To προφίλ της Ολλανδίας

Αφού στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1998 η Ολλανδία τερμάτισε 4η, στη συνέχεια απέτυχε να βρεθεί στα γήπεδα της Ασίας, μιας και αποκλείστηκε στα προκριματικά, τερματίζοντας πίσω από την Πορτογαλίας και το Έιρε. Αυτό, ήταν κάτι που πίκρανε άπαντες στη χώρα, η οποία «κουβαλάει» μιας μεγάλη ποδοσφαιρική παράδοση και πάντα είναι αναγκασμένη να πρωταγωνιστεί.

Οι καλύτερες στιγμές των Ολλανδών στα Μουντιάλ, ήταν στη δεκαετία του 70’. Κάτω από τις διαταγές του Ρίνους Μίχελς, τερμάτισαν δεύτεροι τόσο το 1974, όσο και το 1978, απέναντι σε Δ. Γερμανία και Αργεντινή που σήκωσαν τελικά το βαρύτιμο τρόπαιο. Μετά την κατάκτηση του Euro 88’, η μεγάλη «αρμάδα» των Φαν Μπάστεν, Γκούλιτ, Ράικαρντ και Κούμαν, απέτυχε «παταγωδώς» στο Παγκόσμιο της Ιταλίας, αφού αποκλείστηκε από τον δεύτερο κιόλας γύρο από τους Γερμανούς.

Στην επιστροφή τους στα Μουντιάλ, οι «οράνιε» αντικατέστησαν τον Ντικ Άντβοκατ, που τους έβαλε στην τετράδα του Euro 2004, με τον Μάρκο Φαν Μπάστεν να παίρνει την θέση του. Τα αποτελέσματα της δουλειάς του φάνηκαν αμέσως. Οι «πορτοκαλί», στο «δρόμο» για την Γερμανία, τερμάτισαν αήττητοι στα προκριματικά του Παγκοσμίου, πετυχαίνοντας μάλιστα τις περισσότερες νίκες απ’ όλες τις ομάδες που συμμετείχαν στα γκρουπ.

Συγκεκριμένα, οι Ολλανδοί πέτυχαν 10 νίκες σε 12 αναμετρήσεις τους στον όμιλο, με πιο σημαντικές τις δύο επικρατήσεις επί της Τσεχίας, με 2-0 και στα δύο ματς. Ο κακός τους «δαίμονας», φάνηκε πως ήταν τα Σκόπια, αφού κατάφεραν να τους αποσπάσουν δύο ισοπαλίες, 0-0 στο Ρότερνταμ και 2-2 στην έδρα τους.

Οι «οράνιε», συμμετέχουν στο 3ο γκρουπ του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ίσως το πιο δύσκολο, έχοντας ως αντιπάλους, την Αργεντινή, τη Σερβία Μαυροβούνιο και την Ακτή Ελεφαντοστού. Κόντρα σε αυτές τις ομάδες, θέλουν ν’ αποδείξουν πως η 3η θέση που κατέχουν στην κατάταξη της Fifa δεν είναι τυχαία και παράλληλα ν’ αφήσουν πίσω τους τον αποκλεισμό από το Μουντιάλ του 2002.


