Τι έκανες μπαμπά την 28η…

Τις τελευταίες μέρες, λογικά, έχεις παρατηρήσει ότι σε όλα τα μπαλκόνια είναι κρεμασμένες ελληνικές σημαίες.

Όχι αδερφέ δεν ξαναπήραμε τo Euro.

Συνεχίζεις να απορείς;

Έχουμε 28η Οκτωβρίου…

Μπράβο…το θυμήθηκες;

Ξέρεις τώρα επέτειος του «ΟΧΙ» στους Ιταλούς, το έπος του ’40… ναι καλά δεν θα σου μάθουμε ιστορία…άνοιξε κανένα βιβλίο αν θέλεις.

Το sport-fm.gr είναι εδώ στην εθνική μας εορτή για να σου θυμίσει… Πώς την αντιμετώπιζες όταν ήσουν παιδί…

Γράφει ο Άλκης Κακολύρης

Τα πάντα σου έχουμε και σήμερα για να μην μείνεις παραπονεμένος και για να τα θυμηθείς όλα. Έλα τώρα γνωρίζουμε ότι γουστάρεις αυτό το πίσω στο χρόνο και ξανά επιστροφή στην πραγματικότητα. Είδες το έσκασες πάλι το χαμογελάκι… Λοιπόν λέγαμε… Και παρελάσεις έχουμε και σχολικές γιορτές και εκδρομές, αλλά και πώς είσαι σήμερα και πώς ζεις την 28η Οκτωβρίου. Και στο τέλος μία μεγάλη αλήθεια για την αλλαγή της ώρας. Άραξε λοιπόν και απόλαυσε ένα ταξίδι στο χρόνο.

Τότε

Όταν ήσουν παιδί, έφηβος, νήπιο, μικρό… τέλος πάντων, όταν το μόνο που σε απασχολούσε ήταν τα μαθήματά σου, για σένα αδερφέ μου η 28η Οκτωβρίου ήταν διήμερο. Αρχίζεις και θυμάσαι σιγά- σιγά. Ναι, λοιπόν, διήμερο. Αρχικά ξεκινούσαμε με την παραδοσιακή σχολική γιορτή στις 27 του μήνα. Ξέρεις τώρα… Ποιηματάκια, σκετσάκια, καλοντυμένος, αφίσες των ηρώων του ’40 (μεταξύ μας φωτοτυπία ήταν όλες που τις μοιράζανε στα σχολεία, αλλά δεν εξετάζουμε αυτό) και άλλα ωραία happening, τα οποία το μόνο νόημα που είχαν για σένα ήταν ότι ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ ΜΑΘΗΜΑ… Είδες τι ωραία που το τόνισα… Γενικότερα στη γιορτή του σχολείου βαριόσουν αφόρητα… Εκτός βέβαια και αν συμμετείχες ενεργά, που σημαίνει ότι ήσουν στη χορωδία, έλεγες κανένα ποίημα και όλα τα σχετικά… Οπότε αδερφέ μάλλον ντρεπόσουν και ήθελες να ανοίξει η γη να σε καταπιεί… Επιπλέον ως έφηβος τα καλά της γιορτής ήταν ότι και δεν συμμετείχες και μετά την έκανες με… ελαφρά πηδηματάκια και πήγαινες για καφέ… Με λίγα λόγια αδερφέ μου… Ζήτω οι σχολικές γιορτές…

Τώρα

Όπως καταλαβαίνεις πολύ καλά, καθώς δεν χρειάζεσαι εμάς να στο θυμίσουμε… Για σένα ως ενήλικα η παραμονή της 28ης Οκτωβρίου σημαίνει απλά… μία ακόμα μέρα στη δουλειά (και να κάνεις και τον σταυρό σου γιατί πάλι καλά που έχεις και ακόμα δουλειά)… Δυστυχώς είναι πλέον μία μέρα σαν όλες τις άλλεςκαι το μόνο που ίσως να κρατάς από την σχολική σου ηλικία είναι ο καφές… Μόνο, όμως, αν τελειώνεις νωρίς από τη δουλειά…Σε αντίθετη περίπτωση γυρνάς στο σπίτι και αν δεν δουλεύεις της 28η, τότε είσαι καλά… Αν δουλεύεις (ναι ρε συμβαίνουν και αυτά, δεν βλέπεις εμάς), τότε απλά την περνάς στο ντούκου… Είδες για να βιάζεσαι να μεγαλώσεις…

