Ομπράντοβιτς: «Σκέφτομαι τον επόμενο τίτλο»

Η λέξη κορεσμός είναι άγνωστη για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Ο Σέρβος τεχνικός του Παναθηναϊκού έχει κατακτήσει έξι φορές την Ευρωλίγκα και συνολικά 17 τίτλους, ωστόσο δεν σταματά. Ο «Ζοτς» ανέλυσε στο ιταλικό περιοδικό «Dream Team» τη φιλοσοφία του και μίλησε για το φάιναλ φορ, τη φετινή πορεία της ομάδας του, τον Ολυμπιακό, την Παρτιζάν και το ΝΒΑ.

Εύκολο να μείνεις με τόσους τίτλους

«Όταν συμφώνησα με τον Παναθηναϊκό δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα παραμείνω τόσο πολύ καιρό. Κάθε χρόνο κατακτούμε κάτι: πρωτάθλημα, Ευρωλίγκα, Κύπελλο. Όταν έχεις συνολικά 17 τίτλους σε 20 τελικούς, είναι εύκολο να μείνεις στη θέση σου στον πάγκο. Όταν κατακτάς κάτι κάθε χρόνο, το να παραμείνεις σε μια ομάδα είναι πιο εύκολο».

Πάντα μπορούμε και κάτι καλύτερο

«Για την ώρα έχουμε κατακτήσει μόνο το Κύπελλο στην Ελλάδα, ενώ στο πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός είναι που έχει το πλεονέκτημα της έδρας στα πλέι οφ. Ωστόσο μια ομάδα που κατακτά ένα τρόπαιο κάθε χρόνο, έχει μια ισορροπία ικανοποιητική. Είμαστε ευχαριστημένοι με ότι έχουμε κατακτήσει, αλλά ξέρουμε ότι πάντα μπορούμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Κάποιες φορές παίξαμε πολύ καλά μέσα στη χρονιά, κάποιες άλλες όχι».

Μου αρέσουν τα δύσκολα

«Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση από το να έχω μπροστά μου δύσκολα παιχνίδια, όπως έγινε και στην περίπτωση της Σιένα, όταν έπρεπε να καλύψουμε την ήττα που κάναμε στον δεύτερο αγώνα εντός έδρας. Σε εννέα χρόνια με τον Παναθηναϊκό έχουμε κατακτήσει τα πάντα, αλλά όλα αυτά είναι νερό που κύλησε κι έφυγε. Πρέπει πάντα να σκέφτεσαι τον επόμενο τίτλο».

Σέβομαι τον Ολυμπιακό

«Είναι ένας σύλλογος τον οποίο σέβομαι πολύ και είναι πολύ καλό για όλη την Ελλάδα που υπάρχει μια αντιπαλότητα όπως η δική μας, με την οποία δεν υπάρχει όμοια στην Ευρώπη. Πρέπει να πω ότι και από την πλευρά του Ολυμπιακού προσπαθούν να βοηθήσουν στην εξάλειψη της βίας, να περιορίσουν αυτούς που προκαλούν, που δεν αγαπούν το άθλημα, αλλά δεν είναι εύκολο. Στην Ελλάδα πολλές φορές είναι πιο σημαντικό από το να νικήσεις τον αντίπαλό σου, από το να κατακτήσεις τον τίτλο της Ευρωλίγκας. Γενικότερα στον αθλητισμό ξέρουμε ότι κρίνεσαι από το τελευταίο αποτέλεσμα. Και όσο κι αν αυτό δεν είναι δίκαιο, είναι αυτό που έχει στο μυαλό του ο κόσμος. Προσωπικά πιστεύω ότι κάθε τελικός είναι μια ξεχωριστή ιστορία. Ο τελευταίος για παράδειγμα απέναντι στον Ολυμπιακό, στο Κύπελλο Ελλάδας, ήταν πολύ σημαντικός, κυρίως γιατί πλέον έχουν μπάτζετ μεγαλύτερο από το δικό μας και έχουν φέρει σημαντικούς παίκτες όπως ο Παπαλουκάς, ο Βούιτσιτς, ο Χαλπερίν. Όλοι οι τελικοί στη ζωή μου ήταν σημαντικοί, και να το έχω την ευκαιρία να μετρήσω τόσους τελικούς ήταν ότι καλύτερο που έχει τύχει. Μετά την ήττα από τη Σιένα στον δεύτερο αγώνα των πλέι οφ, έδωσα στους παίκτες μία μέρα ρεπό. Την επόμενη μέρα καθίσαμε όλοι μαζί να δούμε τον αγώνα, χωρίς να κάνουμε το κλασικό μοντάζ που κάνουμε όταν θέλουμε να δείξουμε φάσεις. Κάναμε ένα μίτινγκ που διήρκεσε τρεις ώρες και μετά κάναμε δύο ώρες προπόνηση. Ένας από τους βοηθούς μου μου είπε «κόουτς, είμαστε εδώ σχεδόν έξι ώρες». Και του απάντησα: «Πόσες φορές έχεις πάει σε φάιναλ φορ;» «Ποτέ», μου απαντά. «Ωραία, εγώ έχω πάει 11 φορές και είναι ότι ομορφότερο υπάρχει. Έτσι αν χρειαστεί να δουλέψουμε οχτώ ώρες, αυτό θα κάνουμε! Αν πρέπει να κοιμηθούμε στο γήπεδο, αυτό θα κάνουμε!» Γι’ αυτό δουλεύουμε. Όλοι πρέπει να καταλάβουν ότι η ζωή μας είναι το μπάσκετ. Πόσοι άνθρωποι έχουν τη χαρά να κάνουν αυτό που πραγματικά αγαπάνε; Εγώ είμαι πραγματικά ευτυχισμένος γι’ αυτό κα ξέρω πολλούς ανθρώπους που μπορούν να πουν το ίδιο».

