«Δε φοβόμαστε κανέναν…»

«Θέλουμε να φτάσουμε όσο ψηλότερα γίνεται», δηλώνει ο Παναγιώτης Γιαννάκης σε συνέντευξή του στη Sportday αποφεύγοντας ωστόσο να θέσει σαφή στόχο για την εθνική ομάδα μπάσκετ στο προσεχές Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που ξεκινά το Σάββατο στην Ιαπωνία. «Εμείς λέμε την αλήθεια. Οτι έχουμε καλή ομάδα και δεν φοβόμαστε κανέναν. Όλους μπορούμε να τους παίξουμε, όλους μπορούμε να τους κερδίσουμε. Όμως, για να συμβεί αυτό, χρειάζεται υπομονή, συγκέντρωση και σεβασμός σε κάθε αντίπαλο. Μόνο έτσι μπορούμε να φτάσουμε όσο το δυνατόν πιο ψηλά», τονίζει ο «δράκος».

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης είναι ο άνθρωπος που έχει συνδέσει το όνομά του και με τις πέντε παρουσίες της εθνικής ομάδας σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Το 1986, το 1990 και το 1994 ως παίκτης, το 1998 και στο προσεχές (2006) ως προπονητής. Ο «δράκος» μιλώντας στη Sportday και το Δημήτρη Χρυσάνθη αποφεύγει να θέσει ξεκάθαρο στόχο για το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα στη διοργάνωση της Ιαπωνίας, που ξεκινά το Σάββατο, λέγοντας πως στόχος είναι να παίξει η ομάδα καλό μπάσκετ και μέσω αυτού να πετύχει τους στόχους της. «Το μπάσκετ παίζεται μπάλα-μπάλα. Επίθεση-επίθεση. Και δεν πρέπει να βλέπουμε μακρύτερα», δηλώνει σχετικά. Ακολουθεί αναλυτικά η συνέντευξη του ομοσπονδιακού τεχνικού:

Αύγουστο μήνα στην Αθήνα μαζεύτηκε 10.000 κόσμος στο ΟΑΚΑ για να δει τον αγώνα με τη Γαλλία. Μήπως τελικά αυτό είναι το μεγάλο κέρδος της Εθνικής από το Ευρωμπάσκετ, μεγαλύτερο κι από το ίδιο το χρυσό;

«Οτιδήποτε κάνει τα παιδιά να ασχολούνται με το μπάσκετ και τον κόσμο να διασκεδάζει παρακολουθώντας το, αποτελεί κέρδος. Οχι μόνο για το άθλημα, αλλά και τον αθλητισμό γενικότερα. Από εκεί και πέρα, φυσικά, το χρυσό μετάλλιο είναι κάτι πολύ ωραίο και συγκλονιστικό, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι είμαστε μια χώρα όχι πολύ μεγάλη. Αυτό μου έλεγαν, άλλωστε, και οι Αμερικανοί προπονητές που είχαμε φέρει πρόσφατα στο σεμινάριο του ΣΕΠΚ. Πόσο σπουδαίο είναι μια τόσο μικρή χώρα να κερδίζει πρωτάθλημα Ευρώπης».

Όλα αυτά μεγαλώνουν την ευθύνη που νιώθετε πλέον απέναντι στον κόσμο που επέστρεψε κοντά σας;

«Ο τρόπος που λειτουργούν τα παιδιά δείχνει έτσι κι αλλιώς ότι αισθάνονται ευθύνη απέναντι στην Εθνική. Όμως το έχω ξαναπεί, δεν είμαστε dream team. Κι ίσως καλύτερα που δεν είμαστε, επειδή στο παρελθόν έχουμε δει dream team να αποτυγχάνουν παταγωδώς. Στον αθλητισμό, όταν παίζεις σε υψηλό επίπεδο, υπάρχουν πολλές καλές ομάδες. Κι εμείς είμαστε μία από αυτές. Στόχος μας είναι μέσω της συνεχούς βελτίωσης, μέσα κι έξω από το γήπεδο, να γίνουμε πάρα πολύ καλή ομάδα. Αλλά μέχρις εκεί. Δεν ασχολούμαστε με το μπάσκετ μόνο για να φέρνουμε αποτελέσματα. Το κάνουμε κυρίως γιατί το ευχαριστιόμαστε, μας αρέσει. Και στο κάτω κάτω δεν είναι και το μοναδικό πράγμα που πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας. Θέλουμε να παίζουμε καλό μπάσκετ, να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο, να πάμε στην Ιαπωνία και να γυρίσουμε πίσω ως φίλοι».

