Ο Αταμάν το χάλασε, ο Aταμάν να το φτιάξει! Όχι όμως με τρικ, αλλά με παρεμβάσεις

Αλήθεια Νο1: Η προπονητική αξία του Εργκίν Αταμάν δεν αμφισβητείται και τα επιτεύγματά του είναι εκεί για να την πιστοποιήσουν. Δεν είναι αποτέλεσμα ούτε (μόνο) μεγάλων μπάτζετ, ούτε τύχης, αλλά κυρίως δικής του ικανότητας.

Αλήθεια Νο2: Στον πρωταθλητισμό είσαι τόσο καλός όσο ο τελευταίος σου αγώνας. Εν προκειμένω, στην προπονητική κρίνεσαι με βάση την τελευταία δουλειά σου, καθημερινά, ειδικά σε απαιτητικούς οργανισμούς που σου παρέχουν τα πάντα.

Ο Παναθηναϊκός διανύει αναμφισβήτητα τη μεγαλύτερη αγωνιστική κρίση στα δυόμισι χρόνια επιστροφής του στην κανονικότητα. Η ευθύνη ποτέ δεν (πρέπει να) βαραίνει μόνο έναν, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Εργκίν Αταμάν είναι ο βασικός υπεύθυνος για την προβληματική κατάσταση της ομάδας του. Κι αυτό που ανησυχεί, πολύ περισσότερο από την θέση στην κατάταξη, είναι η εικόνα των «πράσινων», αλλά και η αδυναμία του Τούρκου προπονητή να αναγνωρίσει το πρόβλημα και να το λύσει.

Ευθύνες για τη δόμηση του ρόστερ και την αξιοποίησή του

Ο Εργκίν Αταμάν ευθύνεται, αρχικά, για την δόμηση του ρόστερ. Έχοντας περίπου απεριόριστο μπάτζετ στα χέρια του, πήρε ό,τι ζήτησε από την διοίκηση της ΚΑΕ, αλλά μέχρι τώρα δεν έχει αξιοποιήσει το πανάκριβο ρόστερ του. Και η απουσία του Ναν στο παιχνίδι με την Μπάγερν δεν μπορεί να δικαιολογεί τα πάντα, αφού ένα μπάτζετ που φτάνει τα 40 εκατ. ευρώ πρέπει να φτάνει και να περισσεύει για να κερδίσεις στο Μόναχο, έστω και με 2-3 απουσίες.

Ο ίδιος επέμενε για την απόκτηση του Τι Τζέι Σορτς, δυνάμει MVP της περσινής Ευρωλίγκας. Ο Αμερικανός προφανώς δεν είναι αυτό που βλέπουμε (πλην λιγοστών εκλάμψεων) τη φετινή σεζόν, αλλά ο τελευταίος που ευθύνεται είναι ο ίδιος. Σε μια ήδη προβληματική στην αμυντική της συμπεριφορά γραμμή γκαρντ, με τον Σλούκα στα 36 μετά από Ευρωμπάσκετ, τον Ναν να «κλέβει» στα μετόπισθεν για να έχει δυνάμεις να αντέξει στο κυνηγητό των αντιπάλων στην επίθεση και τον Γκραντ να οδεύει στα 34 και να πρέπει να μαρκάρει τους πάντες, προστέθηκε το πιο μικρό κορμί της διοργάνωσης, που έχει μονίμως πάνω από το κεφάλι του έναν στόχο mismatch. Πέρα από το γεγονός ότι το υπόλοιπο ρόστερ δεν μπορεί να καλύψει αυτή την αδυναμία του Σορτς (όπως συνέβαινε στην Παρί με παίκτες όπως ο Γουόρντ και ο Μάλκολμ), ο τρόπος παιχνιδιού της ομάδας δεν μπορεί να αναδείξει και τις αρετές του. Παρουσία Σλούκα ή/και Ναν υποχρεώνεται να παίζει πολλή ώρα off-ball, με τους αντιπάλους να παίζουν με το μυαλό του προκαλώντας τον να σουτάρει, ενώ με την άμυνα της ομάδας σταθερά προβληματική, οι ευκαιρίες να ανοίξει τον ρυθμό χάρη στην ασυναγώνιστη ταχύτητά του είναι λιγοστές.



