Θα μας στείλετε στον ψυχαναλυτή (Sportday / Νίκος Παπαδογιάννης)

H παρ' ολίγον νίκη επί της οικοδέσποινας του φιλικού τουρνουά Ιταλίας και η -πρώτη- καλή εμφάνιση μετρίασαν την πικρή γεύση του αρχικού διημέρου και γέννησαν μια νότα αισιοδοξίας εν όψει του Ευρωμπάσκετ. Εάν η Εθνική μας (παρότι βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο της προετοιμασίας της) αποδεικνύεται ανταγωνιστική απέναντι στη φιναλίστ του Ολυμπιακού τουρνουά, και μάλιστα σε εκτός έδρας αναμέτρηση, είναι ανταγωνιστική γενικώς. Πάει και τελείωσε.
Είναι, όμως, πολύ νωρίς για μεγάλα λόγια και για ηχηρά επίθετα. Είναι πολύ νωρίς και για τους αισιόδοξους και για τους απαισιόδοξους.

Κρίμα που δεν μεταδόθηκαν από την τηλεόραση αυτοί οι αγώνες. Από το Ιντερνετ και από τα σπαράγματα μιας ραδιοφωνικής μετάδοσης δεν μπορούν να γίνουν κρίσεις δίχως ρίσκο. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται ότι η εικόνα είναι όπως την περιμέναμε. Αρκετά πιεστική άμυνα στην περιφέρεια, με αιχμές τους τέσσερις ικανούς γκάρντ (Διαμαντίδη, Ζήση, Παπαλουκά, Σπανούλη), προβλήματα στην επίθεση, όπου δεν υπάρχουν σίγουρα όπλα, αστάθεια στην κατανομή των ρόλων, πλουραλισμός στα σχήματα και στη μοιρασιά της μπάλας. Και ήττες στα ματς, που κρίνονται στον πόντο! Από το... Μπόρας έχει να μας συμβεί αυτό το καλό. Από το θαύμα του Χαρίση κόντρα στους Κροάτες.

Υποτίθεται ότι παραμένει αναντικατάστατος ο Λάζαρος Παπαδόπουλος, ωστόσο ο λεγάμενος τελείωσε ένα ματς με 0 πόντους και ένα άλλο με 0 ριμπάουντ. Τόσα κουλουράκια μαζεμένα, ούτε στη Λαμπρή! Ευτυχώς υπάρχει και ο Κώστας Τσαρτσαρής, ενώ ο Γιαννάκης υιοθετεί συχνά πιο ελαφρύ σχήμα, με τον Δήμο Ντικούδη σε ρόλο σέντερ. Ο Αντώνης Φώτσης ξεκινάει βασικός στη θέση «4», αλλά μετά επαναλαμβάνεται το σενάριο Μάλκοβιτς, με τον Φώτση να θάβεται στον πάγκο και τον αναπληρωματικό του (Ντικούδης) να κερδίζει τη μερίδα του λέοντος. Ο Μιχάλης Κακιούζης φαίνεται ότι θα γίνει πια πρώτο βιολί με ρεζέρβα ολίγων λεπτών τον Κόμματο, ενώ ο επίμονος και εργατικός Νίκος Χατζηβρέττας υπενθύμισε με τρόπο εμφατικό τα προσόντα του (τόσο στο σκοράρισμα όσο και στην άμυνα).

Στην άκρη του πάγκου οι Μπουρούσης, Παπαμακάριος μοιάζουν εφεδρικοί για (ο μη γένοιτο) ώρα ανάγκης, ενώ ο κάπτεν Παπανικολάου απέκτησε αίφνης ανταγωνιστή στο πρόσωπο του νεαρού Βασιλόπουλου. Ο Βασιλειάδης με τα βασανισμένα γόνατα και το κουρασμένο κορμί δύσκολα θα μπορέσει να βοηθήσει. Ε, αυτή είναι η ομάδα! Θα μου πείτε, ότι δεν κομίζω γλαύκα ες Αθήνας. Αυτά ήσαν λίγο πολύ γνωστά εξαρχής. Το ζητούμενο είναι να γίνει ομάδα τούτη η παρέα και να δούμε μέχρι πού φτάνουν απλωμένα τα χέρια της. Πόσο ψηλά ή χαμηλά είναι το ταβάνι.

Οι κασσάνδρες προοιωνίζονται στραπάτσο, οι αισιόδοξοι μιλούν ακόμα και για μετάλλιο («για χρυσό πάμε», επιμένει να κοιτάζει ψηλά ο Μιχάλης Κακιούζης) και η αλήθεια βρίσκεται πιθανότατα κάπου στη μέση. Σε τουρνουά 10 ημερών, όπως το Ευρωμπάσκετ, η επιτυχία δεν απέχει πολύ από την αποτυχία. Είναι λεπτή η διαχωριστική γραμμή. Ενα σουτάκι παραπάνω αν έβαζαν οι διεθνείς μας στους χαμένους προημιτελικούς της τελευταίας διετίας (με Ιταλία στη Στοκχόλμη και με Αργεντινή στο ΟΑΚΑ), μπορεί να μιλούσαμε τώρα για «διπλή εποποιία».

Με την ευκαιρία, θα παρακαλούσα τα τηλεοπτικά μας κανάλια να ντύνουν τα ρεπορτάζ για την Εθνική μπάσκετ με πλάνα άλλων αγώνων, όχι του περσινού με την Αργεντινή. Παρόλο που πέρασαν 12 μήνες, πονάει ακόμα να βλέπουμε την Εθνική μας στο +11 μπροστά σε 22.000 αφηνιασμένους φιλάθλους και να ξέρουμε ότι, παρ' όλα ταύτα, κατάφερε να χάσει. Στον ψυχαναλυτή θα μας στείλετε!