Είστε έτοιμοι για δεύτερο σερί Final 4 με αιώνιους; Και, ακόμη περισσότερο, είστε έτοιμοι για να δούμε αυτό που περιμέναμε πέρσι, έναν ελληνικό μεγάλο (και όχι μικρό) τελικό; Δεν απέχουμε και πάρα πολύ πλέον από αυτό. Και αν ο Ολυμπιακός απλώς πιστοποίησε, με έμφαση ασφαλώς, πόσο σπουδαία σεζόν κάνει και πόσο ανώτερος σε όλα είναι της Μονακό, ο Παναθηναϊκός δείχνει να το… βρήκε την κατάλληλη στιγμή και είναι έτοιμος να βγάλει νοκ άουτ τη Βαλένθια, αφού φρόντισε να της υπενθυμίσει δις μέσα στο υπερσύγχρονο «σπίτι» της πόσο βαριά φανέλα έχει και πόσο διαφορετικά είναι τα playoffs από την regular season.
Και έτσι και αλλιώς, (θα) το έκανε ο Παναθηναϊκός
Ο Παναθηναϊκός έδειξε πανέτοιμος πρωτίστως πνευματικά για το Game 2. Η ανησυχία για τυχόν εφησυχασμό, στην παγίδα του οποίου έχει πέσει πολλάκις φέτος η ομάδα, μετά το break της Τρίτης, φάνηκε αβάσιμη, καθώς οι «πράσινοι» πολύ σωστά δεν αποκοιμήθηκαν στο μαξιλαράκι των δύο ματς του T-Center «καίγοντας» το δεύτερο ματς στη Βαλένθια. Θέλησαν να επωφεληθούν από την ζαλάδα των πορτοκαλί και να τους βγάλουν νοκ άουτ, χωρίς να τους δώσουν ελπίδα ανάκαμψης και να αφαιρέσουν στον εαυτό τους περιθώριο λάθους στην έδρα τους την επόμενη εβδομάδα.
Εντυπωσιακό είναι το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε τη Βαλένθια ΚΑΙ στο δικό της παιχνίδι. Αφού έκανε το πρώτο βήμα με αφετηρία την άμυνά του στους 68 πόντους, στο δεύτερο κατόρθωσε να φέρει ξανά εις πέρας την αποστολή αλλά αυτή τη φορά επενδύοντας περισσότερο στο επιθετικό του ταλέντο.
Όχι, η άμυνα του Παναθηναϊκού δεν ήταν κακή στο Game 2. Απλώς η Βαλένθια ξεδίπλωσε και αυτή τις δικές της αρετές, με τους συνήθεις πρωταγωνιστές της, Μοντέρο, Μπαντιό και Τέιλορ, αλλά και κρυφό όπλο τον Ντε Λαρέα που στο προηγούμενο ματς δεν… υπήρχε. Ίσως ήταν και θέμα ενεργειακό, καθώς μέσα σε λιγότερο από 48 ώρες ήταν αδύνατο το ίδιο-λίγο πολύ-rotation να αντεπεξέλθει σε τόσο υψηλή ένταση.
Την όποια απώλεια είχε στο αμυντικό του κομμάτι ο Παναθηναϊκός φρόντισε να την υπερκαλύψει με την ραγδαία βελτίωσή του στην επίθεση. Ναν και Σορτς αυτή τη φορά δεν ήταν μόνοι τους, αφού Όσμαν και Χέιζ-Ντέιβις ήταν μέσα σε όλο το ματς και καθοριστικοί στο τέλος. Ο Τούρκος με το χρυσό τρίποντο (στο οποίο του έγινε και φάουλ που δεν δόθηκε) και ο άνιωθος Αμερικανός με 8 πόντους στα 66 τελευταία δευτερόλεπτα: ένα τρίποντο για την ισοφάριση, 102-102, ένα ακόμη για το προσπέρασμα 103-105, και ένα το νικητήριο δίποντο, που ήταν και αυτό με τις δυσκολότερες προϋποθέσεις εκτέλεσης. Γι’ αυτό όμως ο Παναθηναϊκός τού έδωσε 10 εκατ. δολάρια για δυόμισι χρόνια.
