Ο εχθρός είναι… προ των πυλών για Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό

Η συχνά εσωτερικής κατανάλωσης μονομαχία Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού μπορεί να αποπροσανατολίσει. Οι δύο ελληνικές ομάδες θα είναι και πάλι διεκδικήτριες της Ευρωλίγκας, αλλά φέτος, ακόμη περισσότερο και από πέρσι, αποδεικνύεται πως δεν παίζουν μόνο η μία εναντίον της άλλης. Υπάρχει ανταγωνισμός και μάλιστα πολύ ισχυρός και καλό θα ήταν να το αντιληφθούν άπαντες για να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων ανάλογων με το περσινό Final 4, όταν όλοι ήταν βέβαιοι για ελληνικό τελικό στο Άμπου Ντάμπι, αλλά τελικά οι «αιώνιοι» δικαιότατα βρέθηκαν στον αγώνα της παρηγοριάς, αποκλεισμένοι από τις ανώτερες στην κατάληξη της σεζόν Φενέρμπαχτσε και Μονακό.



Την τρέχουσα σεζόν, στις δύο εξαιρετικές ομάδες των παλιόφιλων Γιασικεβίτσιους και Σπανούλη έχουν προστεθεί και άλλοι μνηστήρες της μεγάλης κούπας. Για τους «πράσινους» ο μοναδικός αντίπαλος δεν φορά ερυθρόλευκα και για τους «ερυθρόλευκους» μόνο πράσινα. Αντίθετα, ίσως ο μεγάλος εχθρός να είναι προ των… πυλών και να απειλεί να κουρσέψει την Αθήνα. Γι’ αυτό όσοι ονειρεύονται το όγδοο στην Αθήνα ή την κούπα στο σπίτι των «απέναντι», καλό θα είναι να υπολογίζουν και τους… εξωτερικούς εχθρούς.

Η Χάποελ Τελ Αβίβ έχει περάσει προ πολλού το στάδιο που τεστάραμε τη δυναμική της. Έχοντας κλείσει πάνω από το πρώτο μισό της κανονικής περιόδου στην κορυφή, έχει αποδείξει τη δυναμική της. Μια δυναμική που δεν εδράζεται μόνο στο απεριόριστο μπάτζετ του Οφέρ Γιανάι, αλλά στην προπονητική μαεστρία και την τεχνογνωσία τίτλων του Δημήτρη Ιτούδη, σε ένα ρόστερ που συνδυάζει ποιότητα, εμπειρία, αλλά και αμυντική ισορροπία, όπως και στην απογείωση που φέρνει στην ομάδα η επιστροφή στο Τελ Αβίβ μετά την περιπλάνηση στην φιλόξενη αλλά κρύα Σόφια.



Η Μονακό, από κοντά, δείχνει αποφασισμένη και ικανή να φτάσει φέτος μέχρι το τέλος. Το ταλέντο δεν της έλειψε ποτέ, σε αντίθεση με την έδρα, ωστόσο η παρουσία του Βασίλη Σπανούλη έχει κάνει τη διαφορά αλλάζοντας πίστα την ομάδα στους 14 και κάτι μήνες που είναι στο τιμόνι. Ο Kill Bill έμαθε να βάζει πίεση και απαιτήσεις από τον εαυτό του σε έναν οργανισμό που είχε μάθει να συμβιβάζεται με τη μετριότητα. Έχει τιθασεύσει ολάκερο Τζέιμς και έχει δημιουργήσει μια καλολαδωμένη μηχανή, με διακριτούς ρόλους και ένα σύνολο ικανό να σε κερδίσει πότε με το ταλέντο του, πότε με την σκληράδα του και συχνά και με τα δυο.