Τότε

Και φτάσαμε στο απόγειο της 28ης Οκτωβρίου… Καλές οι γιορτές, καλά τα ποιηματάκια, αλλά μία είναι η κορύφωση εκείνης της ημέρας… Έλα ξέρεις ποια είναι… το έχεις… πες το (καλά και να το λες τώρα πάλι πρέπει να το γράψουμε, γιατί διαφορετικά δεν βγάζει νόημα το κείμενο)… Ναι, ξέφυγα… Η παρέλαση λοιπόν είναι το κορυφαίο σημείο αυτή την ημέρα… Και επειδή είναι ένα κεφάλαιο μεγάλο θα το χρίσουμε σε ενότητες… Για δώσε βάση και θυμήσου τι ωραία που ήταν η ζωή τότε…

1) Επιλογή και διάταξη

Το καλό με την συμμετοχή στην παρέλαση ήταν ότι πήγαινε όποιος ήθελε (τις περισσότερες φορές) και με αυτή την αφορμή έχανες και μάθημα γιατί και καλά κάνατε πρόβα (γελάει ο κόσμος δηλαδή). Ωστόσο, πολλές φορές λόγω έλλειψης δυναμικού ήταν ψιλοϋποχρεωτική η παρουσία σου. Το χειρότερο, όμως, μεταξύ μας ήταν οι θέσεις που έπαιρνες στη σειρά της παρέλασης. Ναι καλά κατάλαβες τι θέλω να πω… Πρώτα λοιπόν σημαιοφόροι, παραστάτες… σε απλά ελληνικά οι καλύτεροι μαθητές. Μετά από αυτούς; Η απόλυτη «αξιοκρατία»… Οι πιο ψηλοί μπροστά, οι πιο κοντοί στα πίσω… καθίσματα… Κοινώς αδερφέ αν ήσουν και κοντός και ρέμπελος, δεν σε έβλεπε στην παρέλαση ούτε η μάνα σου… Τώρα κατάλαβες γιατί δεν έχεις φωτογραφίες την ώρα που με καμάρι συμμετείχες στην παρέλαση.

2) Το πριν και το κατά τη διάρκεια της παρέλασης

Ο κακός χαμός πραγματικά, σε δρόμους, πεζόδρομους και γενικότερα όπου λάμβανε χώρα η παρέλαση. Και βέβαια το σχολείο σου δεν έκανε ποτέ μόνο του παρέλαση… Υπήρχαν και άλλα, τα οποία στο μυαλό μας ήταν οι μεγάλοι μας «εχθροί»… Με λίγα λόγια στραγάλια (πάντα αναρωτιόμουν που τα βρίσκαμε), νεράτζια, κουκουνάρια και γενικότερα ότι βρίσκαμε εύκαιρο και αρχίζαμε τον «πόλεμο»… Όλα σταματούσαν ακαριαία όταν ερχόταν η/ο γυμνάστρια/ης (ναι, ήταν και καλά οι υπεύθυνοι της παρέλασης) και έβαζαν τις φωνές να σταματήσουμε γιατί έπρεπε να ξεκινήσουμε… Και ξεκινάει η παρέλαση… Όλοι περιμένουν να δουν τα πιτσιρίκια τους καμαρωτά για τα επόμενα 100 μέτρα, υπό τους ήχους εμβατηρίων… Τι βλέπουν; Παρέες που εκτός από τους σημαιοφόρους και τους παραστάτες, όλοι άλλοι προχωρούν βαριεστημένα και άναρχα και το μόνο που λείπει για να ολοκληρώσει την εικόνα συμμορίας σε γκέτο της Νέας Υόρκης των αρχών του ’90, είναι το τεράστιο κασετόφωνο στην ωμοπλάτη… Ζήτω το έθνος; Άστο καλύτερα…