Μήπως είμαστε λίγο μετριοπαθείς και θα έπρεπε μετά το χρυσό στη Σερβία να ανεβάσουμε τον πήχη;

«Μα ο πήχης είναι ανεβασμένος από την πρώτη στιγμή που αυτή η ομάδα προσπάθησε να φτιαχτεί. Από την ημέρα, δηλαδή, που πριν από δύο χρόνια ξεκινήσαμε την προετοιμασία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Εμείς λέμε την αλήθεια. Οτι έχουμε καλή ομάδα και δεν φοβόμαστε κανέναν. Όλους μπορούμε να τους παίξουμε, όλους μπορούμε να τους κερδίσουμε. Όμως, για να συμβεί αυτό, χρειάζεται υπομονή, συγκέντρωση και σεβασμός σε κάθε αντίπαλο. Μόνο έτσι μπορούμε να φτάσουμε όσο το δυνατόν πιο ψηλά».

Πόσο ψηλά δηλαδή; Δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε;

«Δεν νομίζω ότι πρέπει να βλέπουμε πιο μακριά από τον πρώτο μας αντίπαλο. Διότι διαφορετικά θα χάσουμε τη συγκέντρωσή μας. Αλλωστε, φαίνεται ποιες ομάδες περιμένουν να κερδίσουν ένα παιχνίδι από τον τρόπο που τελικά το κερδίζουν».

Είχατε πει πέρυσι ότι αν στηριχθούν τα παιδιά της Εθνικής, μέσα σε πέντε χρόνια θα έρθουν οι επιτυχίες. Τελικά το χρυσό ήρθε πολύ νωρίτερα. Μήπως αυτό αλλάζει το πλάνο;

«Όταν λέω επιτυχία, εννοώ ότι η ομάδα θα πετυχαίνει κάθε μέρα καλύτερο επίπεδο συνεργασίας και θα αποδίδει σταδιακά πολύ καλό μπάσκετ. Με αυτόν τον τρόπο τα επόμενα πέντε χρόνια θα φτάσει σε διακρίσεις, οι οποίες ίσως να μην είναι συνεχείς. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι όταν τελειώσει ο κύκλος της, ο αριθμός των επιτυχιών θα είναι μεγάλος. Άρα δεν αλλάζει τίποτα. Συνεχίζουμε να προσπαθούμε για το καλύτερο σε κάθε τουρνουά, χωρίς να λέμε ότι η επιτυχία είναι αυτοσκοπός. Στόχος μας παραμένει το να είμαστε μια πολύ καλή ομάδα».

Νιώθετε πάντως ότι οι προσδοκίες του κόσμου από εσάς είναι φέτος μεγαλύτερες;

«Ο κόσμος πάντα ήταν απαιτητικός και είχε μεγάλες προσδοκίες από την Εθνική ομάδα. Απλώς θεωρώ ότι μερικές φορές τον αφήνουμε να γίνεται πιεστικός χωρίς να υπάρχει λόγος. Ξέρουμε ότι αγαπάει την ομάδα, ξέρουμε ότι κι εμείς έχουμε δυνατότητες και δείχνουμε ότι μπορούμε να παίξουμε καλό μπάσκετ. Έτσι κι αλλιώς ο παίκτης που θέλει να είναι πρωταγωνιστής, βάζει από μόνος του πίεση στον εαυτό του, γιατί θέλει να είναι καλύτερος την επόμενη μέρα».

Αλλαγές στην ομάδα σε σχέση με πέρυσι υπάρχουν;

«Θεωρώ ότι λειτουργεί με περισσότερη υπομονή και καλύτερα ως σύνολο».