Πως προκρίθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο

8 Σεπτεμβρίου 2004

Ολλανδία – Τσεχία 2 – 0

9 Οκτωβρίου 2004


Σκόπια – Ολλανδία 2 – 2

13 Οκτωβρίου 2004


Ολλανδία – Φιλανδία 3 – 1

17 Νοεμβρίου 2004


Ανδόρα – Ολλανδία 0 – 3

26 Μαρτίου 2005


Ρουμανία – Ολλανδία 0 – 2

30 Μαρτίου 2005


Ολλανδία – Αρμενία 2 – 0

4 Ιουνίου 2005


Ολλανδία – Ρουμανία 2 – 0

8 Ιουνίου 2005


Φιλανδία – Ολλανδία 0 – 4

3 Σεπτεμβρίου 2005


Αρμενία – Ολλανδία 0 – 1

7 Σεπτεμβρίου 2005


Ολλανδία – Ανδόρα 4 – 0

8 Οκτωβρίου 2005


Τσεχία – Ολλανδία 0 – 2

12 Οκτωβρίου 2005


Ολλανδία – Σκόπια 0 – 0


12 Οκτωβρίου 2005

Ολλανδία – Σκόπια 0 – 0


Οι παρουσίες στα Μουντιάλ

Οι Ολλανδοί έχουν πάρει μέρος σε 15 προκριματικούς γύρους του Μουντιάλ, κερδίζοντας 8 φορές την πρόκρισή τους στην μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση του πλανήτη. Οι μεγαλύτερές του διακρίσεις ήταν το 1974 και το 1978, όπου έφτασαν στον τελικό, αλλά δεν μπόρεσαν να σηκώσουν το τρόπαιο.

Στα γήπεδα της Γερμανίας το 74’, ήταν το μεγάλο φαβορί με τον Γιόχαν Κρόιφ, τον καλύτερο παίκτη ίσως του κόσμου την εποχή εκείνη, να ηγείται της προσπάθειας. Οι «οράνιε», έφτασαν «τρένο» στον τελικό, παίζοντας εκπληκτικό ποδόσφαιρο, αλλά εκεί ηττήθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, με 2-1 από την Δ. Γερμανία.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στα γήπεδα της Αργεντινής, οι «πορτοκαλί» ήθελαν να δείξουν και πάλι πως μπορούσαν να φτάσουν πολύ ψηλά, χωρίς μάλιστα να έχουν στην σύνθεσή τους τον «ιπτάμενο» Ολλανδό. Όμως, στον μεγάλο τελικό του Μπουένος Άιρες, ηττήθηκαν από τους διοργανωτές με 3-1 στην παράταση, με τον Μάριο Κέμπες να είναι ο «δήμιός» τους.

Από τότε, οι Ολλανδοί περίμεναν πολλά χρόνια για να κάνουν μια επιτυχία σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτό έγινε το 98’ στη Γαλλία, όπου έδειξαν πως παίζεται το σύγχρονο ποδόσφαιρο, συνδυάζοντας την ουσία με το θέαμα. Όμως, στον ημιτελικό με την Βραζιλία, παρότι ήταν καλύτεροι καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα, αποκλείστηκαν στα πέναλτι και έφυγαν με «σκυμμένα» τα «κεφάλια» από μία ακόμη διοργάνωση που είχαν τα «φόντα» να κατακτήσουν.

Οι συμμετοχές σε Μουντιάλ: 8 (1934, 1938, 1974, 1978, 1990, 1994, 1998, 2006)

Οι διακρίσεις στα Παγκόσμια Κύπελλα: 2η θέση το 1974 και το 1978, 4η το 1998

Οι τίτλοι: Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1988

ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΠΡΟΣΕΞΕΤΕ: Είναι αναμφισβήτητο γεγονός πως οι «οράνιε», απαρτίζονται από πλειάδα αξιόλογων παικτών. Όμως, αυτή την αγωνιστική σεζόν, ξεχώρισε με την παρουσία του και τις εκπληκτικές του εμφανίσεις ο Ράφαελ Φαν Ντε Φάαρτ. Ο 23χρονος μεσοεπιθετικός του Αμβούργου, έκανε πράγματα και θάματα με τον γερμανικό σύλλογο την περίοδο 2005-06, «οδηγώντας» τον μάλιστα και στη 2η θέση της Μπουντεσλίγκα και στην απευθείας έξοδο στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η μεταγραφή του από τον Άγιαξ το καλοκαίρι που μας πέρασε, «έσπασε» κάθε ρεκόρ για την ολλανδική ομάδα. Οι «πορτοκαλί», περιμένουν πολλά απ’ αυτόν, μιας και οι κινήσεις του τόσο πίσω από τους επιθετικούς, όσο και στα πλάγια, προσφέρουν πολλά στην ομάδα που τον έχει στην διάθεσή της. Η συνεργασία του με τους Ρόμπεν, Φαν Νίστεροϊ και Κούιτ θα προσφέρει «μαγικές» στιγμές στην νεανική και πολύ γρήγορη ομάδα της Ολλανδίας.