Ακόμη, πάντως, και αν ο Παναθηναϊκός έχανε το Game 2 στις λεπτομέρειες, η ουσία είναι πως αυτή την εβδομάδα στη Βαλένθια έδειξε πως επιτέλους το βρήκε! Και αν γνώριζε την ήττα, δύσκολα θα έχανε άλλες δύο φορές σε τρία ματς από τους Ισπανούς. Με τον Λεσόρ να ανεβαίνει σταδιακά, τον Χέιζ-Ντέιβις να έχει προσαρμοστεί και πρωτίστως με τον Αταμάν να έχει προετοιμάσει κατάλληλα την ομάδα του τακτικά και πνευματικά, να κάνει καίριες παρεμβάσεις από τον πάγκο και να αξιοποιεί όλα του τα όπλα, αρχίζει πλέον να πλησιάζει (γιατί ακόμη δεν το έχει πιάσει) το τεράστιο ταβάνι του. Και όλα αυτά χωρίς ολάκερο Σλούκα.
Το Game 3 την Τετάρτη ΔΕΝ πρέπει να αντιμετωπιστεί ως… φιέστα πρόκρισης. Ο Παναθηναϊκός πρέπει να ξαπλώσει στο καναβάτσο τη Βαλένθια τώρα που είναι ζαλισμένη και να τη βγάλει νοκ άουτ, χωρίς να της δίνει περιθώρια ελπίδας. Η εικόνα της ομάδας, πνευματικά, τακτικά και αγωνιστικά, δείχνει πως το ποτάμι πλέον δεν γυρίζει πίσω…
Καλούτσικος τη συνέτριψε, καλός την σκόρπισε
Ούτε τα φαντάσματα του 2011 της Σιένα, ούτε κανένας κίνδυνος εφησυχασμού... Ο Ολυμπιακός είναι τόσο καλύτερος και παρουσιάστηκε όσο σοβαρός έπρεπε και στο Game 2 απέναντι στη Μονακό για να κάνει τη δουλειά και μάλιστα εμφατικά. Και αν στο πρώτο ματς αρκούσε να είναι απλώς καλός για να κερδίσει πανεύκολα, στο Game 2 που ήταν πραγματικά πολύ καλός την σκόρπισε.
Ουδείς πιστεύει, με βάση την εικόνα των δύο ομάδων, πως η σειρά μπορεί να φτάσει-το πολύ-πέρα από τα τέσσερα παιχνίδια. Είπαμε, η διαφορά ποιότητας, ποσότητας, βάθους, κατεύθυνσης, χημείας είναι χαώδης. Και λογικά αυτό θα πιστοποιηθεί από το βράδυ της Τρίτης κιόλας στο πριγκιπάτο, χωρίς ανάγκη για Game 4, πόσω μάλλον Game 5.
Ο οίστρος του Βεζένκοφ από το πρώτο λεπτό και του απρόσμενα επιθετικού Γουόκαπ έδωσαν τον τόνο, η Μονακό επιβίωνε όσο έβαζε τα τρίποντα, αλλά όταν ο ένας πάγκος έφερνε τον Τζόζεφ, τον Φουρνιέ, τον Πίτερς, τον Τζόουνς και τον Χολ και ο άλλος τον Μπεγκαρίν και τον Ταρπέι, η τάξη αποκαταστάθηκε μια και καλή.
Ο Ολυμπιακός κέρδισε με στυλ, κρατώντας όλους του τους παίκτες «ζεστούς» και φρέσκους, με τον Γιώργο Μπαρτζώκα να γνωρίζει πως διαθέτει δίχως υπερβολή 14-15 ετοιμοπόλεμους παίκτες, που σε άλλες ομάδες θα ήταν βασικότατοι στο rotation.
Η Μονακό δεν είναι πλέον πρόβλημα για την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα, η οποία περισσότερο ανησυχεί για το γεγονός ότι θα φτάσει δίχως πίεση στο Final 4 και επειδή η κατά τα φαινόμενα αντίπαλός του στον ημιτελικό του T-Center, Φενέρμπαχτσε, δείχνει να έχει επανέλθει στις εργοστασιακές ρυθμίσεις και θα είναι ένα υψηλό εμπόδιο πριν τον τελικό. Ο καλός Ολυμπιακός, πάντως, δεν πρέπει να φοβάται κανέναν. Αρκεί να παρουσιαστεί και στο Final 4 όπως στο μεγαλύτερο κομμάτι της regular season και όχι... φάντασμα, όπως πέρσι.
Ακολουθήστε τον bwinΣΠΟΡ FM 94.6 στο Google News για να μαθαίνετε πρώτοι τα τελευταία νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
