Ίσως δεν χρειαζόταν να φτάσουμε μια στροφή πριν το φινάλε της κανονικής περιόδου για να βγάλουμε συμπεράσματα για τα ως τώρα πεπραγμένα Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού στην Ευρωλίγκα. Κάποια πράγματα ήταν εμφανή αν όχι από το πρώτο δίμηνο/τρίμηνο της σεζόν, τουλάχιστον από τις αρχές του 2026. Και παρότι η τελική έκβαση της περιόδου μπορεί να ανατρέψει (αυτά που θεωρούμε ως) δεδομένα, δεν αναιρεί τη γενική εικόνα και ούτε πρέπει το «ταμείο» να αποτελέσει το μοναδικό κριτήριο αξιολόγησης για την πορεία τους, καθώς όσα κατάφεραν ή δεν κατάφεραν σε 37 αγωνιστικές είναι υπεραρκετά τουλάχιστον για να ληφθούν υπόψη σοβαρά όταν θα πρέπει να παρθούν αποφάσεις για την επόμενη σεζόν.
Ακόμη κι αν πάρει την Ευρωλίγκα, η αποτυχία της regular season δεν αναιρείται
Ο Παναθηναϊκός ολοκληρώνει την κανονική περίοδο της EuroLeague πολύ πιο μακριά από εκεί που φιλοδοξούσε να βρίσκεται και δημιουργήθηκε για να βρίσκεται. Έχοντας το ακριβότερο ρόστερ της διοργάνωσης έφτασε μια αγωνιστική πριν την 38η όχι άνετος και ωραίος, με πλεονέκτημα έδρας και την πρώτη ή έστω δεύτερη θέση, όπως ήταν οι λογικές προσδοκίες, αλλά αγκομαχώντας μέχρι την τελευταία «στροφή» και ποντάροντας όχι αποκλειστικά σε δικές του δυνάμεις αλλά και σε «χάρες» άλλων για να σώσει ό,τι σώζεται και να αποφύγει τα play in. Αν αυτό σας το έλεγε κάποιος Σεπτέμβρη μήνα, θα τον περνούσατε για τρελό και αυτό από μόνο του «μαρτυρά» την παταγώδη αποτυχία της ομάδας. Τουλάχιστον ως τώρα...
Μιας ομάδας που λειτούργησε σπανιότατα ως τέτοια μέσα στη σεζόν, που δομήθηκε με προφανή λάθη από το καλοκαίρι, που αδιαφόρησε για την αμυντική ισορροπία του ρόστερ και των πεντάδων της για χάρη του εντυπωσιασμού, που ήταν σταθερά ασταθής όχι μόνο μεταξύ αγώνων αλλά συνήθως και μέσα στα ίδια ματς, που πλην εξαιρέσεων έδειχνε να ψάχνει πάντα τις ατομικές λύσεις από έναν σούπερ ήρωα για να σώσει την παρτίδα και όχι μέσα από τη συλλογική λειτουργία, που «βάφτισε» αρκετές φορές κάποιες σποραδικές καλές νίκες και εμφανίσεις σε turning point για να διαψευστεί σχεδόν αμέσως μετά, που πάντα κάποιον/κάτι έδειχνε να περιμένει για να έρθει στα ίσα της αλλά εις μάτην, που στις αποτυχίες δεν αναζήτησε εσωτερικά τις λύσεις αλλά έδειξε με το δάχτυλο «υπεύθυνους» τροφοδοτώντας την εσωστρέφεια και που-τέλος-ζει εδώ και μήνες με την ψευδαίσθηση πως όταν το βρει δεν θα έχει αντίπαλο αλλά πλέον τα περιθώρια έχουν στενέψει στο μη παρέκει.
Στον καταμερισμό των ευθυνών για αυτή την κατάσταση ουδείς είναι άμοιρος, όμως το μεγαλύτερο βάρος πέφτει στον προπονητή. Ο Εργκίν Αταμάν μετά την πρώτη εντυπωσιακή σεζόν, με την αγωνιστική έκρηξη του τελευταίου τριμήνου που οδήγησε σε Ευρωλίγκα και πρωτάθλημα και δικαίως του πιστώθηκε ένα τεράστιο μερίδιο των επιτυχιών, παρουσιάζει έκτοτε ένα σύνολο σε φθίνουσα πορεία, αντιστρόφως ανάλογη με το μπάτζετ που έχει φτάσει στον Θεό. Το ρόστερ έχει κακοτεχνίες, απέρριψε παίκτες που θα μπορούσαν να κάνουν διαφορά (π.χ. Ελάιτζα Μπράιαντ, Ταϊρίκ Τζόουνς), δεν προσάρμοσε ποτέ το παιχνίδι στα χαρακτηριστικά των παικτών που επέλεξε ο ίδιος, στη διαδρομή άφησε αναξιοποίητους αθλητές εγνωσμένης ποιότητας ή τους απαξίωσε πλήρως, «διαπόμπευσε» δημόσια άλλους για την απόδοσή τους, σε πολλά ματς αποδείχτηκε αδιάβαστος ή αδρανής και στο τέλος της ημέρας παρουσίασε ένα σύνολο που σε ομαδική λειτουργία είναι πολύ κατώτερο το αθροίσματος ταλέντου του.
