«Επιβράβευση μέσα από σκληρή δουλειά»

Η κατάκτηση του Τσάμπιονς Καπ πόλο των γυναικών από τη Βουλιαγμένη την περασμένη Κυριακή, στον τελικό του φάιναλ φορ της διοργάνωσης, έφερε την αθηναϊκή ομάδα στην κορυφή της ευρωπαϊκής υδατοσφαίρισης, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Έτσι, ήταν λογικό να επικρατεί ένα πανηγυρικό κλίμα στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν την Τρίτη οι πρωταθλήτριες Ευρώπης στις εγκαταστάσεις της ομάδας. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε, υπό την παρουσία της διοίκησης του ΝΟΒ, των φίλων και μελών της ομάδας, του τεχνικού τιμ και των πολιστριών. Η πρόεδρος της Βουλιαγμένης, Στέλλα Λαζάρου-Τίγκα, χαρακτήρισε την κατάκτηση του τροπαίου, «αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς που γίνεται τα τελευταία χρόνια, από όλους τους ανθρώπους που στελεχώνουν τον σύλλογο». Ξεκαθάρισε πως η Βουλιαγμένη ήταν η καλύτερη ομάδα της διοργάνωσης και διαβεβαίωσε πως η διοίκηση θα στηρίξει το γυναικείο τμήμα πόλο, στη συνέχεια.

Την παράσταση "έκλεψε", όμως, η προπονήτρια του ΝΟΒ, Αλεξία Καμμένου, η οποία δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυα της και δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει όλους όσους βοήθησαν, για να φτάσει η ομάδα στον ευρωπαϊκό θρίαμβο. «Σίγουρα, δεν είμαι η πρώτη προπονήτρια που παίρνει πρωτάθλημα Ευρώπης, αλλά δεν ξέρω πόσοι άλλοι είχαν τη δική μου τύχη, να πάρω το κύπελλο με την ομάδα που αναδείχθηκα και υπηρετώ τόσα χρόνια», ήταν οι πρώτες δηλώσεις της Ελληνίδας τεχνικού, που, στη συνέχεια, αναφέρθηκε σε όλη την ομάδα, γενικά και ατομικά.

- Στις συνεργάτιδές της, Τζίνα και Τέρυ Ρούπακα: «Από τότε που ήμασταν συμπαίκτριες στην ομάδα, η Τζίνα άφηνε σε μένα τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά εγώ ήξερα ότι την έχω πίσω μου. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα, τόσο με την Τζίνα, όσο και με την Τέρυ».

-Στην αρχηγό της ομάδας, Αντι Μελιδώνη: «Τη θυμάμαι, πιτσιρίκα τότε, πόσο συγκινημένη ήταν, όταν προκριθήκαμε, για πρώτη φορά, σε φάιναλ-φορ. Και τώρα είναι η αρχηγός της ομάδας...».

-Στον προπονητή της ανδρικής ομάδας, Γιάννη Γιαννουρή: «Αν δεν υπήρχε αυτός, δεν θα υπήρχα ούτε εγώ ως προπονήτρια, ούτε γυναικείο πόλο».

-Δε ξέχασε τον πρόωρα χαμένο «μέντορά» της, Ακη Τσαταλιό: «Τον σκέφτομαι και τον αναπολώ πάντα. Ακόμη και τώρα, συζητάω μαζί του και αυτός μου απαντάει...».

Στάθηκε περισσότερο στο κλίμα που επικρατεί στην ομάδα. «Κάποιες φορές έχασα τις ισορροπίες και τις ξανακέρδισα. Τα κορίτσια δεν είναι, απλώς, αθλήτριες για μένα, είναι φίλες μου, νοιάζομαι αν θα είναι καλά, το ίδιο κι αυτές για μένα. Ξέρουν το χαρακτήρα μου, τις ιδιατερότητές μου και έχουν ανεχτεί πολλά. Αυτή η ομάδα φτιάχτηκε με αγάπη και το μοντέλο αυτό δούλεψε. Οι διοικήσεις του συλλόγου δε μου χάλαγαν ποτέ χατίρι, με άφηναν να αποφασίσω ‘εν λευκώ’ κι αυτό είναι τρομερή πολυτέλεια, ιδιαίτερα για μία γυναίκα τεχνικό». Στη συνέχεια, παραδέχτηκε πως: «Στον ημιτελικό με τη Χόνβεντ, όταν βρεθήκαμε πίσω με δύο γκολ, φοβήθηκα. Αλλά, η πίστη των παικτριών αποδείχθηκε μεγαλύτερη από τη δική μου».

Η Καμμένου εμφανίστηκε αισιόδοξη και για το μέλλον, επισημαίνοντας ότι: «Αν η ομάδα μείνει ως έχει, θα είναι πολύ κοντά στον ευρωπαϊκό τίτλο και του χρόνου και τα επόμενα χρόνια». Τόνισε ότι ούτε η ίδια, ούτε οι παίκτριες πρόκειται να επαναπαυτούν σε αυτήν την επιτυχία, ενώ υπενθύμισε ότι τέσσερα από τα στελέχη της ομάδας είναι κάτω των 23 ετών.

Τέλος, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, άφησε να εννοηθεί ότι η Βουλιαγμένη δεν πρόκειται να κινηθεί για την απόκτηση παικτριών από αυτές που έμειναν ή θα μείνουν ελεύθερες από τη «διαλυμένη» Γλυφάδα. «Η επιλογή των αθλητριών γίνεται με βασικό κριτήριο τον χαρακτήρα τους και όχι αν είναι ελεύθερες ή όχι». Ευχήθηκε, επίσης, να υπάρξει μια θετική λύση για τις κοπέλες της ιστορικής ομάδας, αφήνοντας «αιχμές» κατά της διοίκησης του ΑΝΟΓ. «Κάποιοι προσπαθούν να κάνουν πολλά, μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και μετά εξαφανίζονται».

Από την πλευρά της, η αρχηγός της ομάδας, Αντι Μελιδώνη, τόνισε πως: «Όταν ήμουν πολύ μικρή και ξεκινούσα την καριέρα μου, είχα ως πρότυπο την Αλεξία Καμμένου και τις αδελφές Ρούπακα. Η Βουλιαγμένη δεν είναι, απλώς, μία ομάδα, έχουμε μία μοναδική σχέση με τη διοίκηση και τους προπονητές. Οι αθλητές περνούν δύσκολα, αλλά, στιγμές σαν κι αυτές που ζήσαμε αυτές τις μέρες, δεν τις αλλάζουμε με τίποτα».

Επιμέλεια: Παναγιώτης Βλαχαδάμης