Με θεωρούν τρελό, αλλά δεν είμαι...

«Ο κόσμος που με παρακολουθεί στον πάγκο, στη διάρκεια των αγώνων, πάντα σκέφτεται ότι είμαι τρελός, αλλά δεν είναι έτσι. Στη ζωή μου έξω από το μπάσκετ, είμαι ένας άνθρωπος πραγματικά ευτυχισμένος, με πολλούς φίλους. Στον πάγκο, όμως διαγράφω το πώς πραγματικά είμαι, θα μπορούσα να πω ότι ξεχνώ πως εργάζομαι. Σίγουρα υπάρχουν προπονητές πολύ πιο ήρεμοι, αλλά ο καθένας μας έχει διαφορετικό χαρακτήρα. Για μένα το πιο σημαντικό είναι ότι όπου πήγα βρήκα και έχω φίλους και γι’ αυτό είμαι πολύ χαρούμενος που κάνω αυτό που κάνω. Θα σταματήσω να δουλεύω τη στιγμή που θα πάψω να νιώθω χαρούμενος μπαίνοντας στο γήπεδο, γιατί εκτός από το μπάσκετ έχω μία οικογένεια και παιδιά τα οποία με χρειάζονται».

Παρτιζάν και ΠΑΟ στην καρδιά μου

«Η Παρτιζάν έχει εκπληκτικούς φιλάθλους. Ακόμη και φέτος ήταν εκπληκτικό το να παίξουμε μπροστά σε 22.0000 φιλάθλους, σε έναν αγώνα που ήταν και η επιστροφή για τους Κέτσμαν, Πέκοβιτς στο Βελιγράδι. Για μένα είναι ακόμη δύσκολο να αντιμετωπίζω αυτή την ομάδα, γιατί εκεί έπαιξα για επτά χρόνια και ήμουν προπονητής για δύο. Η Παρτιζάν και ο Παναθηναϊκός θα παραμείνουν οι δύο ομάδες της καρδιάς μου».

Δύσκολο να βρεις κίνητρο

«Όλοι πιστεύουν πως για εμάς και τον Ολυμπιακό το ελληνικό πρωτάθλημα είναι εύκολη υπόθεση. Αλλά κάθε αγώνας που δίνουμε είναι δύσκολος, γιατί απέναντί μας όλοι θέλουν να δείξουν το καλύτερο πρόσωπό τους. Να κάνουν τον αγώνα της χρονιάς. Για παίκτες όπως οι δικοί μας που έχουν ήδη κατακτήσει τα πάντα –σε επίπεδο χρημάτων και τροπαίων- είναι δύσκολο να παραμείνουν συγκεντρωμένοι στο ίδιο επίπεδο, είναι δύσκολο να βρεις το κίνητρο κάθε δύο μέρες. Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα».

Άλλο το ΝΒΑ

«Υπάρχουν αυτοί που πήγαν στο ΝΒΑ και έδειξαν ότι είναι δυνατοί. Πολλοί ωστόσο δεν έδειξαν τίποτα. Πόσοι είναι οι σημαντικοί Ευρωπαίοι παίκτες στο ΝΒΑ; Πολλοί δεν έχουν καταλάβει ότι τα χρήματα είναι καλύτερα να τα παίρνεις δουλεύοντας και να πάνε στο ΝΒΑ όταν πια θα είναι δυνατοί, και όχι πριν γίνει αυτό. Από την άλλη καταλαβαίνω και την ανάγκη των ομάδων του ΝΒΑ. Είναι 30 ομάδες και έχουν 15 θέσεις στο ρόστερ να καλύψει η καθεμία και οι ΗΠΑ παράγουν λιγότερους ποιοτικούς παίκτες και προσπαθούν να «ψαρέψουν» από αλλού, ενώ στην Ευρώπη όλοι θέλουν να πάνε στο ΝΒΑ. Είναι λογικό ίσως, αλλά πιστεύω ότι το πιο σημαντικό πλέον για τους περισσότερους νέους παίκτες δεν είναι το μπάσκετ, αλλά τα χρήματα. Είναι λίγοι που σκέπτονται σαν τον Μάικ Μπατίστ για παράδειγμα, ο οποίος δούλεψε πολύ για να αξίζει ένα συμβόλαιο σημαντικό και να γίνει ένας από τους πλέον σημαντικούς παίκτες. Γι’ αυτό σκέφτομαι ότι το ευρωπαϊκό μπάσκετ έχει ανάγκη από ανθρώπους που έχουν χρήματα για… ξόδεμα. Γιατί πιστεύω ότι αν ένας παίκτης έχει μια ισόποση προσφορά από Ευρώπη και ΝΒΑ θα μείνει στην Ευρώπη. Αν το Μιλάνο για παράδειγμα είχε τα χρήματα για να προσφέρει στον Γκαλινάρι, είμαι σίγουρος ότι θα έμενε στην ομάδα. Πού είναι καλύτερα από ότι στο σπίτι σου; Είναι αλήθεια στο ΝΒΑ υπάρχουν μεγάλες ομάδες και οι καλύτεροι παίκτες στον κόσμο, αλλά η κανονική περίοδος του πρωταθλήματος εκεί, δεν μ’ αρέσει. Αγαπώ την Ευρώπη».