο ΠΑΟΚ δεν έπεισε ξανά με την εμφάνισή του, αλλά εκμεταλλεύτηκε τα λάθη της «ερυθρόλευκης» άμυνας και πήρε μια νίκη που του άλλαξε ολοκληρωτικά τη ζωή.

Τα σύννεφα για τον Λουτσέσκου διαλύθηκαν και ο Ρουμάνος έχτισε την ομάδα του όπως μόνο ο ίδιος ξέρει. Ο ΠΑΟΚ άρχισε να «πετάει», άφησε πίσω τα προβλήματα και έγινε η κοινώς αποδεκτή κορυφαία ομάδα στην Ελλάδα.

Με τους Παβλένκα και Τσιφτσή να λειτουργούν ως «Κέρβεροι» κάτω από τα δοκάρια, τον Μιχαηλίδη να χτίζει επιθέσεις με το αριστερό του, τον Μεϊτέ να κυριαρχεί στη μεσαία γραμμή και τους Τάισον, Κωνσταντέλια και Ζίφκοβιτς να δημιουργούν ασταμάτητα, ο ΠΑΟΚ έμοιαζε ασταμάτητος.

Μέχρι που το ρόστερ λύγισε. Λίγες επιλογές, συνεχόμενα παιχνίδια, υπερφόρτωση. Η κατάρρευση ήταν θέμα χρόνου. Οι τραυματισμοί δεν χτύπησαν απλώς την πόρτα του ΠΑΟΚ· την γκρέμισαν.

Ο Λουτσέσκου πάλευε με ό,τι είχε απομείνει. Στην αρχή τα αποτελέσματα έβγαιναν, αλλά όχι για πολύ. Οι ρωγμές έγιναν εμφανείς και η πτώση ήρθε.



Η ελπίδα ήταν ότι οι τραυματίες θα επέστρεφαν και η ομάδα θα έβρισκε ξανά τον ρυθμό της. Κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Στον τελικό του Κυπέλλου με τον ΟΦΗ, οι Μιχαηλίδης, Κένι, Μεϊτέ και Ζίφκοβιτς επέστρεψαν στην 11άδα, αλλά οι εβδομάδες απουσίας είχαν αφήσει έντονο αποτύπωμα.

Μετά το πρώτο καταιγιστικό τέταρτο, ο ΠΑΟΚ έμοιαζε να «εξαφανίζεται» από το γήπεδο, επιτρέποντας στον ΟΦΗ να φέρει το ματς στα μέτρα του. Παρά το ιδανικό ξεκίνημα και το γκολ στις καθυστερήσεις που έστειλε το παιχνίδι στην παράταση, τίποτα δεν ήταν αρκετό για να σηκώσει ο ΠΑΟΚ έναν τίτλο?βάλσαμο για τις πολλές ανοιχτές πληγές της χρονιάς.