Το προφίλ της Γερμανίας

Αν η Βραζιλία κατέχει δικαιωματικά τον τίτλο της πιο πετυχημένης εθνικής ομάδας, τότε η Γερμανία έρχεται σίγουρα δεύτερη. Έχοντας κατακτήσει τρεις φορές το βαρύτιμο τρόπαιο (1954, 1974 και 1990) και με 15 παρουσίες στα 17 Μουντιάλ που έχουν διεξαχθεί ως τώρα (απουσίαζε μόνο το 1930 και το 1950) η «Νασιονάλμανσαφτ» αποτελεί μια παγκόσμια υπερδύναμη.

Η Γερμανία ανέβηκε για πρώτη φορά στην κορυφή του κόσμου το 1954 νικώντας στη Βέρνη της Ελβετίας την πανίσχυρη Ουγγαρία με 3-2. Η επιτυχία επαναλήφθηκε 20 χρόνια αργότερα, αυτή τη φορά εντός των τειχών, όταν η παρέα των Μπεκενμπάουερ και Μίλερ επιβλήθηκε της «ιπτάμενης» Ολλανδίας με 2-1. Μετά από δύο χαμένους τελικούς το 1982 (στην Ισπανία από την Ιταλία) και το 1986 (στο Μεξικό από την Αργεντινή), η Γερμανία επέστρεψε στο θρόνο της το 1990 στα γήπεδα της Ιταλίας, νικώντας την Αργεντινή με 1-0 και έχοντας αυτή τη φορά στον πάγκο τον Φραντς Μπεκενμπάουερ.

Η τελευταία μεγάλη επιτυχία της Γερμανίας χρονολογείται δέκα χρόνια πριν, το 1996, όταν κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στα γήπεδα της Αγγλίας νικώντας στον τελικό την Τσεχία με 2-1. Έξι χρόνια αργότερα έφτασε ως τον τελικό του Μουντιάλ της Νοτίου Κορέας και της Ιαπωνίας χάνοντας από τη Βραζιλία με 2-0, ενώ το 2004 απέτυχε παταγωδώς στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Πορτογαλίας μένοντας εκτός συνέχειας από τη φάση των ομίλων.

Υπό άλλες προϋποθέσεις η βαριά κληρονομιά σε συνδυασμό με το γεγονός πως η διοργάνωση του 2006 διεξάγεται, όπως το 1974, στα πάτρια εδάφη, θα καθιστούσε τα «πάντσερ» αδιαφιλονίκητο φαβορί για την κατάκτηση του Κυπέλλου, ωστόσο τα αποτελέσματα της τελευταίας διετίας μόνο αμφισβήτηση και ανησυχία μπορούν να γεμίσουν τους φίλους των Γερμανών.

Πώς προκρίθηκε: Ως διοργανώτρια χώρα η Γερμανία απέφυγε την διαδικασία των προκριματικών και εξασφάλισε μια θέση στη διοργάνωση δίχως κόπο.

Προπονητής: Ο Γιούργκεν Κλίνσμαν γεννήθηκε στις 30 Ιουλίου του 1964. Στις 26 Ιουλίου του 2004 του ανατέθηκε το δύσκολο έργο να διαδεχτεί τον Φούντι Φέλερ στη θέση του ομοσπονδιακού τεχνικού της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006 που θα διεξαγόταν στα γήπεδα της χώρας. Αυτή ήταν ουσιαστικά και η πρώτη του «δουλειά» ως προπονητής, κάτι που προκάλεσε αντιδράσεις για την απόφαση της γερμανικής ομοσπονδίας να αναθέσει αυτή την «εθνική αποστολή» στα χέρια ενός άπειρου προπονητή. Σε αντίθεση με τη μηδαμινή προπονητική του εμπειρία, ο «Κλίνσι» αποτελεί έναν από τους παίκτες-θρύλους του γερμανικού ποδοσφαίρου, ενώ περιελήφθη στη λίστα της FIFA με τους 100 κορυφαίους εν ζωή ποδοσφαιριστές. Στην πολυετή του καριέρα στα γήπεδα φόρεσε μεταξύ άλλων τις φανέλες της Στουτγκάρδης, της Ίντερ, της Μονακό, της Τότεναμ, της Μπάγερν Μονάχου και της Σαμπντόρια. Από το 1987 ως το 1998 αποτέλεσε μέλος της εθνικής ομάδας της χώρας του έχοντας 108 συμμετοχές και 47 γκολ, ενώ με τη «Νασιονάλμανσαφτ» κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1990 και το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 1996.

Ρόστερ:

ΤΕΡΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ

Γενς Λέμαν 37 (Άρσεναλ)
Όλιβερ Καν 37 (Μπάγερν)
Τίμο Χίλντεμπραντ 27 (Στουτγκάρδη)

ΑΜΥΝΤΙΚΟΙ

Άρνε Φρίντριχ 27 (Χέρτα)
Ρόμπερτ Χουτ 22 (Τσέλσι)
Μαρσέλ Γιάνσεν 21 (Γκλάντμπαχ)
Φίλιπ Λαμ 23 (Μπάγερν)
Περ Μερτεζάκερ 22 (Αννόβερο)
Κριστόφ Μέτσελντερ 26 (Ντόρτμουντ)
Γενς Νοβότνι 32 (Λεβερκούζεν)

ΜΕΣΟΙ

Μίχαελ Μπάλακ 30 (Τσέλσι)
Τιμ Μπορόφσκι 26 (Βέρντερ Βρέμης)
Τόρστεν Φρινγκς 30 (Βέρντερ Βρέμης)
Σεμπάστιαν Κελ 26 (Ντόρτμουντ)
Μπερντ Σνάιντερ 33 (Λεβερκούζεν)
Μπάστιαν Σβάινσταϊγκερ 33 (Μπάγερν)
Τόμας Χιτσλσπέργκερ 24 (Στουτγκάρδη)

ΕΠΙΘΕΤΙΚΟΙ

Τζέραλντ Ασαμόα 28 (Σάλκε)
Μίροσλαβ Κλόζε 28 (Βέρντερ Βρέμης)
Όλιβερ Νόιβιλ 32 (Γκλάντμπαχ)
Λούκας Ποντόλσκι 21 (Κολωνία)
Μίκε Χάνκε 23 (Βόλφσμπουργκ)
Ντέιβιντ Οντόνκορ 22 (Ντόρτμουντ)

Ποιον να προσέξετε: Ο Μίχαελ Μπάλακ αποτελεί αναμφίβολα τον ηγέτη και το βαρόμετρο της Γερμανίας. Ο 30χρονος μέσος και από τον Αύγουστο του 2004 αρχηγός της εθνικής ομάδας είναι ο κορυφαίος σύγχρονος Γερμανός ποδοσφαιριστής και στα πόδια του στηρίζονται οι ελπίδες ενός ολόκληρου έθνους για μια καλή πορεία στο Μουντιάλ. Μαζί με τον Όλιβερ Καν ήταν οι στυλοβάτες της Γερμανίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, όταν τα «πάντσερ» έφτασαν ως τον τελικό της διοργάνωσης, ωστόσο ο ίδιος απουσίαζε από τον μεγάλο-χαμένο τελικό απέναντι στη Βραζιλία λόγω καρτών. Πριν τη σέντρα του Παγκοσμίου Κυπέλλου αποφάσισε να αποχωρήσει από τη Μπάγερν Μονάχου και να συνεχίσει την καριέρα του στην Τσέλσι.