Κάπως έτσι, μια πανάκριβη προσθήκη περίπου έχει αχρηστευτεί. Και δεν είναι η πρώτη φορά, αφού ανάλογη μοίρα είχε και ο Λορέντζο Μπράουν, που-επίσης-αδυνατούσε να έχει την μπάλα στα χέρια του παρόντων Σλούκα και Ναν ή να προσφέρει αμυντική ισορροπία καθώς ουδέποτε ήταν τέτοιος παίκτης. Σε αυτά, προσθέστε και τον παραγκωνισμό του Τολιόπουλου, που ο Αταμάν «φαγώθηκε» να φέρει στην ομάδα, αλλά του προσφέρει ελάχιστες ευκαιρίες ακόμη πλέον και στο ελληνικό πρωτάθλημα, αναγνωρίζοντας ίσως πως ένα ακόμη μικρό κορμί στα γκαρντ θα του προκαλέσει περισσότερα προβλήματα στην άμυνα από όσα θα του λύσει στην επίθεση.

Η προβληματική διαχείριση του ρόστερ δεν περιορίζεται εκεί. Ο Ρογκαβόπουλος, που επίσης επιτακτικά ζήτησε ο Αταμάν και για τον οποίο δαπανήθηκαν πολλά χρήματα, πασχίζει να βρει χρόνο. Ένας παίκτης που την προηγούμενη τριετία είχε κάνει άλματα σε περιβάλλοντα όπου είχε την εμπιστοσύνη των προπονητών του, ξάφνου βλέπει να αποσύρεται στο πρώτο του άστοχο σουτ ή την πρώτη κακή άμυνα. Την ίδια ώρα κι ενώ έχουν συμπληρωθεί 13 μήνες από τον τραυματισμό του Λεσόρ, ο Παναθηναϊκός έχει φέρει 4-5 ψηλούς (όλοι επιλογές Αταμάν) και έχει δαπανήσει έναν σκασμό λεφτά για να καλύψει το κενό και κανείς δεν έχει καν πλησιάσει στο να το κάνει με συνέπεια. Αποκορύφωμα η επιλογή Γιουρτσεβέν, που δεν έχει πείσει κανέναν ότι μπορεί πνευματικά να ανταποκριθεί σε αυτό το επίπεδο, συνεχίζει να εκτίθεται με την κάκιστη αμυντική του συμπεριφορά και να εκθέτει τον προπονητή του που επιμένει να τον βάζει να κάνει hedge out.

Βλέπουμε, δε, και το ακατανόητο, παίκτες που είχε αποφασιστεί να αποχωρήσουν, όπως ο Τούρκος σέντερ (που ως τα μέσα Δεκεμβρίου θεωρείτο τελειωμένος και τελικά αποφασίστηε να μείνει) ή ο Γκριγκόνις (που του ζητήθηκε να βρει ομάδα), να παραμένουν στην ομάδα και να χρησιμοποιούνται, φανερά ανέτοιμοι να προσφέρουν, σε καίρια σημεία κρίσιμων αγώνων. Καμία λογική απολύτως εδώ…

Τα mind games δεν είναι λύση, αλλά γιγαντώνουν το πρόβλημα

Ο μεγαλύτερος λόγος ανησυχίας για τους φίλους του Παναθηναϊκού είναι πως ο Εργκίν Αταμάν δεν έχει εντοπίσει ή έστω δεν παραδέχεται το πρόβλημα. Η απάντησή του στις κρίσεις και την κριτική είναι να υπενθυμίζει σε όλους τα παράσημά του (τα οποία ουδείς αμφισβητεί) φέρνοντας μνήμες του Ζέλικο Παβλίτσεβιτς, που στις αρχές των 90’s δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί του αποκρινόμενος «two cups» (για τις ευρω-κούπες που πήρε με Τσιμπόνα και Γιουγκοπλάστικα) σε όσους του ασκούσαν κριτική για τις επιλογές του. Και τελικά έφαγε το κεφάλι του…

Ο Τούρκος προπονητής μοιάζει να προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα της ομάδας του με… τρικ και όχι με πραγματικές «μπασκετικές» παρεμβάσεις. Πότε ξεφωνίζοντας ονομαστικά παίκτες στα ΜΜΕ για την απόδοσή τους, πότε συγχαίροντας αντιπάλους για τις επιδόσεις τους εν συγκρίσει με τη δική του ομάδα, πότε κόβοντας ρεπό και πότε χρεώνοντας τις ήττες στη διαιτησία. Τέτοιες πρακτικές δεν μπορούν να λύσουν κανένα πρόβλημα παρά μόνο (κι αυτό αμφίβολο) πρόσκαιρα. Κι επειδή οι παίκτες έχουν εγωισμό, δεδομένα δεν… εκτιμούν και τόσο να βγαίνουν κάθε τρεις και λίγο στη σέντρα, κάτι που τελικά αντί να τους αφυπνίσει μάλλον φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα και τους ξενερώνει.