Η συνταγή παραμένει ίδια; Άμυνα και... Άγιος ο Θεός;

«Κοίταξε, εμείς θέλουμε να βάζουμε όλες τις επιθέσεις μας και να μην τρώμε καμία! Φυσικά αυτό το ποσοστό δεν μπορούμε να το πετύχουμε. Λέω λοιπόν στα παιδιά ότι στόχος μας είναι να το βελτιώνουμε διαρκώς. Ξέρουμε ότι η αντίπαλη επίθεση έχει ένα αβαντάζ κι εμείς στην άμυνα πρέπει να τους το χαλάσουμε. Και στη δική μας επίθεση, αντίστοιχα, πρέπει να προσπαθήσουμε να εκμεταλλευτούμε το πλεονέκτημά μας».

Τα πάντα, όμως, ξεκινούν από την άμυνα, έτσι;

«Όταν χάνεις την μπάλα, δεν πρέπει να παίξεις άμυνα; Αυτό που προσπαθούμε να δώσουμε στα παιδιά να καταλάβουν είναι ότι το μπάσκετ, και ειδικά σε αυτό το επίπεδο, παίζεται μπάλα-μπάλα. Οπως λέμε ότι βλέπουμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά, έτσι και μέσα στο ίδιο το παιχνίδι πρέπει να βλέπουμε κάθε μπάλα, κάθε επίθεση και κάθε άμυνα ξεχωριστά. Δεν είναι εύκολο να το πετύχουμε αυτό από τη μια μέρα στην άλλη. Διότι ο κάθε παίκτης επηρεάζεται από τον χαρακτήρα του, από το τι έχει μάθει από μικρό παιδί, από πολλά πράγματα. Εμείς θέλουμε να τους πείσουμε ότι δεν παίζει κανένα ρόλο το σκορ στο 10', το 15' ή στο 37'. Πιθανώς να ρίξουμε μια ματιά μόνο όταν έχουμε φτάσει στο 39'. Αυτό θα ήταν το ιδανικό».

Έχετε πει ότι υπάρχουν πολλές καλές ομάδες σε όλο τον κόσμο. Μήπως οι μισές από αυτές έχουν κληρωθεί στον δικό μας όμιλο;

«Πράγματι, αυτό είναι ένα θέμα. Και δεν είναι μόνο ο όμιλός μας δυνατός, αλλά και το χιαστί αμέσως μετά. Όμως από τη στιγμή που θέλουμε να φτάσουμε σε υψηλό επίπεδο, είμαστε υποχρεωμένοι να παίξουμε με ισχυρές ομάδες».

Φαίνεται πάντως πως οι αντίπαλοί μας αντιμετωπίζουν αρκετά προβλήματα με απουσίες βασικών παικτών τους. Είναι καλό ή κακό αυτό;

«Τέτοια προβλήματα δημιουργούν καμιά φορά άλλοθι και κίνητρο συγχρόνως. Κι είναι καλό να έχεις κίνητρο. Το θέμα είναι πώς θα το χρησιμοποιήσεις. Θα σου μιλήσω για τους αντιπάλους μας. Όλες αυτές οι ομάδες λοιπόν έχουν κίνητρο, το οποίο τους το δημιουργήσαμε εμείς ως πρωταθλητές Ευρώπης. Έχουν ένα λόγο παραπάνω, δηλαδή, για να μας κερδίσουν. Από την άλλη, η ανασφάλεια που προκαλούν οι απουσίες παικτών μπορεί να λειτουργήσει ως άλλοθι και να τις συσπειρώσει περισσότερο. Υπάρχουν θετικά και αρνητικά. Είναι ανάλογα πώς θα χρησιμοποιηθούν και τι θα αφήσουμε εμείς να χρησιμοποιηθεί».

Πάντως, στη δική μας προετοιμασία δεν δημιουργούν πρόβλημα...

«Οχι. Εμείς έτσι κι αλλιώς προετοιμαζόμαστε να παίξουμε με πολύ δυνατούς αντιπάλους, που έχουν κερδίσει τίτλους, έχουν ιστορία, επίπεδο, μέλλον. Ξέρουμε ότι η Λιθουανία, για παράδειγμα, έχει από πίσω της ένα σωρό ταλαντούχους παίκτες που περιμένουν. Δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ομάδες που πάνε από το ζενίθ στο ναδίρ, αλλά είναι όλες τους σταθερά καλές».

