Η τέχνη της πώλησης (SportDay/ Αντ. Καρπετόπουλος)

Η Γιουβέντους εξασφάλισε 21 εκατ. ευρώ από την πώληση του Τζαμπρότα και του Τουράμ στην Μπαρτσελόνα και περιμένει άλλα 22 εκατ. ευρώ από τη Ρεάλ Μαδρίτης για να της παραχωρήσει τον Καναβάρο και τον Εμερσον. Περιμένει 12 εκατ. ευρώ από τη Λιόν για να της δώσει τον Τρεζεγκέ και ζήτησε από την Ιντερ 13 εκατ. ευρώ για τον Βιεϊρά. Ο υποβιβασμός της στη Β' Εθνική θα της στοιχίσει πάρα πολλά, όμως δεν ξεπουλάει. Τα 6 εκατ. ευρώ που πήρε για τον 34χρονο Τουράμ και τα 8 εκατ. ευρώ που ζητάει για τον 33χρονο Καναβάρο είναι πολύ καλά χρήματα, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για παίκτες χωρίς μεταπωλητική αξία. Το πιθανότερο είναι ότι και οι δύο θα κρεμάσουν τα παπούτσια τους στην Μπάρτσα και τη Ρεάλ Μαδρίτης αντίστοιχα.

Εξτρα

Χθες, σας έγραφα για την αδυναμία των ομάδων μας να γλυκάνουν τους οπαδούς τους με μια-δυο μεγάλες μεταγραφές. Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες των ομάδων που κάνουν πρωταθλητισμό (αλλά και του ΠΑΟΚ, του Ηρακλή και του Αρη) είναι ότι δεν ξέρουν να πουλάνε. Κυρίως δεν έχουν καταλάβει ότι μόνο πουλώντας στη σωστή στιγμή και στη σωστή τιμή μπορείς να εξασφαλίσεις έξτρα χρήματα ώστε να φτιάξεις μια ακριβότερη ομάδα.

Προσφορές

Ο ΠΑΟ πούλησε αρκετά φτηνά τον Γιούρκα Σεϊταρίδη –έναν παίκτη που μετά τη φυγή του από τον ΠΑΟ πουλήθηκε δύο φορές (!) από την Πόρτο, η οποία έβγαλε πέντε φορές τα χρήματα που είχε δώσει για να τον αγοράσει! Ο ΠΑΟ κατάφερε να μην πάρει χρήματα από τη φυγή του Λυμπερόπουλου, του Κωνσταντίνου, του Καραγκούνη, του Μπασινά, του Φύσσα, του Κυργιάκου και του Νικοπολίδη. Ολοι αυτοί οι παίκτες πριν εξαντλήσουν τα συμβόλαιά τους και φύγουν είχαν μπει στο στόχαστρο ξένων ομάδων και είχαν φέρει προσφορές. Αλλωστε, πλην του Νικοπολίδη (που έμεινε ελεύθερος αρκετά μεγάλος), του «Λύμπε» και του Κωνσταντίνου, οι υπόλοιποι βρήκαν αφεντικά στο εξωτερικό μόλις έμειναν ελεύθεροι. Ο Καραγκούνης και ο Κυργιάκος άλλαξαν μάλιστα ήδη δύο ομάδες.

Λάθος

Γιατί ο ΠΑΟ δεν πούλησε αυτούς τους παίκτες; Γιατί δεν κατάλαβε κανείς από τους ανθρώπους της διοίκησης ποια ήταν η κατάλληλη στιγμή που έπρεπε να πωληθούν: το κλασικό λάθος που γίνεται σε αυτή την περίπτωση είναι ότι δεν πουλάς έναν παίκτη όταν είναι μικρός γιατί πιστεύεις ότι θα γίνει καλύτερος, ξεχνώντας ότι αν γίνει καλύτερος μπορεί να έχει διαφορετικές απαιτήσεις. Το 2000 η Ουντινέζε ήταν για τον Καραγκούνη ένας σπουδαίος προορισμός, το 2002 ήταν ένα είδος καταδίκης: ο ΠΑΟ έπρεπε να πουλήσει τον «Κάρα» το 2000. Δύο χρόνια αργότερα ήταν πολύ αργά.

Καψούρα

Πότε πουλάς έναν παίκτη; Μετά την πρώτη σπουδαία χρονιά που κάνει. Αν δεν σκοπεύεις να το κάνεις, τον φωνάζεις και του μεγαλώνεις το συμβόλαιο, πληρώνοντάς τον κάτι παραπάνω. Αν όμως δεν θες να το κάνεις αυτό, τότε τον βγάζεις στο σφυρί. Η πρώτη καλή χρονιά ενός παίκτη δεν είναι πάντα η καλύτερή του, είναι όμως αυτή κατά την οποία τραβάει τα μάτια. Δεν είναι αρκετά γνωστός κι επομένως δεν έχει αντιπάθειες, ο ενθουσιασμός του μασκαρεύει τις πιθανές αδυναμίες του που κάποια στιγμή θα προκύψουν και ο αγοραστής ενθουσιάζεται γιατί τον ανακάλυψε. Στην πραγματικότητα για ελάχιστους παίκτες έχουν γίνει δημοπρασίες: τους πιο πολλούς οι ομάδες τούς αγοράζουν γιατί κάποιος τους καψουρεύτηκε.

