Οι Τσέχοι φιναλίστ του '68 θα δουν το ματς της ΑΕΚ στη Νίμπουρκ

Εκτενή αφιέρωμα στον τελικό του 1968 κάνει η Νίμπουρκ ενόψει του ματς με την ΑΕΚ.

Ο τσεχικός σύλλογος περιέγραψε αναλυτικά όσα είχαν συμβεί στο «Καλλιμάρμαρο», καλώντας μάλιστα τους φιναλίστ του ματς να παρακολουθήσουν τον αγώνα.

Μάλιστα, για το θρυλικό ματς μίλησε στο σάιτ της ομάδας ο Γίρι Ρούτζισκα, ένας εκ των πρωταγωνιστών της Σλάβια Πράγας εκείνη την περίοδο.

Αναλυτικά, όσα είπε:

Για τις αναμνήσεις του από τον τελικό: «Είναι αξεπέραστες. Το να παίζεις μπροστά σε τέτοιο κοινό είναι κάτι που πιθανόν δεν θα συμβεί ξανά στην Ευρώπη. Όταν πήγαμε στην Ελλάδα, για την πρεμιέρα της ταινίας “1968” επανήλθαν οι μνήμες».

Για το ότι έγινε ο τελικός στην Αθήνα: «Ήταν μέρος της Αθήνας. Λίγες εβδομάδες πριν, εκπρόσωποι της ΑΕΚ έφτασαν και μας ζήτησαν να συμφωνήσουμε να γίνει το ματς στην Ελλάδα. Εκείνη τη στιγμή, το μπάσκετ είχε ανέβει πολύ στη χώρα και η ελληνικό ομοσπονδία ήθελε να γίνει ο αγώνας μπροστά στους οπαδούς. Έτσι, συμφωνήσαμε για να γίνει το ματς στην Αθήνα».

Για τους όρους που τέθηκαν: «Η ομάδα έλαβε κάποια οικονομική αποζημίωση. Επίσης, περάσαμε δέκα μέρες στην Αθήνα. Μας πρόσεξαν, σαν να ήμασταν ο Ωνάσης. Μείναμε στο καλύτερο ξενοδοχείο, μας κανόνισαν ξεναγήσεις, πήγαμε στην παραλία για μπάνιο. Οι ντόπιοι μας κοιτούσαν περίεργα, ήταν Απρίλης».

Για το αν μετάνιωσε που δεν έγινε το ματς σε ουδέτερη έδρα: «Δεν μετανιώνω στιγμή. Έναν χρόνο αργότερα κατακτήσαμε το Κύπελλο Κυπελλούχων, επικρατώντας της Τμπίλισι στον τελικό. Όταν αντιλαμβάνεσαι τι έχουμε ζήσει στο Παναθηναϊκό στάδιο και γύρω, είναι συγκλονιστικό. Όλη η Αθήνα ζούσε για το παιχνίδι. Δεν το περιμέναμε, ούτε αυτό που θα ακολουθούσε. Δεν ευνόησε όνο τους δύο προπονητές, αλλά όλο το ευρωπαϊκό μπάσκετ».

Για το πώς ένιωσε όταν έπαιξε μπροστά σε 80.000 κόσμο: «Τρομερά. Μου αρέσει να παίζω μπροστά σε κόσμο, οπότε έπαιξα καλά, παρά τα λάθη που έγιναν στο τέλος. Ήταν μια τρομακτική ατμόσφαιρα. Δεν είχαν μαζί τους τύμπανα και τρομπέτες, μόνο με τη φωνή τους».

Για το αν ένιωσαν να απειλούνται από τον κόσμο: «Υπήρχε αστυνομία και στρατός, κανείς δεν έφυγε μετά το τέλος του ματς. Αντιθέτως, όταν πήγαμε στα υπόγεια αποδυτήρια, μοιάζαμε σαν μονομάχοι. Θα μπορούσα να πω πως ήμασταν χαρούμενοι και ευγνώμονες που παίξαμε αυτό το παιχνίδι Αθήνα».

Για το αν είδε την ταινία «1968»: «Ναι, οι διοίκησης της ΑΕΚ μας προσκάλεσε στην πρεμιέρα, τον Ιανουάριο. Είναι μια ταινία που περιστρέφεται γύρω από τους τελικούς, αλλά ξεκινάει από χρόνια πριν, όταν οι Τούρκοι εκδίωξαν τους Έλληνες από την πατρίδα τους. Ο εγγονός ενός από αυτούς έγινε παίκτης της ΑΕΚ και έπαιξε στον τελικό. Υπάρχουν επίσης ιστορίες από τις οικογένειες κάποιων παικτών, που όλη τους η οικογένεια στην Ελλάδα ακούει στο ραδιόφωνο τον τελικό. Κομμάτια του παιχνιδιού και ιστορικά σουτ του ματς, πανηγυρισμούς…».