3) Συμμαθήτριες και το μετά της παρέλασης

Κακά τα ψέματα (καλά όχι και όλα), ένας ήταν ο βασικότερος λόγος που πήγαινες στην παρέλαση… Μην κοιτάς αλλού… Ξέρεις τι σου λέμε… Το μπανιστήρι αδερφέ… Ναι, αυτός ήταν ο κύριος λόγος… Γιατί μπορεί εσένα να σε υποχρέωναν να ντύνεσαι σαν σερβιτόρος σε ψαροταβέρνα (άσπρο πουκάμισο, μαύρο παντελόνι και μαύρα παπούτσια), αλλά στα κορίτσια ήταν υποχρεωτικό το άσπρο πουκάμισο, η μαύρη φούστα… Ωστόσο, κανείς ποτέ δεν έκανε λόγο για το μάκρος της φούστας. Όπως λοιπόν θυμάσαι οι πιο ωραίες του σχολείου (ακόμα και στα δικά σου παλιά χρόνια, όχι στα σημερινά απελευθερωμένα), φορούσαν… ζώνη και όχι φούστα. Οπότε μια χαρά μάτι έκανες… Και μόνο αυτό γιατί μετά για καφέ πήγαιναν συνήθως με τους μεγαλύτερους εξωσχολικούς φίλους τους και εσύ ή έπαιρνες τους άλλους μπάκουρους και πηγαίνατε για καφεδάκι ή είχατε μαζί σας αυτές που δεν βλέπονταν ή ακόμα χειρότερα, πήγαινες με τη μαμά και τον μπαμπά… Το καλό πάντως ήταν ότι μετά ακολουθούσε ο παραδοσιακός καφές… Άστα να πάνε δηλαδή… Όπως και να έχει πάντως μια χαρά ήταν…

Τώρα

Ωραίες οι αναμνήσεις, αλλά επιστροφή στην πραγματικότητα (κρίμα ρε παιδάκι μου που είναι κείμενο και δεν μπορώ να σου ρίξω φιλικό χαστούκι για να επανέλθεις στο παρών…που θα πάει θα προχωρήσει κι άλλο η τεχνολογία)… Ξέφυγα πάλι… Λοιπόν τι λέγαμε… Α ναι… σήμερα λοιπόν τι κάνεις… Αν πηγαίνεις στην παρέλαση και μάλιστα συμμετέχεις σημαίνει δύο πράγματα… Ή ότι είσαι στρατιωτικός και είναι υποχρεωτικό ή ότι είσαι μετά από τόσα χρόνια πρόσκοπος και μάλιστα είσαι και περήφανος γι αυτό… Όπως και να έχει και στις δύο περιπτώσεις, περαστικά σου και την αγάπη μας την έχει (για εκτίμηση βέβαια ούτε λόγος)… Βέβαια για να τα λέμε και όλα, ίσως ο λόγος που πηγαίνεις στην παρέλαση ακόμα και σε αυτή την ηλικία, είναι επειδή θέλεις να καμαρώσεις τον δικό σου μπόμπιρα ή για να παραφυλάς την τιμή της κοράκλας σου από τα «λιγούρια», έτοιμος να φωνάξεις «γυναίκα το δίκαννο»… Δεν σε ζηλεύουμε ως ευτυχή μπαμπά, αλλά να τα καμαρώσεις τα πιτσιρίκια σου και αν είναι έφηβοι… ΜΗΝ ΠΑΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΚΑΦΕ… Επίσης αν πας στην παρέλαση για να εξυψώσεις το εθνικό σου φρόνημα, τότε μαγκιά σου, αλλά μεταξύ μας δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις; Καλά κάνεις και πας αν όχι… Χρειάζονται άλλωστε και οι θεατές…