Πόσες ομάδες μπορούν να διεκδικήσουν τα μετάλλια σε αυτό το τουρνουά;

«Πάρα πολλές. Νομίζω ότι ο αριθμός είναι ανάλογος με αυτόν του περσινού Ευρωμπάσκετ. Ομάδες σαν τη Βραζιλία, τις ΗΠΑ, τη Σερβία, την Αργεντινή, την Αυστραλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, που έφτασε πέρυσι στον τελικό, τη Γαλλία, έχουν τα φόντα να φτάσουν ψηλά. Οι δυνατοί αντίπαλοι, πάντως, αυξάνουν και το μέγεθος της επιτυχίας, όταν αυτή έρθει. Η μεγαλύτερη κατάκτηση αυτής της Εθνικής είναι ότι όλος ο κόσμος παραδέχεται πως διαθέτει πάρα πολύ καλή ομάδα. Και μου κάνει εντύπωση που λένε ότι αυτό συμβαίνει επειδή είμαστε πολλά χρόνια μαζί. Δεν είμαστε πολλά χρόνια μαζί. Είναι μόλις το τρίτο καλοκαίρι. Εντάξει, είναι σημαντικό, αλλά υπάρχουν κι άλλοι που είναι τρία καλοκαίρια μαζί και δεν έχουν φτάσει σε αυτό το επίπεδο».

Πόσο εύκολο είναι οι παίκτες να... θυμούνται ξανά πώς είναι η Εθνική όταν βρίσκονται σε αυτήν μία φορά το χρόνο και μόνο για μερικές μέρες;

«Είναι ένα θέμα που προσπαθούμε να το βάλουμε σε μια σειρά. Πράγματα που τα έχεις κάνει, πάντως, είναι πιο εύκολο να τα ξανακάνεις όταν τα επιχειρήσεις για δεύτερη ή τρίτη φορά. Χρειάζεται πιο λίγος χρόνος για να μπεις σε ρυθμό. Επιπλέον τα παιδιά δείχνουν ιδιαίτερη διάθεση όταν βρίσκονται στην Εθνική ομάδα κι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Βοηθά στο να έρχεται πιο κοντά ο ένας στον άλλον».

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης έχει πάρει μέρος είτε ως παίκτης είτε ως προπονητής σε όλα τα Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει μετάσχει η Ελλάδα. Τι προσδοκά σε προσωπικό επίπεδο από αυτό της Ιαπωνίας;

«Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να βγάλει τον εαυτό του έξω από την ομάδα. Ο,τι θέλουμε περνάει μέσα από το τι θέλει η ομάδα. Εγώ χαίρομαι όταν βλέπω τα παιδιά να ξεπερνούν τα επιτεύγματα προηγούμενων ομάδων. Και θα μου άρεσε να εδραιώσουν τη φήμη του Έλληνα μπασκετμπολίστα στο εξωτερικό».

Κι ένα μετάλλιο δεν θα ήταν άσχημο πάντως...

«Όλοι οι άνθρωποι επιζητούν την επιτυχία και όσο μεγαλύτερη είναι αυτή, τόσο το καλύτερο. Θεωρώ πάντως ότι είναι μεγαλύτερη επιτυχία το να παίξουμε καλό μπάσκετ. Γιατί στην Αργεντινή το 1990, για παράδειγμα, μπορεί να μην πήραμε μετάλλιο, αλλά η συνολική παρουσία της Εθνικής στο Μουντομπάσκετ ήταν βασικό θέμα συζήτησης των ανθρώπων του μπάσκετ απ' όλο τον κόσμο. Οι φίλαθλοι μιας άλλης ηπείρου, που γνώρισαν τότε την ελληνική ομάδα, σχημάτισαν πολύ καλή εντύπωση γι' αυτήν και το ελληνικό μπάσκετ. Αυτός είναι ο πρωταρχικός στόχος. Από εκεί και πέρα, βέβαια, θέλουμε να φτάσουμε όσο το δυνατόν πιο ψηλά. Για να χαρεί και ο κόσμος που μας δίνει δύναμη».