Σαβιόλα

Αν στον ΠΑΟ είχαν πουλήσει όλους αυτούς που τελικά έχασαν, θα είχαν στο ταμείο τους από 15 έως 20 εκατ. ευρώ: ο Σαβιόλα έρχεται με 5! Στον Ολυμπιακό, ομοίως, αν είχαν μια σταλιά μυαλό, θα είχαν πουλήσει όταν έπρεπε τον Μαυρογενίδη, τον Ελευθερόπουλο, τον Γιαννακόπουλο, τον Πατσατζόγλου, ακόμα και τον Ζε Ελίας (έπειτα από την πρώτη χρονιά του), ίσως και τον Αλεξανδρή: αν το είχαν κάνει, η πώληση του Τουρέ θα ήταν σήμερα εύκολη υπόθεση. Οταν δεν έχεις αναπτύξει φιλίες πουλώντας και όταν περιορίζεσαι στο να ψάχνεις ελεύθερους και δεν αγοράζεις, είναι δύσκολο ξαφνικά και μόνο επειδή το θες να βρεις αγοραστές για κάποιον παίκτη που επιθυμείς να ξεφορτωθείς.

Αξία

Η Λιόν πουλάει, το ίδιο και η Αϊντχόφεν, η Πόρτο, η Μπενφίκα, η Αντερλεχτ και ο Αγιαξ: αν αυτές οι ομάδες είχαν τον Τουρέ, θα τον είχαν πουλήσει από 15 έως 20 εκατ. ευρώ, όχι γιατί παίρνουν μέρος σε πρωταθλήματα καλύτερα από το ελληνικό, αλλά γιατί έχουν αναπτύξει ικανότητες που οι δικοί μας παράγοντες (οι φιλοδοξίες των οποίων σταματούν στον Γκαγκάτση και τον Γερμανάκο) αγνοούν. Η πιο βασική από αυτές τις ικανότητες είναι ότι αμπαλάρουν καλά το προϊόν: κανείς δεν θα τσακωνόταν με τον Σέλουκ και κανείς δεν θα τιμωρούσε τον Τουρέ, αφού προηγουμένως τον είχε κακομάθει. Κυρίως γιατί γνωρίζει ότι με τέτοιου είδους κινήσεις θα 'ριχνε κι άλλο την όποια αξία του παίκτη.

Προσευχή

Αν ήμουν Κόκκαλης, θα έψαχνα από φέτος πώς θα πουλήσω του χρόνου τον Μπαμπαγκίντα, τον Καστίγιο, τον Οκκά, τον Νε, έτσι και κάποιος από αυτούς ξεπεταχτεί μέσα στη χρονιά. Και θα έδινα τον Τουρέ δανεικό στη Γιουβέντους. Θα προσευχόμουν μάλιστα να παίξει καλά. Ή για να τον αγοράσει η Γιούβε του χρόνου ή για να μου βρει μια ομάδα να τον πουλήσω.

Θυμάστε, φαντάζομαι, εκείνη την παλιά ιστορία του αγώνα του Πανιωνίου με τη Ντιναμό Τιφλίδας, εκείνο το παιχνίδι για το Κύπελλο ΟΥΕΦA που υποτίθεται ότι έστησαν οι δύο ομάδες για να τινάξουν στον αέρα τους μπουκμέικερς. Φαντάζομαι ότι έχετε ακούσει ότι γίνεται και έρευνα για το ματς και πως εκκρεμεί η απόφαση. Αυτό όμως που δεν ξέρετε και που δεν το ήξερα κι εγώ είναι ότι ο τότε πρόεδρος της Ντιναμό Τιφλίδας, ο Ντέβιντ Πετρασβίλι, ο οποίος είναι ένας από τους βασικούς πρωταγωνιστές της ιστορίας, έγινε παρατηρητής της ΟΥΕΦA (!) και ήταν μάλιστα εδώ για να επιβλέψει το ματς της Λάρισας με την Καϊσερισπόρ! Τώρα, πώς γίνεται η ΟΥΕΦA να κάνει παρατηρητή κάποιον που αντιμετωπίζει τόσο βαριά κατηγορία, δεν το ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι όταν ο Αχιλλέας Μπέος έλεγε ότι στην ΟΥΕΦA είναι πολύ βρομιάρηδες για να διατάζουν έρευνες, κάποια δίκια είχε...