Ωστόσο, από πέρυσι υπάρχει ένα θέμα… Οι παρελάσεις έχουν μετατραπεί σε αφορμή για εχθροπραξίες και διαδηλώσεις κατά όλων αυτών που συμβαίνουν στη χώρα μας… Γι αυτό σου λέμε… Κάτσε σπίτι ή απλά πήγαινε για καφέ… Είναι κρίμα να φας καμία αδέσποτη από το πουθενά… Είδες τι ωραία που ήταν όταν ήσουν παιδί; Κλάψε ελεύθερα…

Τότε

Τα παλιά τα χρόνια λοιπόν, στα μαθητικά σου, υπήρχε και ένα ακόμα θετικό της 28ης Οκτωβρίου. Αν έπεφτε Παρασκευή ή Δευτέρα, σήμαινε τριήμερο, που σήμαινε απλά εκδρομούλα με τους δικούς σου… Με λίγα λόγια δεν πήγαινες παρέλαση και αυτό που έκανες ήταν να την κοπανάς για την εξοχή… Ωραία πράγματα δηλαδή… Ωστόσο, αν δεν πήγαινες εκδρομή (λόγω κακοκαιρίας ας πούμε), ωραία ήταν και στην πόλη… Ηλεκτρονικά έβγαιναν από την ντουλάπα (πω πω νοσταλγία), φίλοι μαζεύονταν στο σπίτι, κανόνιζες καμία μπάλα στο κλειστό λόγω ημέρας σχολείο και η ζωή ήταν ωραία… Διάβασε παρακάτω και κλάψε ελεύθερα και πάλι…

Τώρα

Κοίτα αν είσαι από τους προνομιούχους που δεν δουλεύουν εκείνη τη μέρα (και βέβαια δεν δουλεύουν και το Σαββατοκύριακο) πάλι μια χαρά τριήμερο μπορείς να κανονίσεις… Πού λεφτά θα πεις τώρα… Συμφωνούμε θα σου απαντήσουμε… Σκέψου, όμως, ότι αν δουλεύεις, απλά δεν θα αλλάξει τίποτα για στην καθημερινότητά σου… Σε απλά ελληνικά μια χαρά ήσουν σαν παιδί… Τα χρόνια, όμως, δεν γυρνάνε πίσω (τι ποιητής Θεέ μου)…

Με λίγα λόγια και σαν επίλογος αυτής της επιστροφής στο παρελθόν και σύγκρισης με το παρόν… Μια χαρά ήμασταν παιδιά και όλα τέλεια ήταν (καλά όχι και όλα)… Η 28η Οκτωβρίου ήταν πολύ περισσότερα για μας ως παιδιά από μία εθνική επέτειο… Δυστυχώς με όλα αυτά που γίνονται τα τελευταία χρόνια χάνεται όλος αυτός ο χαβαλές που ζήσαμε εμείς όταν ήμασταν μαθητές… Κρίμα γιατί αυτά θυμόμαστε μέχρι και σήμερα… Και αν τα είχε ξεχάσει το sport-fm.gr σου τα θύμισε… Καλή εθνική επέτειο λοιπόν και μην ξενερώνεται που πέφτει φέτος Κυριακή (ναι κύριοι η κατάρα των εργαζομένων ανεξαρτήτως ημέρας)… Καλά να περάσετε και ας ελπίσουμε χωρίς έκτροπα…

ΥΓ: Η ώρα αλλάζει και μπαίνουμε πλέον στον χειμώνα… Ναι, πάμε μία ώρα πίσω… Ναι, βγαίνουμε το βράδυ μία ώρα παραπάνω… ΟΧΙ δεν κερδίζουν ύπνο όσοι δεν δουλεύουν γιατί η επόμενη μέρα είναι ΚΥΡΙΑΚΗ… Έλεος δηλαδή με αυτό το ψέμα… Πάντα την Κυριακή και το τονίζω, αν δεν εργάζεσαι, κοιμάσαι παραπάνω… Γεια σας…