Η οδύσσεια για τη νίκη (part 2)

Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος

Γράφει από τη Ν. Αφρική ο Αλέξης Παπαχρήστος

Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα. Το παιχνίδι με την Αργεντινή. Με το που άνοιξα τα μάτια μου ήταν σαν κάποιος να μου ψιθύριζε αυτά τα λόγια δίπλα στο αυτί μου και ήταν η μοναδική μου σκέψη παρά το μέχρι τώρα περιπετειώδες ταξίδι μου στη Νότιο Αφρική. Καθώς ετοίμαζα τα τελευταία διαδικαστικά πράγματα όπως την φόρτιση της ψηφιακής, την φόρτιση του lap-top, τα βαριά ρούχα για το γήπεδο μια και εδώ είναι χειμώνας, ένα απρόσμενο νέο ήρθε να ταράξει τα νερά της ελληνικής παροικίας που είχε καταλύσει στο ξενοδοχείο (ο Θεός να το κάνει) που μέναμε. Όταν χτύπησε η πόρτα μου, σκέφτηκα ότι θα ήταν η μαυρούλα που καθαρίζει τα δωμάτια. Αμ δε! Ένας από τους τυχερούς του ΟΠΑΠ που ήτο συν-ταξιδιώτης περίμενε έξω από την πόρτα, και με ένα φαρδύ χαμόγελο μου λέει: “Ψηλέ (κλασσικό, ειδικά όταν δεν θυμάσαι ονόματα), μάζεψε όλα σου τα πράγματα, μας πάνε σε κανονικό ξενοδοχείο ”. Ο ηλιόλουστος καιρός, τα ευχάριστα μαντάτα και το πράγματι καλό ξενοδοχείο στο οποίο δεν υπήρχαν ηλεκτροφόρα καλώδια για να το προστατεύουν αλλά κάποιοι τύποι με αυτόματα (!) ακροβολισμένοι στις γωνίες του οικοδομικού τετραγώνου, συνέθεταν πιο ευχάριστη νότα στην ως τώρα παραμονή μας στο Τζοχάνεσμπουργκ.

Αφήσαμε τα πράγματα στο καινούριο ξενοδοχείο και ανεβήκαμε στο λεωφορείο για το Πολοκουάνε που αγωνίζονταν η Εθνική μας ομάδα με την αντίστοιχη της Αργεντινής. 337 χλμ απόσταση είχαμε να διανύσουμε και μια σχετική ανησυχία λόγω των απρόοπτων που μας είχαν τύχει ως τώρα, υπήρχε…. Οι εικόνες στον αυτοκινητόδρομο εντυπωσιακές. Αυτοκίνητα ντυμένα με σημαίες, βουβουζέλες που έβγαιναν από τα παράθυρα και πειράγματα με τα δάκτυλα που έδειχναν το πιθανό σκορ έδιναν και έπαιρναν στην άσφαλτο. Στη στάση που έγινε για φαγητό, άρχισαν τα παρακαλετά από τους Έλληνες. “Please give us the game, we love Maradona, Mesi, Boreli, Galetti” ήταν μερικές από τις πιο γραφικές ατάκες που ακούστηκαν.

Ανεβαίνοντας ξανά στο λεωφορείο μας περίμενε ένας δίμετρος τύπος και μας μοίρασε κίτρινα φωσφοριζέ βραχιολάκια για να πάμε ως γκρουπ στο γήπεδο. Όσο τραγικό κι αν μας φάνηκε τα βάλαμε όλοι χωρίς να πούμε κουβέντα. Το όλο σκηνικό μου θύμισε μαντρί. Για όσους δεν ξέρουν, οι τσοπάνηδες κάνουν αυτό το κόλπο χρόνια τώρα για να μην μπλέκονται τα ζώα τους ενός με του άλλου μεταξύ τους. Τα… ντύνουν με παρόμοια κορδελάκια! Ελπίζω να μην πάμε σαν τα πρόβατα στη σφαγή κύριε Ρεχάγκελ, ακούστηκε από ένα επιβάτη… Ταυτόχρονα, η τουαλέτα του λεωφορείου άρχιζε να εκρέει μια παράξενη μυρωδιά. “Έφτυνε” ένα χημικό υγρό το οποίο ήταν σαν δακρυγόνο και όσοι πλησίαζαν έβγαιναν με δάκρυα στα μάτια και ζαλισμένοι! Η οδύσσεια για τη νίκη σκέφτηκα.

Δύο ωρίτσες μετά, φτάσαμε στο γήπεδο. Ανακούφιση προς το παρόν. Ο “αστείος” έλεγχος των ανθρώπων ασφαλείας δεν μας επηρέασε αφο ανεβήκαμε πιο γρήγορα στο γήπεδο, αλλά καλό είναι να μην μείνει ασχολίαστος. Το πρώτο ξενέρωμα, ήρθε όταν είδαμε τη σύνθεση του Ότο Ρεχάγκελ. Το δεύτερο, όταν οι οπαδοί δεν μπορούσαν να οργανωθούν ώστε να φωνάξουν το πατροπαράδοτο πια “Ελλάς ολε ολε, δεν σταματώ να τραγουδώ ποτέ” μια και οι βουβουζέλες δεν σε άφηναν για κάτι τέτοιο. Παρόλα αυτά, υπήρχε η ελπίδα που μας συντρόφευε από την αρχή του ταξιδιού, πως κάθε εμπόδιο για καλό.

Στη δική μας οδύσσεια όμως, μας νίκησαν οι μνηστήρες αφού ο Γερμανός δεν κατάφερε να …ανοίξει το τόξο και να σκοτώσει την Αργεντινή. Σκυμμένα κεφάλια και υπερηφάνεια είναι η περίεργη εικόνα που είχε το γήπεδο στην πλευρά των ελλήνων με το τέλος του παιχνιδιού. Οι φωνακλάδες λατίνοι στην αντίπερα όχθη έψαχναν έλληνες για να ανταλλάξουν φανέλες τηρώντας το fair play! Μπήκαμε στο λεωφορείο για την επιστροφή προς το ξενοδοχείο και το τέλος αυτής της οδύσσειας για τη νίκη που δεν ήρθε ποτέ.

Το γεγονός πως χάλασε ο κλιματισμός του λεωφορείου και έβγαζε μόνο κρύο αέρα με την εξωτερική θερμοκρασία να αγγίζει τους 3 βαθμούς, δεν ξέρω αν θα το πω ως κερασάκι στην τούρτα του ταξιδιού. Αφενός επειδή σε 20 ώρες έχω το ταξίδι της επιστροφής με το αεροπλάνο, αφετέρου γιατί γέλασα με τους Αφρικάνους οδηγούς που ο ένας οδηγούσε και ο άλλος του καθάριζε τα τζάμια που θόλωναν λόγω χαλασμένου κλιματισμού.