Τα mind games δεν είναι φάρμακο «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν». Κι όσο ο Αταμάν επιμένει σε τέτοιες πρακτικές, κινδυνεύει να «χάσει» πέρα από αρκετά παιχνίδια και πολλούς παίκτες του, καθώς μια επαναλαμβανόμενη τέτοια διαχείριση ραγίζει το γυαλί στις σχέσεις προπονητή-παικτών. Το έπαθε ο ίδιος στον τελευταίο του χρόνο στην Εφές, το έπαθαν και άλλοι σπουδαίοι και πετυχημένοι όπως, λόγου χάρη, ο Ζοσέ Μουρίνιο στο ποδόσφαιρο. Ήδη αρκετοί εξ αυτών έχουν δικαιολογημένα παράπονο από τον τρόπο που χρησιμοποιούνται, που… δεν χρησιμοποιούνται ή που αντικαθίστανται εύκολα στην πρώτη «στραβή» με… τιμωρητικές αλλαγές, που επηρεάζουν την εύθραυστη ψυχολογία τους.

Χρειάζονται προπονητικές παρεμβάσεις

Ο Παναθηναϊκός είναι σε δύσκολη θέση και για να βγει από αυτή χρειάζεται τομές. Απαιτούνται προπονητικές παρεμβάσεις, αφού πρώτα εντοπιστεί το αγωνιστικό πρόβλημα και «χτυπηθεί» στη ρίζα του. Το πρόβλημα της ομάδας δεν είναι η έλλειψη πάθους ή προσπάθειας. Αυτή ήταν εκεί και στο ματς με τον Ολυμπιακό και στο ματς με το Μιλάνο και στο ματς με την Μπάγερν. Το πρόβλημα είναι πως η προσπάθεια δεν έφτανε, γιατί το «κακό» έχει μπασκετικές ρίζες.

Είναι πασιφανές πως οι «πράσινοι» στερούνται ισορροπίας μεταξύ άμυνας κι επίθεσης, αλλά και χημείας/ρόλων. Η λύση στο πρώτο ζήτημα είναι να μην ξεζουμίζονται οι λίγοι καλοί αμυντικοί ισορροπιστές της ομάδας, όπως ο Γκραντ και ο Χουάντσο, ενώ μπορούν να τους προσφέρουν ποιοτικές ανάσες παιδιά όπως ο Καλαϊτζάκης ή ο Σαμοντούροβ, ώστε ο Παναθηναϊκός να μην φτάνει ασθμαίνοντας στην τελική ευθεία των αγώνων όπως έγινε (και) στο Μόναχο. Κι ασφαλώς πρέπει να καταργηθούν άμυνες που συγκεκριμένοι παίκτες αδυνατούν να υπηρετήσουν. Αντίστοιχα, στην επίθεση αποδεδειγμένα συγκεκριμένα σχήματα έχουν πρόβλημα χημείας, καθώς δεν χωρούν στην ίδια πεντάδα δύο ή τρεις ball dominant παίκτες, με τους ψηλούς να γίνονται διακοσμητικοί και να ανεβοκατεβαίνουν σαν τρόλεϊ χωρίς να ακουμπούν την μπάλα (όπως έγινε στο δεύτερο ημίχρονο με την Μπάγερν). Πρέπει να αναζητηθούν, έστω και τώρα, τα πιο λειτουργικά σχήματα, που δεν θα είναι όμως «μπετόν», καθώς κάθε αντίπαλος και κάθε παιχνίδι έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες.



Παρά τις δομικές αδυναμίες που υπάρχουν στο ρόστερ του Παναθηναϊκού και παρότι δεν είμαστε πλέον στους πρώτους 1-2 μήνες της σεζόν αλλά έχουμε αρχίσει να… κατεβαίνουμε τον λόγο, το τρένο δεν έχει ακόμη χαθεί. Θα χαθεί όμως όσο ο Εργκίν Αταμάν δεν εντοπίζει ή αρνείται να παραδεχτεί το πρόβλημα και τα λάθη του, πράγμα που θα είναι το πρώτο αλλά απαραίτητο βήμα για να τα διορθώσει. Οι δικές του επιλογές έφεραν τον Παναθηναϊκό σε αυτή την προβληματική θέση, ο ίδιος είναι ο μόνος που μπορεί να συμμαζέψει την κατάσταση πριν να εξαντληθεί η υπομονή του Γιαννακόπουλου και του κόσμου. Και κυρίως πριν να είναι πολύ αργά, για να μην υποβληθεί ο Παναθηναϊκός στο μαρτύριο να είναι τηλεθεατής στο Final 4 που θα γίνει στο «σπίτι» του.