Ο Παναθηναϊκός ακόμη δεν είναι ξεγραμμένος. Όσο δύσκολο είναι να γυρίσει ο διακόπτης Απρίλη μήνα και η ομάδα να βρει ταυτότητα και συνέπεια, τόσο εφικτό είναι ακόμη βάσει της ποιότητας και των προσωπικοτήτων του ρόστερ να φτάσει μέχρι και το τέλος της διαδρομής. Ακόμη και τώρα ουδείς τολμά να ξεγράψει τους «πράσινους» και ουδείς τους θέλει στο διάβα του στα playoffs, το Final 4 ή τα… play in. Η πιθανότητα να «μιλήσει», έστω και αργά, ο χαρακτήρας των παικτών, ακόμη και του προπονητή, δεν είναι απλά… μαθηματική. Ωστόσο ακόμη κι αν ο Παναθηναϊκός φτάσει όχι μόνο στο Final 4 αλλά και στην κατάκτηση του τίτλου, δεν πρέπει να παραγνωριστεί η άκρως προβληματική εικόνα του στο συντριπτικά μεγαλύτερο κομμάτι της σεζόν. Κι αυτό είναι ένα στοιχείο που θα ήταν εγκληματικό να μην αναλυθεί στην αποτίμηση στο τέλος της σεζόν.
Εντυπωσιακά συνεπής, αλλά η κατάληξη κρίνει τα πάντα και τους πάντες
Ο Ολυμπιακός είναι μια ανάσα από την εξασφάλιση της πρώτης θέσης στην κανονική περίοδο της EuroLeague για τρίτη φορά στα τέσσερα τελευταία χρόνια και είναι ακλόνητο φαβορί για να είναι παρών σε πέμπτο διαδοχικό Final 4. Στα χρόνια του τόσου υψηλού ανταγωνισμού στη διοργάνωση αυτή τα επιτεύγματα τούτα δεν είναι ούτε αμελητέα, αλλά ούτε αυτονόητα. Η συνέπεια των «ερυθρολεύκων» στη regular season είναι εντυπωσιακή και δεν πρόκειται για σύμπτωση, αφού ξέρετε τι λένε για τις επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις…
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έχει την αδιαμφισβήτητη ικανότητα να εντάσσει όλους τους παίκτες στη φιλοσοφία του, σε ένα μπάσκετ που το σύνολο υπερβαίνει τις μονάδες και που ουδείς είναι πάνω από την ομαδική λειτουργία. Αυτό επέτρεψε στον Ολυμπιακό να αντιπαρέλθει μέσα στη σεζόν απουσίες από τραυματισμούς ή και δομικά προβλήματα και παρότι δεν ήταν πάρα πολλά τα βράδια που έβγαλε μάτια με την απόδοσή του, ούτε και έκανε πολλές νίκες μακριά από το ΣΕΦ απέναντι σε ομάδες της δεκάδας, ήταν μια ομάδα που δεν έπεσε σχεδόν ποτέ κάτω από το 5-6 με άριστα το 10, ούτε παρέβη τις αρχές του.
Ο κόουτς των Πειραιωτών μπορεί να «ελέγχεται» για τα ξεσπάσματά του, που προσφέρουν αχρείαστο content, τροφή για σχόλια και πλήττουν τη δική του εικόνα, ωστόσο είχε το θάρρος να παραδεχτεί πως ο βασισμένος υπέρμετρα καλοκαιρινός σχεδιασμός πάνω στον Έβανς και η μη απόκτηση τρίτου σέντερ στην εκκίνηση της σεζόν ήταν λάθη, τα οποία με την απλοχεριά της διοίκησης κατάφερε να διορθώσει ή έστω καμουφλάρει. Παράλληλα, είχε τη μεγαλοσύνη να αφήσει στην άκρη την περσινή του απαξίωση στον Ντόρσεϊ, να αντιληφθεί πως τον αδίκησε και να τον χρίσει φέτος πρωταγωνιστή και πενταδάτο μπροστά από ολόκληρο Φουρνιέ. Δεν είναι εύκολο να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και το σημαντικότερο ακόμη κι από το να τα παραδέχεσαι δημόσια, είναι να παίρνεις αποφάσεις για να τα διορθώσεις.
Θα είναι έκπληξη ο Ολυμπιακός να μην βρεθεί σε ένα ακόμη Final 4, αλλά ούτε αυτό, ούτε και η διαφαινόμενη πρωτιά στην κανονική περίοδο φυσικά θα είναι αρκετό για τον απαιτητικό κόσμο της ομάδας. Η συσσωρευμένη πίεση από τα προηγούμενα τέσσερα Final 4, θα καταστήσει οτιδήποτε λιγότερο από την κούπα… αποτυχία. Το γνωρίζουν καλά και ο Μπαρτζώκας και οι παίκτες του και η διοίκηση και παρότι αυτό είναι ένα συχνά δυσβάσταχτο επιπλέον βάρος στις πλάτες τους, είναι και μια σκληρή, ίσως και άδικη, πραγματικότητα.
Κακά τα ψέματα, αν ο Ολυμπιακός δεν το σηκώσει στο T-Center τον Μάιο, ό,τι κατάφερε φέτος δεν θα έχει καμία σημασία στα μάτια των αδηφάγων οπαδών και πιθανώς να αποτελέσει και το πρώτο κριτήριο αξιολόγησης για τον προπονητή σίγουρα και ίσως για ορισμένους παίκτες εν όψει της επόμενης σεζόν. Κάτι που αποτελεί μεγάλο φορτίο στις πλάτες της ομάδας, που πέρα από τον ισχυρό ανταγωνισμό έχει να τα βάλει και με έναν... αθέατο εχθρό σαν αυτόν.
Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