Η Βαλένθια είναι η νέα «πρόταση» στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Μοιάζει με εξελιγμένο μοντέλο της περσινής Παρί, καθώς τρέχει το ίδιο δαιμονισμένα αλλά με τη διαφορά πως διαθέτει πολύ περισσότερες λύσεις και δεν κινδυνεύει να διαλύσει στο τέλος της σεζόν έχοντας στην κεφαλή του κλαμπ τον μίστερ… σούπερ μάρκετ στην Ισπανία. Ο Πέδρο Μαρτίνεθ διδάσκει έναν πολύ σύγχρονο τρόπο παιχνιδιού, χωρίς σταρ, με όλους τους παίκτες να έχουν ρόλο και επαρκή χρόνο συμμετοχής, με το πόδι κολλημένο στο γκάζι και σουτ, διαρκή κίνηση στην επίθεση και απειλή από όλες τις θέσεις.



Η Μπαρτσελόνα έχει αναγεννηθεί υπό την καθοδήγηση του Τσάβι Πασκουάλ. Ο Καταλανός «καθηγητής» ήρθε για να δώσει αρχές, κατεύθυνση και προσωπικότητα σε μια ομάδα βετεράνων που θυμίζει κάτι από… Expendables. Μια παρέα «ξοφλημένων», για κάποιους, δείχνει ικανή να βάλει τα γυαλιά σε πολύ πιο νεανικά, αθλητικά και ακριβά ρόστερ, με κύριο όπλο την εμπειρία και γνωρίζοντας καλά τα κατατόπια και τις παγίδες της διοργάνωσης. Και μπορεί ακόμη να πάει και στο «ταμείο», υπό την προϋπόθεση πως τα γέρικα κορμιά των πρωταγωνιστών της θα αντέξουν στις κακουχίες της μαραθώνιας regular season και θα είναι όσο φρέσκοι απαιτείται στα playoffs και παρακάτω.



Η Φενέρμπαχτσε κάθε άλλο παρά τιμής ένεκεν μπαίνει στη λίστα ως πρωταθλήτρια Ευρώπης. Ουδόλως κορεσμένη από την περσινή κατάκτηση, η ομάδα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους δείχνει σε αυτό το στάδιο της σεζόν πιο πειστικό πρόσωπο σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό. Παραμένει το ίδιο σκληρή, «κωλοπετσωμένη» αν προτιμάτε, ενώ κάνοντας ενέσεις ποιότητας όπως οι Ντε Κολό και Σίλβα σε θέσεις που το είχε ανάγκη φαίνεται αποφασισμένη να παλέψει για ένα σπάνιο back-to-back.



Και υπάρχει πάντα και η Ρεάλ Μαδρίτης, που παρότι ενίοτε σε κάνει να αμφιβάλλεις για την καθοδήγηση και τη χημεία της, δεν διανοείσαι να υποτιμήσεις το άθροισμα ταλέντου της, καθώς είναι τόσο που όσο πιο «βαθιά» φτάνει μέσα στη σεζόν, τόσο πιο επικίνδυνη θα γίνεται για τον ανταγωνισμό.



Στη λίστα θα μπορούσαν να μπουν και άλλες ομάδες. Όπως ο Ερυθρός Αστέρας και η Ζαλγκίρις, παρά τα τελευταία πισωγυρίσματα, ή η Αρμάνι Μιλάνο που ανανεώθηκε μετά την αντικατάσταση του Έτορε Μεσίνα από τον Πέπε Ποέτα και συνεχώς καλύπτει το χαμένο έδαφος του κακού ξεκινήματος. Ακόμη και οι υποτιμημένες Βίρτους Μπολόνια και Ντουμπάι BC θα μπορούσαν να μπουν, υπό προϋποθέσεις, στη συζήτηση.

Σε κάθε περίπτωση, Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός θα πρέπει να εστιάσουν στο πώς θα βελτιστοποιήσουν τη δική τους απόδοση, γιατί από αυτή εξαρτώνται όλα. Όμως οφείλουν να έχουν πάντα κατά νου ότι ο αντίπαλος δεν είναι μόνο ο… γείτονάς τους, αλλά ΚΑΙ εκείνοι που θα έρθουν με άγριες διαθέσεις από τα ξένα στην Αθήνα για το Final 4.