Το ρόστερ:

Τερματοφύλακες: 1. Έντβιν Φαν Ντερ Σάαρ (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ), 23. Μάαρτεν Στεκέλενμπουργκ (Άγιαξ), 22. Χενκ Τίμερ (Αλκμάαρ)

Αμυντικοί: 2. Κέου Γιάλιενς (Άλκμααρ), 12. Γιαν Κρόμκαμπ (Λίβερπουλ), 13. Αντρε Όιερ (Αϊντχόφεν), 14. Τζον Χάιτινχα (Άγιαξ), 3. Καλίντ Μπουλαρούζ (Αμβούργο), 4. Γιόρις Ματάισεν (Άλκμααρ), 5. Τζιοβάνι Φαν Μπρόνκχορστ (Μπαρτσελόνα), 15. Τιμ Ντε Κλερ (Άλκμααρ).

Μέσοι: 18. Μαρκ Φαν Μπόμελ (Μπαρτσελόνα), 8. Φιλίπ Κοκού (Αϊντχόφεν), 6. Ντένι Λάντζαατ (Άλκμααρ), 16. Χεντουίγκες Μαντούρο (Άγιαξ), 20. Ουέσλεϊ Σνέιντερ (Άγιαξ), 10. Ράφαελ Φαν Ντερ Φάαρτ (Αμβούργο).

Επιθετικοί: 7. Ντιρκ Κούιτ (Φέγενοορντ), 9. Ρούουντ Φαν Νίστελροϊ (Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ), 19. Γιάν Φένεγκορ οφ Χέσελινκ (Αϊντχόφεν), 11. Αριέν Ρομπέν (Τσέλσι), 17. Ρόμπι Φαν Πέρσι (Άρσεναλ), 21. Ράιαν Μπάμπελ (Άγιαξ).


Ο προπονητής: Ο Μαρσέλ Φαν Μπάστεν, γνωστός ως Μάρκο Φαν Μπάστεν, αποτελεί το «σύμβολο» της Ολλανδίας σ’ αυτό το Παγκόσμιο κύπελλο. Από πολλούς ποδοσφαιρόφιλους, χαρακτηρίστηκε ο κορυφαίος σύγχρονος επιθετικός και όχι άδικα. Σταμάτησε πρόωρα το ποδόσφαιρο, μόλις στα 29 του χρόνια, αλλά μέχρι τότε είχε κατακτήσει τα πάντα. Με τον Άγιαξ πανηγύρισε κύπελλα και πρωταθλήματα στη χώρα, ενώ από το 1987 που μεταγράφηκε στη Μίλαν, πέρα από τις εγχώριες διοργανώσεις κατέκτησε τέσσερα κύπελλα πρωταθλητριών. Σε εθνικό επ’ιπεδο, έδωσε το «στίγμα» του στο Euro του 1988, όπου «οδήγησε» τους «οράνιε» στην κατάκτηση του τροπαίου. Η διακρίσεις του σε προσωπικό επίπεδο είναι αξιοζήλευτες. Συγκεκριμένα, αναδείχθηκε καλύτερος Ευρωπαίος παίκτης, τις σεζόν ’88, ’89, ’92, ενώ κέρδισε δύο φορές το βραβείο του World Soccer(’88,’92). Παράλληλα, το 1992 ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης από τη FIFA.

Η προπονητική του καριέρα, ξεκίνησε την περίοδο 2003-2004 από τη δεύτερη ομάδα του Άγιαξ. Στις 29 Ιουλίου του 2004, ο 42χρονος «αστέρας», ανέλαβε τα «ηνία» του εθνικού συγκροτήματος, με τους συμπατριώτες να έχουν πολλές προσδοκίες. Οι επιλογές του για «ξεσκαρτάρισμα» της ομάδας από παίκτες «κορεσμένους», όπως οι Κλάιφερτ, Ντάβιντς, Ζέεντορφ, τον δικαίωσαν, αφού το νεαρό σύνολο που δημιούργησε από ποδοσφαιριστές «διψασμένους», τερμάτισε αήττητο στην προκριματική φάση του Μουντιάλ.